25 votes
1 comments
0 shares
Save
153 views
Oto Nikuradze
Ao Nang · 5 months ago

პირდაპირ ჯუნგლების თავზე 🐒 ამ ადგილამდე 2.5 საათი ვიარე საშინელ აღმართებზე, მაგრამ ისეთი ხედი იყო, წამითაც არ მინანია 😌

#goodplaces Krabi
Oto Nikuradze
Ao Nang · 5 months ago
Similar Posts
Oto Nikuradze
Ao Nang · 5 months ago
ხედი 😳🔥 ფი ფის კუნძულები, ტაილანდი #goodplaces
Sokhumi Daily
Tbilisi · 1 month ago
ანტიქართული პროპაგანდა და ბარიკადსმიღმა დარჩენილი ქართველი სტუდენტები
ბავშვობიდან ვიზრდებოდი აკრძალვებით. "არ შეიძლება", "გაჩუმდი". ნეტავ "არ შეიძლება" ბავშვურ საკითზებზე ეთქვათ, მაგალითად, როგორც ჩვეულებრივ ბავშვს უკრძალავ კომპიუტერთან დიდ ხანს ჯდომას. არა, ჩემს შემთხვევაში ჩემი ასაკისთვის შეუფერებელი "არ შეიძლება" მესმოდა. არ ვიცოდი, რიგითმა 6 წლის სკოლის მოსწავლემ, თუ რატომ არ შეიძლებოდა "დედაენის" ყდიდან დაზუთხული საქართველოს ჰიმნი სადმე რომ წამეღიღინა. არ ვიცოდი, თუ რატომ არ ვსწავლობდი სკოლაში იმ ენაზე რომლითაც"ფეხი ავიდგი", პირველი ლექსი ხომ დედამ ამ ენაზე მასწავლა?! მშობლები როდესაც იხსენებდნენ ბავშვობის წლებს, მათი მონაყოლიდან მახსოვდა, რომ 1 კლასში მისვლისას დედაენას სწავლობდნენ, ხოლო მე არ ვიცოდი თუ რატომ დამიდეს მერხზე რუსული "აზბუკა" და რატომ არ შეიძლებოდა მეც დედაენა მესწავლა. მაგ ასაკის ბავშვისთვის ამის გაცნობიერება ცოტა რთული აღმოჩნდა, თუმცა არავისაც არ უცდია მისთვის პასუხის გაცემა. რას გაიგებდა რომ?! ხოლო ის "რატომ", რომელიც სულ აწუხებდა, ისევ უპასუხოდ რჩებოდა. მახსოვს, ამდენი აკრძალვებისგან დაკომპლექსებული და ჩაკეტილი პატარა ბავშვი. მახსოვს, სანამ სიტყვას წარმოვთქვამდი, ყოველ ჯერზე ჩემს თავში "გაჩუმდი" ტრიალებდა. არც უნდა გამკვირვებოდა, მე ხომ მასთან ერთად გავიზარდე. გავიდა ხანი, უკვე ყველაფერი გაცნობიერებული მქონდა. საბოლოოდ გაქრა "რატომ", ხოლო "გაჩუმდი" აგრძელებს ჩემთან ერთად ზრდას. ჩემთვის ნათელი გახდა თუ რატომ უნდა გავჩუმებულიყავი. ნათელი გახდა, თუ სახლში რატომ მიტარებდნენ მოძღვრებას, რომ ქართულად არ მესაუბრა. მათაც ეშინოდათ, წარმომიდგენია, რაოდენ დიდ ტკივილს განიცდიდნენ, როდესაც ქართულად საუბრისგან თავის შეკავებას მთხოვდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ არც თუ ისე კარგად ვფლობდი ამ უკანასკნელს, გული მაინც მისკენ მიილტვოდა. სისხლი თავისას შვრება ალბათ. სკოლაში საკმაოდ კარგად ვსწავლობდი, ნელ-ნელა ქართული დავიწყებას მივეცი, არც მიცდია, არც მესმოდა სადმე. ჩემთვის როგორი ახლო და თან როგორი მიუწვდომელი აღმოჩნდა . უკვე მრცხვენოდა კიდევაც ქართულად საუბარი, რადგან " გარუსებულ" მე-ს საშინელი რუსული აქცენტი მქონდა, სკოლაში ხომ საერთოდ არ ვსწავლობდი ქართულს. ყველაზე დიდი დარტყმა, არ ვიცი ოღონდ რიგით მერამდენე, მივიღე გამოცდების დროს. განა ბევრს ვითხოვდით?! - ჩვენ მხოლოდ განათლების მიღება გვინდოდა. ვოცნებობდით, გეგმებს ვაგებდით ჩვენს მომავალზე, გეგმები მხოლოდ აშენებაზე და ურთიერთობაზე იყო ორიენტირებული. ღამეებს ვათენებდით, ვიბრძოდით, რომ ამისთვის მიგვეღწია. პირველი ნაბიჯის გადადგმა-ღა გვრჩებოდა- ეროვნულ გამოცდებზე უნდა გავსულიყავით. რუსეთში წასვლაზე არასდროს არ მიფიქრია, მიუხედავად იმისა, რომ ენის ბარიერი მქონდა ქართულში, მაინც ენგურს იქით ტერიტორიაზე მიბიძგებდა გული. ყველაფერი გეგმის მიხედვით მიდიოდა, მაგრამ მაშინ დაინგრა ჩვენი გეგმები, როდესაც შევიტყვეთ, რომ გამოცდაზე ვერ გავიდოდით, ვინაიდან გამშვები პუნქტი ჩაკეტეს გაურკვეველი ვადით. მახსოვს, ათასობით ადამიანი იდგა გამშვებ პუნქტთან იმის იმედით, რომ გადავიდოდნენ, თუმცა მცდელობა უშედეგო იყი. ზოგი გარკვეული თანხით გადადიოდა, ზოგიც მავთულებს არ შეუშინდა, ზოგმა კიდევ ენგური გადაცურა. სიცოცხლის შენარჩუნებაზე არავინ იყო დაზღვეული, თუმცა წინ გამოცდები და ოცნებები გველოდებოდა. ხო, განათლება ასე ძვირი დაგვიჯდა. ველოდებოდი, თავს ვინუგეშებდი, თუმცა გულის სიღრმეში განადგურებული ვიყავი. ჩემს თავს ვეუბნებოდი:"არა, არ შეიძლება ასე, ასე ვერ მოგვექცევიან, სულ მალე გამოცდაზე იქნები, ნუ ნერვიულობ". სამწუხარო, მოგვექცეს... მახსოვს, 1 ივლისი იყო, სწორედ ის დღე, როდესაც მე გამოცდაზე უნდა გავსულიყავი დილის 8 საათზე. ამ დროს მე გამშვებ პუნქტთან ვიდექი და ველოდებოდი, ვიცდიდი... 8 საათი როგორც კი შესრულდა აი მანდ უკვე მორალურად გამოფიტული ვიყავი. ჩემს წინ გაიარა ყველა ჩემმა ოცნებამ, რის გამოც ბევრი რამ გავაკეთე, გაიარა ყველა წლებმა, რომელშიც ვაგებდი სამომავლო გეგმებს. როდესაც წარმოვიდნენდი, რომ ახლა ბავშვებს უნდა დაეწყოთ გამოცდა გული მეკუმშებოდა და სუნთქვა მიჭირდა. შემზიზღდა ყველაფერი, საკუთარი სახლიც შემძულდა. ცხოვრებაში პირველად წარმოვთქვი ეს ფრაზა:" ღმერთო, ოღონდ აქ არ დავბადებულიყავი." ვფიქრობდი, ხომ შეიძლებოდა მეც, როგორც ყველა ჩვეულებრივი ადამიანი აკეთებს- პირდაპირ გამოცდაზე მივსულიყავი, მე კი ახლა გამოცდაზე გასვლა შეიძლება სიცოცხლის ფასადაც დამიჯდეს. საბოლოოდ, გამოცდა გადაგვიწიეს, სხვა დროს ჩავაბარეთ, თუმცა მორალურად ისეთი დაქვეითებული ვიყავი, არც მახსოვს გამოცდაზე რას ან როგორ ვწერდი. უკვე ყველაფერზე ხელი მქონდა ჩაქნეული. დღეს სტუდენტი ვარ, ვიბრძვი და არავითარ შემთხვევაში არ ვაპირებ დანებებას. ავირჩიე ის პროფესია, რომელიც ერთა-შორის ურთიერთობების მოსაგვარებლად და გამოსასწორებლად ნამდვილად საუკეთესოა. სირთულეები არის, რა თქმა უნდა ქართულთან მიმართებაში, მაგრამ იმის მერე, რაც 18 წლის ასაკში გამოვიარე ეს უბრალოდ დაბრკოლებაა, რომელსაც აუცილებლად გადავლახავ. ბევრჯერ, ძალიან ბევრჯერ მინანია რომ იქ დავიბადე, მაგრამ ეს გაბრაზებულზე, ჰაერში ნასროლი სიტყვები იყო, რომელსაც გულთან და გრძნობებთან არანაირი კავშირი არ აქვს. მე გავაცნობიერე და მივხვდი, რომ ვერ შევძლებ ჩემი აფხაზეთის გარეშე და მივხვდი, რომ ყველა მისი კუთხე-კუნჭული მიყვარს. აფხაზეთი ჩემი სახლია!!!#აფხაზეთი #სტუდენტი #ენა #დედაენა #პოლიტიკა #SokhumiDaily
Sokhumi Daily
Sokhumi · 4 months ago
აფხაზეთი დღესაც ისეთი ლამაზია, როგორც უწინ იყო. მისი ბუნების სილამაზე ისევ ძველებურად ატყვევებს მის მნახველს. მან ბევრი რამე გადაიტანა. ბევრი ტკივილი, ცრემლი და მოგონება, რომელიც ომ გამოვლილი ადამიანის მეხსიერებიდან არასდროს წაიშლება. მისი ქალაქები თვალწარმტაცია . ულამაზესია გაგრა თავისი კოლონადებით, პალმებით, სხვა მარადმწვანე მცენარეებით დამშვენებული ქუჩებით და სანაპიროთი. აქვე უნდა აღინიშნოს რიწის ტბა - რომელიც ულამაზესია და თამამად შეიძლება ითქვას რომ მთელი საქართველოს მშვენებაა. სოხუმი - ქალაქი, რომელმაც საშინელ ომს გაუძლო, მაგრამ მშვენება მაინც არ დაუკარგავს. ის ულამაზესია თავისი სანაპიროთი, კამკამა ზღვით, თოლიებით, მშვიდი და წყნარი ქუჩებით. ეს ის ქალაქებია, რომლებიც აფხაზეთს ამშვენებენ და ამავდროულად უამრავ ტურისტს იზიდავს. ოჩამჩირე, რომელსაც ომმა ყველაზე მეტად დაატყო თავისი ვერაგი ხელი. მას მეტი ყურადღება სჭირდება, რაც სამწუხაროდ გარკვეული მიზეზების გამო ვერა და ვერ ხერხდება. იქვე არის პატარა ქალაქი გალი სადაც მეტწილად ეთნიკური მეგრელები ცხოვრობენ და თითქმის ვერ ახერხებენ ქართულად სწავლა-განათლების მიღებას. აფხაზეთი ქართველების გარეშე გაბუტულ ბავშვს ჰგავს, რომელიც ფანჯრიდან იყურება და დედის მოლოდინშია. ის იმედიანადაა და დარწმუნებულია, რომ ამ მიტოვებულ სახლს მცხოვრებნი ისევ, ამჯერად უკვე სამუდამოდ დაუბრუნდებიან.#აფხაზეთი #სოხუმი #გაგრა #რიწის #ტბა #ოჩამჩირე #სოხუმი #sokhumidaily #goodplaces
Gode Marr
Tbilisi · 2 months ago
მოხუცი ქალბატონი,რომელმაც ტაქსტისტის ცხოვრება შეცვალა
ერთმა ნიუ იორკელმა ტაქსისტმა თავის Facebook-გვერდზე დაწერა: „მისამართზე მივედი და საყვირს დავაჭირე. რამდენიმე წუთიანი ლოდინის შემდეგ მეორედ დავაჭირე საყვირს. ვინაიდან ეს ჩემი ბოლო რეისი უნდა ყოფილიყო, წასვლაზე ვიფიქრე, მაგრამ ამის ნაცვლად, კარს მივადექი და დავაკაკუნე… „ერთი წუთით“ – მიპასუხა მოხუცმა ქალმა. მესმოდა, რომ რაღაცას მოათრევდნენ იტაკზე. ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ კარი გაიღო. ჩემს წინაშე 90 წლის პატარა ქალი იდგა. ჩითის კაბასა და ვუალიან შლაპაში გამოწყობილი, 1940-იანი წლების კინოგმირებს ჰგავდა. ხელში პატარა ჩემოდანი ეჭირა. ბინა ისე გამოიყურებოდა, თითქოს აქ არავის უცხოვრია მრავალი წლის განმავლობაში. ავეჯი ზეწრებით იყო დაფარული, კედლებზე არც საათი ეკიდა, არც ნახატები, თაროები ცარიელი იყო. კუთხეში ფოტოებით სავსე ყუთი იდგა. -ჩანთის წაღებაში ხომ ვერ დამეხმარებით? – მითხრა მან. ჩემოდანი მანქანის საბარგულში მოვათავსე, შემდეგ ისევ დავბრუნდი ქალის დასახმარებლად. ხელი ჩამჭიდა და ნელ-ნელა მანქანისკენ გავემართეთ. სიკეთისთვის მადლობა გადამიხადა. -ეს არაფერია, უბრალოდ, ვცდილობ, მგზავრებს ისე მოვექცე, როგორც მოვისურვებდი, რომ დედაჩემს მოქცეოდნენ. – ვუპასუხე ქალს. -რა კარგი ბიჭი ხარ! – მითხრა მან, შემდეგ კი ფურცელზე დაწერილი მისამართი მომაწოდა და მკითხა: -შეიძლება, ქალაქის ცენტრით რომ გავიაროთ? -ეს ყველაზე მოკლე გზა არ გახლავთ, ქალბატონო, – სწრაფად გავეცი პასუხი. -წინააღმდეგი არ ვარ, არ მეჩქარება. ჰოსპისში მივდივარ… სარკეში ჩავიხედე. ქალს თვალები უბრწყინავდა. -ჩემმა ოჯახმა დიდი ხანია აქაურობა დატოვა, – ჩუმი ხმით განაგრძობდა იგი. – ექიმი ამბობს, რომ სულ ცოტა დრო დამრჩა. მრიცხველი მშვიდად გამოვრთე და ვკითხე, თუ რომელი მარშრუტით ნებავდა მგზავრობა. მომდევნო ორი საათის განმავლობაში ქალაქი მოვიარეთ. ქალმა შენობა მაჩვენა, სადაც მელიფტედ მუშაობდა. შემდეგ უბანი გავიარეთ, სადაც ქმართან ერთად ცხოვრობდა ახალგაზრდობაში. ავეჯის საწყობი მაჩვენა, სადაც ერთ დროს საცეკვაო დარბაზი იყო და სადაც ერთ დროს ცეკვავდა. ხანდახან დამუხრუჭებას მთხოვდა კონკრეტულ შენობასთან ან ქუჩაზე და ჩუმად გაჰყურებდა წყვდიადს. მოგვიანებით მოულოდნელად განაცხადა: -დავიღალე, უმჯობესია წავიდეთ. დანიშნულების ადგილამდე ხმა არ ამოგვიღია. ეს გახლდათ პატარა სანატორიუმის მსგავსი შენობა. მანქანას ორი სანიტარი მოუახლოვდა, ქალს ფრთხილად დაეხმარნენ გადმოსვლაში. ალბათ, ელოდებოდნენ. საბარგულიდან ჩემოდანი გადმოვიღე და შენობაში შევიტანე. ქალი უკვე ეტლში იჯდა. -რამდენი მმართებს თქვენი? -არაფერი. -მაგრამ თქვენ ლუკმა-პურის საშოვნელად მუშაობთ. -სხვა მგზავრებიც არიან, – მივუგე მე. არც დავფიქრებულვარ, ისე დავიხარე და ჩავეხუტე ქალს, ისიც მთელი ძალით მომეხვია. -მოხუცს ცოტაოდენი ბედნიერება მიანიჭე, – მითხრა მან, – მადლიერი ვარ. ჩემს ზურგს უკან კარი მიიხურა. ეს გახლდათ ცხოვრების კიდევ ერთი წიგნის დახურვის ხმა… უკანა გზაზე მგზავრები არ ამიყვანია. უმისამართოდ გავემგზავრე, საკუთარ აზრებში ჩაფლული. ამ ქალს ვინმე გაბრაზებული მძღოლი რომ შეხვედროდა, ან ისეთი, ვისაც ცვლის დამთავრება ეჩქარებოდა? ან თუნდაც მე რომ მეთქვა უარი მის თხოვნაზე, ან საყვირზე ორჯერ დაჭერის შემდეგ დამეტოვებინა იქაურობა?… ბოლოს კი ვიტყოდი, რომ ცხოვრებაში ამაზე მნიშვნელოვანი არაფერი გამიკეთებია. ჩვენ ვფიქრობთ, რომ ჩვენი ცხოვრება უდიდესი მომენტების გარშემო ტრიალებს, მაგრამ უდიდესი მომენტები ხშირად ლამაზად არის შეფუთული იმაში, რასაც სხვები წვრილმანებს უწოდებენ…”
Nino Kakulia
Poti · 2 months ago
ბირდმენი. შეფასება
რიგანი ცდილობს დადგას სპექტაკლი ბროდვეიზე, რომელიც რაიმენაირად ღირებული იქნება და გამოიყვანს მას ბერდმენის ჩრდილიდან. მას სურს, რომ მაყურებლისგან მიიღოს აღიარება, მაგრამ მის ქვეცნობიერში მყარად ზის ბირდმენი, მისი ბნელი მხარე, ალტერ-ეგო. ის იპყრობს რიგანს და მუდმივად ცდილობს, რომ მასზე ჰქონდეს კონტროლი. აგიჟებს იმითაც, რომ რობერტ დაუნიმ რკინის ჩუჩელით მილიონები მოხსნა, მას კი არაფერი გააჩნია, რიგანი ბერდმენის გარეშე უბადრუკი და საცოდავი ვინმეა. შესაძლებელია, ყველაფერი ეს ფსიქიური აშლილობაა, რაც გამოიწვია ყველა იმ სირთულემ, რასაც რიგანი წააწყდა ცხოვრებაში: ცოლთან განშორება, უფულობა, დედის გარეშე შვილის გაზრდა (შედეგი – „ნარკამანკა“), თვითმკვლელობის მცდელობა, კარიერაში ლუზერია. აშკარაა, რომ რიგანი არანაირი ზებუნებრივი ძალით არაა დაჯილდოებული, ამას ადასტურებს ის მომენტი როცა, ვითომ და ტელეკინეზის მეშვეობით საგრიმიოროში ამსხვრევს ყველაფერს, ხოლო როდესაც ოთახში შემოდის ზაკ გალიფიანაკისი, ირკვევა, რომ საცოდავი რიგანი ყველაფერს საკუთარი ხელებით ამტვრევს. ან მისი ფრენის მომენტი ქალაქის თავზე, რომელიც როგორც აღმოჩნდა მხოლოდ ტაქსით მოძრაობაა, რომლის საფასურიც არ გადაუხდია. გმირი მთლიანად დებს ყველაფერს რაც გააჩნია რეიმონდ კარვერის პიესაში, რომელსაც როგორც თვითონ ამბობს, ბავშვობაში მოსწონებია მისი მსახიობური ნიჭი. როცა ვამბობ, რომ გმირი დებს ყველაფერს პიესაში, ამას პირდაპირი მნიშვნელობით ვამბობ. დაავაკვირდეთ, როგორ კავშირშია პიესა და გმირის ცხოვრება ერთმანეთთან: დასაწყისშივე, რეპეტიციაზე ლესლი (ნაომი უოთსი) ამბობს, რომ მან ჯერ სცემა ქალი, ათრია მთელ სახლში, ხოლო შემდეგ კი სიყვარულს ეფიცებოდა. იგივეს ეუბნება რიგანი თავის ცოლს საგრიმიოროში, ოღონდ მან ცოლს დანა ესროლა და არ ცემა. ან კიდევ დასკვნით ნაწილში, როცა პიესის გმირი ამბობს: რა ხდება ჩემს თავს, რა მაკლია, რატომ არ შემიძლია ვინმეს სიყვარული მოვიპოვო? მე არ ვარსებობ. ზუსტად ასეთად თვლის რიგანი თავის თავს. ის არ არსებობს, როგორც პიროვნება, მხოლოდ ბერდმენია. რიგანი კი ბერდმენის აჩრდილია. ერთი მომენტია დასაჭერი სცენარში და ეს, დარწმუნებული ვარ, ინიარიტუს გათვლაა: რიგანი თავის თავს თვითმფრინავში ადარებს ჯორჯ კლუნს და ამბობს საინტერესო ფრაზას: „რამე რომ მოხდეს, გაზეთის პირველ გვერდზე კლუნი იქნება და არა მე“, ჩრდილშია აქაც და კლუნი შემთხვევით არაა ნახსენები, სწორედ მან შეცვალა ბეტმენის როლში მაიკლ კიტონი და აქაც დაიჩრდილა (საღოლ ალეხანდრო). სწორედ ამიტომ ცდილობს რიგანი მოიპოვოს ხალხის აღიარება, მაგრამ ყველაფერი დამოკიდებულია კრიტიკოს ტაბიტას რეცენზიაზე. აქ უკვე უნდა დავაკვირდეთ თვით ფილმის სათაურს: „ბერდმენი ან უცოდინრობის მოულოდნელი უპირატესობა“. უცოდინრობა კი არის ზუსტად მაყურებლის უუნარობა ჰქონდეს თავისი საკუთარი აზრი. სწორედ ამიტომ ნერვიულობს რიგანი იმ ერთ რეცენზიაზე, მასზეა დამოკიდებული ორი ურთიერთგამომრიცხავი რამ: ან დარჩება ბერდმენად, ან ბოლო-ბოლო მისი ტალანტი მოიპოვებს აღიარებას კრიტიკოსებში, მაშასადამე მაყურებელშიც, რომელიც საკუთარი აზრის არქონიდან გამომდინარე იზიარებს კრიტიკოსის აზრს. რიგანმა უნდა მოკლას ბერდმენი თავის თავში. და რა ხდება სინამდვილეში? ბერდმენის ნაცვლად, თავის თავს ხომ არ კლავს რიგანი? ახლა შემოგთავაზებთ რამდენიმე ყველაზე ფართოდ გავრცელებულ ვერსიას ფილმის დასასრულის შესახებ: 1. რიგანი კვდება მაშინ, როდესაც ნაბახუსევზე სახურავიდან ხტება, ხოლო ყველაფერი დანარჩენი კი ფანტაზიაა, მათ შორის საგრიმიოროში ცოლთან დიალოგიც. ამ სცენის დროს რიგანი წევს მაგიდაზე და გარშემო უამრავი ვარდი აქვს შემოლაგებული, რომელიც მას არ უყვარს. ეს შეიძლება დაკრძალვის იმიტაცია იყოს. ეს ვერსია არ არის მართალი და ამას ადასტურებს ტაქსის მძღოლის გამოჩენა. არამგონია ფანტაზიაში რიგანს წარმოედგინა თუ როგორ მოსდევს მას ვიღაც ფულის გამო. 2. რიგან კვდება მაშინ, როცა ხტება თავის პალატიდან. მაგრამ ამას აბათილებს ემა სთოუნის (შვილის) რეაქცია, რომელიც იყურება ქვემოთ და აშკარად ვერაფერს ხედავს, არავითარი შიში და ნერვიულობა მის სახეზე არ არის. 3. მესამე ვერსია ყველაზე ფართოდ არის გავრცელებული: რიგანი თავს იკლავს სცენაზე იარაღით. რატომ? ამის შემდეგ რაღაც არარეალურად კარგად არის ყველაფერი, ცოლთან შერიგება, ტაბიტასგან გასაოცარი რეაქცია, ჯეკის (ზაკ გალიფიანაკის) დაპირება, რომ მისი პიესა ევროპაში იმოგზაურებს და ყველგან ანშლაგი იქნება, ასევე შვილთან ურთიერთობის დალაგება. იქმნება ისეთი შთაბეჭდილება, რომ არ შეიძლება ასე კარგად იყოს ყველაფერი, მხოლოდ სამოთხეში, ალბათ. ბოლო ვერსიის მიმართ რამდენიმე „კონტრარგუმენტი“ მაქვს: ჯერ ერთი, ცოლთან და შვილთან შერიგება მანამდე დაიწყო. ცოლი მას კოცნის, ხოლო შვილი Twitter-ში არეგისტრირებს მას და ზრუნავს მის PR-ზე, მაგრამ რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია – აღფრთოვანებული მაყურებელი სპექტაკლის პირველივე აქტის შემდეგ გამოცვივდა თეატრიდან შთაბეჭდილებების გასაზიარებლად. და, რაც მთავარია – არც მაყურებელმა და არც ტაბიტამ არ იცოდნენ, რომ ტყვია ნამდვილი იყო, ტაბიტა მსახიობის გასაოცარმა თამაშმა წამოაყენა თავისი ადგილიდან, მიხვდა, რომ იგი ვერანაირად ვეღარ დაწერდა უარყოფით რეცენზიას, ამით იგი დასაცინი გახდებოდა და მას რიგანის შურისძიებაში ამხელდნენ. რიგანმა დაამარცხა ტაბიტა. და აი აქ უკვე ვხვდები, რომ რიგანი ცოცხალია!!! მკვდარია ბერდმენი, რომელიც დამცირებული და დაჩაგრული ზის უნიტაზზე და ხმასაც აღარ იღებს. #goodplaces #opinion #photo
Tbilisi Daily
Tbilisi · 1 month ago
ადა მარშანია: რა გახდა ბანდიტი სააკაშვილის ჩამოყვანა და გასამართლება
ცხრა წელი გავიდა, რაც უსასტიკესი რეჟიმი წავიდა ქვეყნიდან, თუმცა სამართლიანობის აღდგენის მხრივ ძალიან ცუდი სურათია - ამის შესახებ პარლამენტის წევრმა "პატრიოტთა ალიანსიდან" ადა მარშანიამ განაცხადა. „მეცხრე წელი წავიდა, რაც გავისტუმრეთ მშვიდობიანად უსასტიკესი რეჟიმი და სამართლიანობის აღდგენის მხრივ ძალიან ცუდი სურათი გვაქვს, ჩავარდნა გვაქვს პრაქტიკულად. ამ მხრივ სამარცხვინო სტატისტიკა სრულიად „ქართული ოცნების“ ხელისუფლების ბრალი და დანაშაულია. 53 ათასი საჩივარი დევს პროკურატურაში. ეს არა მხოლოდ პროკურატურის თავსი ტკივილი უნდა იყოს. სპეციალური დეპარტამენტი იცით, როდის შეიქმნა? მესამე წლის თავზე ხელისუფლებაში ყოფნისა „ქართული ოცნების“ და ისიც საზოგადოების დაჟინებული, კატეგორიული მოთხოვნის შედეგად. ბატონი ნადარეიშვილი იყო აქ მოხსენებით მოსული. რვა პროკურორი ყავს მას დეპარტამენტში, როგორ უნდა გაუმკლავდეს რვა პროკურორმა 53 ათას საჩივარს. ისეთი საჩივრები დევს მანდ, ოჯახებია განადგურებული, იცით თქვენ რა ხდებოდა ე.წ. პრეზიდენტის, სააკაშვილის დროს, და კიდე დაბორიალობს ეს ბანდიტი ადამიანი მსოფლიოში და ახალი პროვოკაციების კერას ქმნის. „ქართული ოცნება“ რატომ იღიმი ქალბატონო სოფო, რა გახდა დამნაშავის ჩამოყვანა და მის გასამართლება. თქვენ რომ ბრძანეთ, სინანულის გრძნობა არ აქვთო, არც ექნებათ. ჩვენი ხალხი აპატიებს შეიძლება, ძალიან სულგრძელია ქართველი ერი, მაგრამ მე პირადად, ადა მარშანია მათ არაფერს არ ვაპატიებ, გინდ მოინანიონ, სამწუხაროდ და საუბედუროდ ძალიან ჩახედული ვარ მათ საშინელ საქმეებში. აი, ამიტომ ვერ ვაპატიებ ვერაფრით“, - განაცხადა ადა მარშანიამ. ოპოზიციონერმა დეპუიტატმა საპარლამენტო უმრავლესობას კიდევ ერთხელ მოუწოდა, რომ მიიღონ „პატრიოტთა ალიანსის“ რეზოლუცია, რომელიც "ნაციონალური მოძრაობის" მმართველობის დანაშაულებრივ რეჟიმად გამოცხადებას გულისხმობს. news სააკაშვილი დანაშაულებრივირეჟიმი ადამარშანია TbilisiDaily
Sokhumi Daily
Sokhumi · 3 weeks ago
რატომ ჩავედი აფხაზეთში?
რამდენიმე კვირით ადრე სანამ ვირუსი საქართველომდეც მოაღწევდა, აფხაზეთში ვიმოგზაურე. ეს ის ადგილია, რომლის აღწერაც ცოტა რთულია ხოლმე ვინმეს დადანაშაულების გარეშე. არასოდეს ვყოფილვარ მანამდე ტერიტორიაზე, რომლის სტატუსიც “დე-ფაქტოა”, ამიტომ ჩემი თვალით მინდოდა მენახა. ამ მოგზაურობის დროს დავრწმუნდი, რომ აფხაზეთის ლეგენდარული სილამაზე სინამდვილე ყოფილა. მიუხედავად ამისა, იქ ყოფნამ რაღაცნაირი ტკბილ-მწარე შეგრძნებები დამიტოვა, თითქოს იქაურობა ერთდროულად იტევს ზღაპრულ სილამაზესაც და მარტოობის, ჩაკეტილობის განცდასაც. მაშინვე დავფიქრდი რა გავლენას ახდენს ადამიანის ცხოვრებაზე იზოლაცია, თუმცა პასუხი ამ შეკითხვაზე დღესაც არ მაქვს. 2019 წლის ბოლოს საცხოვრებლად თბილისში გადმოვედი. სიტყვა “აფხაზეთი” ბევრს არაფერს მეუბნებოდა. მასზე ჩემი წარმოდგენა გაჯერებული იყო ქართველების ძალიან შთამბეჭდავი მოგონებებით აფხაზეთზე. სწორედ ამან ამაღებინა მატარებლის ბილეთი ზუგდიდამდე, ბოლო სარკინიგზო სადგურამდე საქართველოს მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე. იანვარი იყო. ერთი ღამე დამჭირდა ჩასასვლელად, მატარებელში საშინლად ცხელოდა, მაგრამ როგორც გავჩერდით, გარედან შემოსულმა სიცივემ მაშინვე გამომაფხიზლა. ტაქსის მძღოლების უმეტესობა ცდილობდა პირდაპირ მესტიაში წავეყვანე, ცნობილ სათხილამურო კურორტზე სვანეთში. მაგრამ ჩემი ბოლო გაჩერება პოლიციის ბლოკ-პოსტი იყო, ენგურის ხიდთან ახლოს. ტაქსიდან რომ გადმოვედი, დილის 8 საათი იყო. ორი საათის შემდეგ, უსაფრთხოების ზომები გავიარეთ და მე და მალაიზიელ ტურისტს ენგურის ხიდის გადაკვეთის ნებართვა მოგვცეს. ხიდზე გადასვლისას შევამჩნიე, რომ საქართველოსა და ევროპის დროშები გზადაგზა მწვანე, წითელი და თეთრი ფერის აფხაზეთის დროშით ნაცვლდებოდა. სანამ აფხაზეთში შევიდოდი, ჯერ რუსული და შემდეგ აფხაზეთის ბლოკ-პოსტი უნდა გამევლო. შეიძლება სხვა გზაც არის, არ ვიცი. არა რუსულენოვანი ტურისტისთვის ძნელი იყო გამერჩია ვინ ვინ იყო. ბევრი შეკითხვა არ დაუსვამთ სხვათაშორის, ალბათ იმიტომ, რომ საერთო ენაზე არ ვლაპარაკობდით. რუსულის არ ცოდნა, მოკლედ, დამეხმარა. ამის შემდეგ დაიწყო ნამდვილი მოლოდინი თურმე. სასაზღვრო პოლიციის ორივე პოსტიდან ნებართვას ველოდებოდი, ველოდებოდი მგზავრებით როდის შეივსებოდა პირველი “მარშუტკა”რომ გალში მოვხვედრილიყავი, ველოდებოდი მეორე “მარშუტკას” რომელიც გალიდან გადამიყვანდა და საბოლოოდ სოხუმში ჩამიყვანდა. ქალაქისკენ მიმავალი გზა ნამდვილი საოცრება იყო. წარმოიდგინეთ დიდი სწორი მიწა დათოვლილი კავკასიონის მთების ფონზე და რამდენიმე ძალიან ლამაზი სახლი (უმეტესად, ცარიელი) გზაზე. 24 საათის შემდეგ, სოხუმში ჩასვლა დიდი შვება იყო ბოლოს. ზღვის სანაპირო მზის ჩასვლის ფონზე მომაჯადოებელი იყო; მშვიდი და წყნარი. ცოტა ნიავიც უბერავდა. შეიძლება უცნაურია, მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგაც არ მომშორებია მარტოობის ძლიერი განცდა. რასაც ვუყურებდი და ვისმენდი, ამ გამოცდილებას მხოლოდ მრავალფეროვანს ხდიდა. არ ვიცი, შეიძლება ეს სეზონის ბრალი იყო. იანვარში ვიყავი სოხუმში, ეს დრო კი ნამდვილად არ არის იდეალური ზაფხულის კურორტზე სამოგზაუროდ. საოჯახო სასტუმროშიც კი ვერ გავჩერდი, დახურული დამხვდა არასეზონურობის გამო. სხვა გზა არ მქონდა, სოხუმის ცენტრში, შედარებით ძვირადღირებული სასტუმრო ავიღე. პირველი, რაც შესვლისთანავე შევამჩნიე, კედელზე ჩამოკიდებული საათები იყო. როგორც წესი, სასტუმროში საათები დასავლეთის დიდი ქალაქების დროს გვიჩვენებენ ხოლმე (ლონდონი, მადრიდი, პარიზი ა.შ.), მაგრამ აქ მხოლოდ მოსკოვის, მანაგუასა და კარაკასის დროებს ვხედავდი. თურმე, ეს იმ ქვეყნების დედაქალაქებია, რომლებიც აფხაზეთის დამოუკიდებლობას აღიარებენ. მეორე დღეს სოხუმის უფრო სრულფასოვნად დათვალიერება გადავწყვიტე. პირველად ქალაქის სანაპირო ზოლში გავისეირნე. მოვლილი მომეჩვენა იქაურობა, შენობები ახალი გარემონტებულია, თანამედროვე სტილის ახალი რესტორნებიც შევამჩნიე, ქუჩები სუფთაა, ხეებითა და ნარგავებით სავსეა სანაპირო, მოკლედ, საუკეთესო საზაფხულო კურორტის შთაბეჭდილებას მიტოვებს. ერთ-ერთი კაფის ვერანდაზე ყავას ვსვამ მარტო და ვხედავ, ხიმინჯებთან კაცები იკრიბებიან სათევზაოდ. მზე ანათებს და თავს შესაშინავად ვგრძნობ, თითქოს ეს-ეს არის დაიწყო გაზაფხული. მეთევზეებისგან მოშორებით, ცარიელ ნავმისადგომს ვხედავ, რომლის გარშემოც ამაყად ჰკიდია ეროვნული დროშები. მოგვიანებით, აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი მეუბნება, რომ ეს ნავსადგომი არც არასოდეს გამოუყენებიათ თავისი დანიშნულებით. საბჭოთა კავშირის ბოლო პერიოდში აშენდა, 1992-1993 წლების ომმა კი ეს პროექტი შეაჩერა. ცარიელი, გამოუყენებელი შენობები თითქოს მუდმივი შეხსენებაა იმის, რომ აფხაზეთი დანარჩენი სამყაროსგან გამოყოფილია. იგივე გრძნობა მქონდა როცა ქალაქის ქუჩებს ვათვალიერებდი, დაცარიელებული სახლები და მიტოვებული აგარაკები ლამაზ და შთამბეჭდავ შენობებს შორის დგას. ეს ურბანული გარემო ერთდროულად მომხიბვლელიც არის და სევდის მომგვრელიც. ბუნების ეს ხედი, მოშიშვლებულ სივრცეებს თითქოს ნელ-ნელა ახლადწარმოქმნილი ტყით ანაცვლებს. ერთი შეხედვით ეს ყველაფერი მართლაც მომხიბვლელია, მაგრამ ჩემი შთაბეჭდილებები ისევ საშინელი სიცარიელის შეგრძნებებს ერევა და პერიოდულად თავბრუსხვევასაც კი ვგრძნობ. ძალადობრივი გარემოს ექო, არც თუ ისე შორეული წარსულიდან, ამ ნანგრევებს ფონად მოჰყვება. ცოტახანში რამდენიმე უცხოელს შევხვდი არასამთავრობო სექტორიდან, ისინი იმ ადამიანებს ეძებენ, რომლებიც 1992-1993 წლების ომში გაუჩინარდნენ. ადგილობრივებსაც ეხმარებიან ფსიქოლოგიურ ტრამვებს გაუმკლავდნენ. ომის ნარჩენები ყველგანაა, ამიტომ შეგრძნება მქონდა, რომ ეს ტრამვაც არსად წასულა, ისევ ზედაპირზეა. ომიც სულ გახსენებს თავს: მთლიანად შავებში შემოსილი, მგლოვიარე ქალი, რომელიც ომში დაკარგულ ბიჭებს მისტირის. აქ სხვა ადამიანებიც სულ ომზე მიგანიშნებენ. ცხადია, თბილისშიც არსებობს ომის მეხსიერება. თუმცა, შეგრძნებები თითქოს უფრო სუსტია. მაგალითად, ქართველები სულ ნოსტალგიით, სევდით ლაპარაკობენ აფხაზეთზე, ძველი მშობლიური სახლები ახსენდებათ სანაპიროზე, ეს განცდები უფრო სინანულს ჰგავს ძველი დიდების დაკარგვის გამო. აფხაზებს კი, ომი უფრო მძაფრად ახსოვთ. მათთვის ეს თითქოს ერთდროულად არის ეროვნული სიამაყის მიზეზიც და ტანჯვისაც მათ შორის. ომის შემდეგ შექმნილი რეალობა მათ ცხოვრებაზე ყოველდღიურად აისახება. აფხაზები აფხაზეთის მოსახლეობის დაახლოებით ნახევარს შეადგენენ. აქ დღეს სხვა ეროვნების ხალხიც ცხოვრობს: მათ შორის რუსები, სომხები და ბერძნები. ეს მრავალფეროვნება სოხუმის ცენტრალურ ბაზარში ყველაზე კარგად იგრძნობა. ქალაქში ეს ჩემი საყვარელი ადგილია. ქალების ჯგუფი მახსოვს, ზოგი ყიდდა, ზოგი ჭამდა, ზოგიც ყიდულობდა. ერთმანეთს ძალიან ხმამაღლა ელაპარაკებოდნენ. ძირითადად რუსული ენა მესმოდა. პროდუქტების უმრავლესობა ან ადგილობრივი წარმოებისაა ან თურქული. ბაზარი ხალხით იყო სავსე და ქალაქის ქუჩებიდან გამოყოლილი სიმარტოვის შემდეგ, ნაცნობი გრძნობები განმიახლდა. ალბათ ამიტომაც, სოხუმში ყოფნის ყოველ დილას ბაზარში მივდიოდი და ამ ხალხმრავლობას ვაკვირდებოდი. ჩემი იქ ყოფნაც არ დარჩენილა შეუმჩნეველი. ტურისტული სეზონიც აღარ იყო, ამიტომ უცხო სახემ მაშინვე მიიქცია ქალაქში ყურადღება. მეგობრულები იყვნენ და ცდილობდნენ ინგლისურად რამდენიმე სიტყვა მაინც ეთქვათ, ლექსიკონში ამოწმებდნენ. აინტერესებდათ, საიდან ვიყავი. საფრანგეთი რომ გაიგეს, პარიზი ახსენეს მაშინვე. J’aime Paris! მკითხეს საიდან და რატომ ჩავედი აფხაზეთში, ზუგდიდის გავლით? წარმოშობით ქართველი ხომ არ ვიყავი ან ქმარი ხომ არ მყავდა ქართველი? ვინმეს ხომ არ ვყავდი სპეციალურად გაგზავნილი თუ ჩემი ინიციატივით ავირჩიე აფხაზეთი. ცოტა უჭირდათ იმის წარმოდგენა, რატომ უნდა ჩასულიყავი სოხუმში საკუთარი ნებით. ამ ეჭვების მიუხედავად, მაინც თბილად მხვდებოდნენ, აშკარად უხაროდათ უცხოელის დანახვა, ეტყობა არც ისე ხშირად ხვდებიან ადამიანებს, რომლებიც რუსულად ვერ ლაპარაკობენ. ერთ დღესაც სასეირნოდ ქალაქიდან მოშორებით წავედი და ცოტა უცნაური საცხოვრებელი კომპლექსი დავინახე. შესასვლელში საბჭოთა პერიოდის მოზაიკა იყო, სხვათაშორის კარგად შენარჩუნებული. შეიძლება ეს სიმბოლო იმ ნოსტალგიას გამოხატავდა, რაც აფხაზებს საბჭოთა კავშირის საუკეთესო წლებთან აკავშირებთ. შენობის გარშემო რუსულმა ბილბორდებმა მიმანიშნა რომ აქ ძველად, სამხედრო სანატორიუმი ყოფილა. მოგვიანებით გავიგე, რომ ეს შენობა დღესაც რუსულ სამხედროებს ეკუთვნით, თუმცა შენობა მთლიანად ცარიელია. ფეხით სიარული გავაგრძელე და ხეივანს ბოლომდე ჩავუყევი, ორივე მხრიდან ხის აივნებიანი სახლებით იყო გარშემორტყმული. სულ ბოლოს დიდი ჭიშკარია, რომელსაც დაცარიელებულ სანაპიროზე გაყავხარ. ორი ბავშვი სილაში თამაშობდა, ყველაფერი ძალიან მშვიდი და ლამაზი ჩანდა აქედან. ეს განსაკუთრებული და ამაღლებული განწყობა, ალბათ, წელიწადის მხოლოდ ამ დროს, ზამთარშია, როცა ტურისტები უკვე წასულები არიან. იგივე შეგრძნებები გაგრამდე გამყვა, ისევ “მარშუტკით” ვიმგზავრე. როგორც ჩანს, ეს გადაადგილების ძირითადი საშუალებაა აფხაზეთში. ზამთარში გაგრა მოჩვნებების ქალაქს ჰგავდა, სრულიად განსხვავებული იყო იმისგან, რაც მასზე ჩამოსვლამდე მომიყვნენ. მხოლოდ სანაპირო კი არ დამხვდა ცარიელი, ულამაზესი ვილებიც მთის ფერდობზე და ძველი სანატორიუმებიც. რესტორნები და კაფეები, რომლებიც სეზონზე რუსი ტურისტებით გადავსებულია თურმე, დაკეტილია. ამ გარემოში ისევ თავბრუსხვევა დამეწყო. მალევე “მარშუტკაში” ჩავჯექი და ახალი ათონისკენ გავემგზავრე. აღმოჩნდა, რომ მარტო ვზივარ მძოლთან ერთად. გზაში რადიოა ჩართული და რუსული მუსიკა მესმის, თან ზღვას გავყურებ. შავი ზღვა ძალიან ლამაზია, ცოტა უკეთ ვგრძნობ თავს. ვხვდები, რომ ამ მოგზაურობაში ემოციები ერთმანეთს სწრაფად ენაცვლება: გაოცებასა და აღფრთოვანებას აუცილებლად რაღაცნაური შფოთი და შიში მოჰყვება ხოლმე. აფხაზეთში ყოფნის ბოლო დღე ოჩამჩირეში გავატარე. შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ აქ სრულიად განსხვავებული აფხაზეთი აღმოვაჩინე. 1992-1993 წლების ომამდე, მოსახლეობის უმრავლესობას ქართველები შეადგენდნენ. დღეს ალბათ, ერთ-ერთი ყველაზე მიტოვებული და სევდიანი ქალაქია აფხაზეთის სანაპიროზე. ღამე ჩემი მეგობრის ოჯახში დავრჩი. დიანას დედა ქართველია. მას აფხაზური პასპორტი აქვს. დიანა 26 წლის არის და მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობაზე ოცნებობს. ყველა იმ ენაზე უნდა ელაპარაკოს ხალხს, რომლებსაც ინტერნეტით სწავლობს. ინგლისურის გარდა, მას კომუნიკაცია თურქულ, იტალიურ და ფრანგულ ენებზე შეუძლია. “ყველაზე მეტად მინდა პასპორტი ავიღო და სხვადასხვა ქვეყანაში მოგზაურობა დავიწყო,” მეუბნება დიანა. თუმცა, მემგონი ეს ჯერ კიდევ შორეული პერსპექტივაა მისთვის. დიანა აფხაზების იმ 30%-შია, რომლებმაც რუსული პასპორტების აღება ვერ მოასწრეს. აფხაზური პასპორტით მოგზაურობა კი თითქმის შეუძლებელია, რადგან მის დამოუკიდებლობას მხოლოდ ოთხი ქვეყანა აღიარებს. უცხო ენების პრაქტიკას სამსახურში უცხოელებთან გადის. დიანა ტურისტულ გიდად მუშაობს სოხუმში. გამოწვევების მიუხედავად, მას სჯერა, რომ ერთ დღესაც აფხაზეთი ნამდვილად იქნება ძლიერი და მოგზაურობასაც შეძლებს. “ჩვენ პატარა და ლამაზი ქვეყანა ვართ, ძალიან ვცდილობთ ჩვენი უნიკალური კულტურა, ენა და ისტორია შევინარჩუნოთ. მინდა მსოფლიომ ჩვენი დამოუკიდებლობა აღიაროს. ხალხმაც მეტი გაიგოს ჩვენზე და უკეთ გაგვიცნოს.” ამ გოგომ ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. განსაკუთრებით შთამბეჭდავი იყო მისი სიამაყის განცდა როცა აფხაზეთის მემკვიდრეობაზე მელაპარაკებოდა. კიდევ ერთხელ ცხადად დავინახე, რა გავლენა აქვს იძულებით იზოლაციას ადამიანის ცხოვრებაზე. მეორე დღეს, სანამ გრძელი გზით ისევ თბილისში დავბრუნდებოდი, ვიგრძენი, რომ ჩემი მოგზაურობა აფხაზეთში დასრულებული არ იყო. იანვარში იქ ჩასვლამ იზოლაცია მთელი სიმძაფრით მაგრძნობინა. ეს ალბათ, ჩემს ფოტოებშიც აისახა. როცა მათ ახლოდან ვუყურებ, ვხედავ, რომ ისინი უფრო ცარიელი და ნაცრისფერია, ვიდრე ჩემი სხვა ნამუშევრები. მე მაინც ხალხით გადატვირთულ ადგილებში ცხოვრებას ვარ მიჩვეული და ეს სიცარიელის შეგრძნება ძალიან ახალი იყო ჩემთვის. ფოტოების გადაღებაც ერთგვარი ფორმაა აფხაზეთის გასაცნობად. მაგრამ ჯერ კიდევ ბევრი რამ მაქვს აღმოსაჩენი. აფხაზეთის კულტურის, რიტუალებისა და ტრადიციების შესწავლას დრო დასჭირდება. იქ ყოფნის შემდეგ, თითქოს უკეთ გავიგე რას ნიშნავს იზოლაცია და მარტოობა. რამდენიმე კვირაში, ვირუსის პრევენციის მიზნით, მთელი რეგიონი ჩაიკეტა. ორ თვეზე მეტი აფხაზები და ქართველები თვითიზოლაციაში იყვნენ ისევე როგორც, მთელი დანარჩენი მსოფლიო. გულწრფელად რომ ვთქვა, მარტოობას და იზოლაციას სულაც არ განვიცდი, ვიცი, რომ დროებითია და ადრე თუ გვიან ისევ დავუბრუნდები დატვირთულ და ხმაურიან დღის რეჟიმს. ალბათ, სულ სხვანაირი განცდაა, როცა არ იცი როდის სრულდება იზოლაცია. დღევანდელი სიტუაცია ემპათიისკენ გვიბიძგებს. განსაკუთრებით იმ ადამიანებზე გვაფიქრებს, ვისთვისაც იზოლაცია ყოველდღიურობაა. წყარო: CHAI KHANA ავტორი: მარი ოდინეტი#აფხაზეთი #სოხუმი #გაგრა #ოკუპაცია #sokhumidaily
Tbilisi Daily
Tbilisi · 3 weeks ago
კურტ ვოლკერი - ხალხი 20 ივნისს ვერ დაივიწყებს
იმის ფონზე, რომ 2019 წლის 20 ივნისის შემდეგ 1 წელი გავიდა, საინტერესოა, თუ როგორ აფასებს დასავლეთი საქართველოში განვითარებულ მოვლენებს ამ ერთი წლის განმავლობაში და რა მოლოდინი აქვს ამჟამად ოქტომბერში ჩასატარებელი საპარლამენტო არჩევნების მიმართ. ამერიკელი დიპლომატი, აშშ-ის პრეზიდენტის ყოფილი სპეციალური წარმომადგენელი უკრაინაში და ყოფილი წარმომადგენელი ნატო-ში, კურტ ვოლკერი, „ინტერპრესნიუსს“ საქართველოში 20 ივნისის შემდგომ დამდგარ ცვლილებებზე, დასავლეთსა და საქართველოს შორის ურთიერთობებზე, ნატო-ში შესაძლო გაწევრიანებასა და სხვა აქტუალურ საკითხებზე ექსკლუზიურად ესაუბრა. - ზუსტად ერთი წლის წინ, 20 ივნისს, რუსი დეპუტატი, სერგეი გავრილოვი საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარის სავარძელში ჩაჯდა. აღნიშნულის გამო საპროტესტო აქციის მონაწილეებისადმი მთავრობამ ცრემლსადენი გაზი და რეზინის ტყვიები გამოიყენა. როგორ ფიქრობთ, რა შეიცვალა ამ ერთი წლის განმავლობაში, რა შედეგები მოიტანა ამ ღამემ და მომდევნო საპორტესტო აქციებმა? - პირველ რიგში, ტრაგედიაა, რომ თავდაპირველად მშვიდობიანი პროტესტი უფრო ძალადობრივში გადაიზარდა, ერთი მხრივ, პარლამენტზე შტურმის მცდელობების გამო, მეორე მხრივ იმის გამო, რომ პოლიციამ ძალადობრივი რეაგირება მოახდინა და ხალხს პირდაპირ ესროლა რეზინის ტყვიები. ეს ტრაგედიაა, რადგან საქართველოსადმი რუსეთის აგრესია, ტერიტორიის ნაწილის ოკუპაცია, დუმის იმ წევრების მოქმედებებიც - ეს ყველაფერი ისეთი რამაა, რაც ყველა ქართველს გააერთიანებდა. თითოეული ქართველი თანხმდება, რომ ეს მიუღებელია და რუსეთის აგრესიის წინაშე ისინი ერთად უნდა იდგნენ. ფაქტი, რომ ეს ყველაფერი უფრო გადაიზარდა მთავრობასა და პროტესტის მონაწილეთა შორის დაპირისპირებაში, დასანანია, ეს ტრაგედიაა და სწორედ ამან გაუხსნა გზა შემდგომ პროტესტსა და დემონსტრაციებს, რომელიც უფრო მთავრობის წინააღმდეგ მიმართა, ვიდრე - რუსების წინააღმდეგ. საბოლოო ჯამში, სერიოზული დანაკარგი განიცადეს იმ ადამიანებმა, ვინც დემონსტრაიცების დროს დაკარგეს მხედველობა ან დაიჭრნენ. ხალხი ამას ვერ დაივიწყებს. მაგრამ ამ ყველაფერში ნათელი წერტილი ისაა, რომ გზა გაეხსნა მნიშვნელოვან რეფორმებს. თავიდან, მთავრობამ საარჩევნო სისტემის რეფორმირების პირობა დადო, შემდეგ ცოტა უკან დაიხიეს, მაგრამ 8 მარტის შეთანხმების საფუძველზე, არსებობს მთავრობასა და ოპოზიციას შორის საარჩევნო სისტემასთან და ოქტომბერში თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნების ჩატარებასთან დაკავშირებით მორიგების საფუძველი. ეს არსებითად მნიშვნელოვანია. ვფიქრობ, ახლა ორივე მხარემ ერთგულად უნდა სცეს პატივი ამ შეთანხმებას. - ყოველ ჯერზე, როდესაც დასავლელი თანამდებობის პირები საქართველოში მიმდინარე მოვლენებზე საუბრობენ, უფრო და უფრო მკაცრ ტონს იყენებენ. 13 კონკრესმენის ანგარიშში ვკითხულობთ: „ბიძინა ივანიშვილი, საქართველოში უმდიდრესი ადამიანი, პუტინის ახლო მოკავშირეა და რუსეთის სასარგებლოდ საქართველოს დესტაბილიზაციაშია ჩართული“. თქვენ გეჩვენებათ, რომ ის და საქართველოს მთავრობა ისეთ გადაწყვეტილებებს იღებენ, რაც რუსეთისთვის სასურველი იქნებოდა? - ამ ანგარიშის ავტორებს ვესაუბრე, ვიტყოდი, რომ დოკუმენტს ქართველმა ხალხმა ყურადღება უნდა მიაქციოს, რადგან ის რამდენიმე რესპუბლიკელი კონგრესმენის მოსაზრებას გამოხატავს, თუმცა არ გამოხატავს მთლიანი კონგრესის მოსაზრებებს და არ ველოდები, რომ კანონმდებლობაში გადაიზრდება. ამას გარდა, ანგარიშში რამდენიმე შეცდომაცაა. აშკარაა, რომ ივანიშვილი საქართველოში არსებითად მნიშვნელოვანი და ძლიერი მოთამაშეა, მაგრამ ჩემი აზრით, ის ბევრად დამოუკიდებელია მოქმედებებში, ვიდრე ანგარიშში მოხსენიებული მეორე ადამიანი, - მედვედჩუკი, რომელიც უკრაინაში პარლამენტარია, პუტინი მისი შვილების ნათლიაა და ის უკრაინაში მართლაც წარმოადგენს პუტინის ინტერესებს. ჩემი აზრით, ივანიშვილისა და მედვედჩუკის როლები არ უნდა შევადაროთ. - რესპუბლიკელმა კონგრესმენმა, დონ ბეიკონმა დოკუმენტთან დაკავშირებით კომენტარი გააკეთა და თქვა, რომ მას ანგარიშის ამ ნაწილის შედგენაში მონაწილეობა არ მიუღია და ამაზე ტექნიკურმა ექსპერტებმა იმუშავეს. რამდენად არიან ჩართულნი ექსპერტები მსგავსი დოკუმენტების შედგენაში და ხომ არ ნიშნავს ბეიკონის განცხადება იმას, რომ ხელმომწერი კონგრესმენები შესაძლებელია, შინაარსს არ ეთანხმებოდნენ? - კონგრესსა და სენატში ყველა ანგარიში თანამშრომლების მიერ იწერება, ისინი ამისთვის მუშაობენ: კონგრესმენებისთვის, კომიტეტებისთვის, ყველაფერს შტატის თანამშრომლები ამზადებენ - ესენი არიან ის ექსპერტები, რომლებზეც ვსაუბრობთ. მეორე მხრივ, მხოლოდ ის, რომ გამოდის ანგარიში, რომელსაც კონგრესმენები თუ სენატორები აწერს ხელს, არ ნიშნავს, რომ ისინი ყოველ სიტყვას ადასტურებენ. ეს გრძელი დოკუმენტია რესპუბლიკელების ეროვნული უსაფრთხოების სტრატეგიის შესახებ და მათ სურდათ, შეეჯერებინათ რუსეთის მიმართ საკმაოდ მძლავრი ისეთი პოზიცია, რომელიც ასევე, მსოფლიოში ამერიკული ლიდერობის ძლიერ როლს დაამტკიცებდა - ამის გაკეთებას ცდილობდა დოკუმენტი. მის იგნორირებას არ მოვახდენდი მხოლოდ იმიტომ, რომ, როგორც აღვნიშნე, კონგრესის წევრების ნაწილის აზრს გამოხატავს, მაგრამ არ ველოდები, რომ ის რაიმე კანონმდებლობაში გადაითარგმნება. - ამასთან დაკავშირებით აშშ-ს ელჩმა საქართველოში, კელი დეგნანმა განაცხადა, რომ ეს არ არის აშშ-ს ოფიციალური პოზიცია, თუმცა ზოგადად, სხვადასხვა წერილისა და განცხადების საფუძველზე, რომელსაც კონგრესის თუ ევროპარლამენტის წევრები აკეთებენ, იქმნება შთაბეჭდილება, რომ ბოლო დროს დასავლეთის ნდობა საქართველოსადმი შემცირდა. ეთანხმებით თუ არა ამ მოსაზრებას და რას ფიქრობთ, რა იყო მთავარი მომენტი თუ საკითხი, რომლის გამოც მათ შეშფოთების უფრო და უფრო მკაცრად გამოხატვა დაიწყეს? - ამას შემოვაბრუნებდი და ვიტყოდი, რომ ჩემი აზრით, რასაც აშშ-დან და ევროპიდან ვხედავთ, ეს საქართველოს დიდი ერთგულება და მისწრაფებაა. ადამიანები საქართველოს მხარს უჭერენ, სურთ, რომ მან, როგორც ქვეყანამ, პოლიტიკურად და ეკონომიკურად წარმატებას მიაღწიოს, მხარს უჭერენ საქართველოს უსაფრთხოებას. საპარლამენტო არჩევნები, რომელიც ოქტომბერში ჩატარდება, ქვეყნისთვის და საქართველოს ურთიერთობისთვის დასავლეთთან უკიდურესად მნიშვნელოვანია. ვფიქრობ, რომ შეშფოთება იმ იმედისა და მისწრაფების გამო გამოიხატება, რომ საქართველო ნამდვილად იყოს წარმატებული. რატომ - ახლა უფრო მეტად? ვიტყოდი, როგორც ჩვენი დიალოგის დასაწყისში აღნიშნეთ, გასული ზაფხულის საპროტესტო აქციების შედეგად, ნამდვილი აფეთქება მოხდა მთავრობასა და ოპოზიციას შორის და ეს ყველაფერი თითქოს გადაწყვეტილების მიღებისკენ, კანონმდებლობისკენ მიდიოდა. შემდეგ ეს ჩაიშალა, თუმცა შემდეგ, 8 მარტის შეთანხმებით, თითქოს ისევ შესაძლებელი გახდა. არსებობს შეგრძნება, რომ ახლა კრიტიკულად მნიშვნელოვნია, როგორც მთავრობამ, ისე ოპოზიციამ, ამ შეთანხმებას მისდიოს, გააუმჯობესოს საარჩევნო სისტემა, მთლიანად მიიღოს მონაწილეობა საქართველოს დემოკრატიაში და არჩევნები წარმატებად აქციოს. - თუ იქნება შთაბეჭდილება, რომ წინასაარჩევნო და საარჩევნო პროცესი არ წარიმართა დასავლური სტანდარტების შესაბამისად, რა მოლოდინი შეიძლება ჰქონდეს საქართველოს მთავრობას - უფრო მკაცრი განცხადებები თუ ზომები, მაგალითად, სანქციები? - ვფიქრობ, აღმოაჩენთ, რომ საქართველო შანსს გაუშვებს ხელიდან, რაც ქართველი ხალხისთვის ტრაგიკული იქნება. საქართველოსთვის არსებობს შესაძლებლობა, გააძლიეროს ურთიერთობები ევროკავშირთან, ნატოსთან, აშშ-სთან, ქვეყანა ამ ტრაექტორიაზე ბევრი წლის განმავლობაში, სხვადასხვა ადმინისტრაციის პირობებში იდგა. თუმცა ვფიქრობ, საქართველო დგას რისკის წინაშე, რომ გარე პირები შეხედავენ ქვეყანას და იტყვიან, აჰა, საქართველო მზად არაა, არაა ჩამოყალიბებული დემოკრატია, ნატო-სთვის და ევროკავშირისთვის მზად არ არიან. შედეგად, ამ ქვეყნებისა და ინსტიტუციებისთვის არ იარსებებს იმის სტიმული და მიზეზი, რომ საქართველოსთან ურთიერთობების გაფართოება განაგრძონ. შესაბამისად, ეს ხელიდან გაშვებული დიდი შანსი იქნება. - საქართველოს მთავრობა ხაზს უსვამს, რომ ქვეყანაში პოლიტიკური პატიმრები არ არიან, თუმცა ამას არ ეთანხმება ოპოზიცია. აღნიშნული ტერმინი დასავლეთისგანაც მოვისმინეთ. რას ფიქრობთ - გვყავს თუ არა პოლიტიკური პატიმრები? - ვიცი, რომ სწორედ ესაა მთავრობასა და ოპოზიციას შორის უთანხმოების მიზეზი. მთავრობა ამბობს, რომ ერთი პოლიტიკური პატიმარიც არ არსებობს, ოპოზიცია ამბობს, რომ კი, რა თქმა უნდა, არიან, მთავრობა, მიუხედავად უარყოფისა, ციხიდან უშვებს ამ ადამიანებს და თანაც უარჰყოფს, რომ ისინი პოლიტიკური პატიმრები არიან. შესაბამისად, მესმის ის ბუნდოვანება, რომელთანაც ხალხს აქვს საქმე. ვფიქრობ, მნიშვნელოვანია, რომ სასამართლო სისტემა სამართლიანი და მიუკერძოებელი იყოს, კანონის უზენაესობის თანახმად იმოქმედოს და არ იყოს გამოყენებული, როგორც პოლიტიკური საშუალება. საქართველოში ყველამ, როგორც მთავრობამ, ისე ოპოზიციამ, ხელახლა უნდა დაადასტუროს ერთგულება სასამართლოს მიუკერძოებლობის და პოლიტიკური მიზნებისთვის მისი არგამოყენების მიმართ. - თებერვალში აგვისტოს ომის შესახებ თქვენი კომენტარის სწორი ვერსია გამოაქვეყნეთ, სადაც ეწერა, რომ პუტინს საქართველოს ტრანსატლანტიკური ინტეგრაციის დაბლოკვა უნდოდა, ის რიტორიკამ გააბრაზა, თუმცა რუსულ აგრესიას საკუთარი მიზეზები ჰქონდა. ფიქრობთ, რომ ეს მიზეზები ახლაც იგივე რჩება, თუ ოდნავ მაინც შეიცვალა? ან, შეიცვალა საშუალებები და მათ აღარ სჭირდებათ საქართველოს ტერიტორიების ოკუპირება საკუთარი მიზნების მისაღწევად? - ეს არაჩვეულებრივი კითხვაა. მე ვფიქრობ, რომ რუსები საქართველოს ტერიტორიის ოკუპაციით ვერანაირ მიზნებს ვერ აღწევენ. ეს რუსეთისთვის ძვირადღირებულია, შექმნა ტერიტორიები, რომელსაც სახელმწიფოებს ეძახის და რაც საქართველოსთვის დამანგრეველია. თუმცა, ეს საქართველოს არ აჩერებს, არ აჩერებს სისტემას პოლიტიკურად, მის სიცოცხლისუნარიან დემოკრატიას, არ აჩერებს მის ურთიერთობებს ევროპასთან. ჩემი აზრით, ნატომ უნდა გაუხსნას კარი საქართველოს, მაშინაც კი, სანამ მისი ტერიტორიები ოკუპირებულია, ტერიტორიებთან დაკავშირებით ძალის არგამოყენების პირობით, ტერიტორიების მშვიდობიანი ინტეგრაციის მხარდაჭერით. მეორე მხრივ, ოკუპაციის მიმართ პუტინის თუ რუსეთის პოზიციაში ვერანაირ ცვლილებას ვერ ვხედავ, ეს ეხება საქართველოსაც, უკრაინასაც, მოლდოვასაც. რუსეთი ისევ ცდილობს, ამ ტერიტორიების ოკუპაცია გამოიყენოს, რათა აღნიშნულ ქვეყნებზე წნეხი მოახდინოს და დისტანცია გააჩინოს მათ და დანარჩენ ევროპას შორის. ჩემი აზრით, ეს არ მუშაობს, მაგრამ რუსეთის პოლიტიკა მაინც ასეთია. - სხვა საშუალებებში ვგულისხმობდი, მაგალითად, ჰიბრიდულ ომსაც... - დიახ, ვფიქრობ, თუ შევადარებთ იმას, რაც მოხდა 2008 წელს, როცა რუსეთის რეგულარული შეიარაღებული ძალები საქართველოს ტერიტორიაზე გადმოდიოდნენ, იმასთან, რაც უკრანიაში მოხდა, ეს უკანასკნელი უფრო რბილი იყო. მათ სპეციალური ძალები და დაზვერვის ძალები გამოიყენეს, მოხალისე პერსონალი, აგენტები, რათა ტერიტორიები ჩაეგდოთ ხელში, შემდეგ უბრალოდ, რეგულარული შეიარაღებული ძალებით გააძლიერეს იქ, სადაც საჭირო იყო, შიგნით შექმნეს მარიონეტი სახელმწიფოები და ორგანოები, რათა შემდგომ დამოუკიდებლობა ყოფილიყო მოთხოვნილი და პასუხისმგებლობის უარყოფის საშუალება ჰქონოდათ. ასე რომ, ვფიქრობ, რუსეთის ტაქტიკა ჰიბრიდული ომის უფრო ეფექტურ გამოყენებაში დაიხვეწა, თუმცა, პოლიტიკა იგივე დარჩა. - ერთ თქვენს განცხადებაში აღნიშნეთ, რომ 2008 წელს, პარტნიორებს ნატო-ში შესთავაზეთ დეკლარაციის მიღება, რომლითაც ომი საშინელ ტრაგედიად შეფასდებოდა და რომელშიც ცეცხლის შეწყვეტის მხარდაჭერა გამოიხატება, თუმცა თქვენმა ევროპელმა კოლეგებმა იდეას მხარი არ დაუჭირეს და თქვეს, რომ მათი ლიდერები შვებულებაში იყვნენ. ზოგადად, ნატო ყოველთვის აღნიშნავს, რომ ჩვენ წევრობას მაშინ მივიღებთ, როცა მზად ვიქნებით. მაგრამ ზოგი თვლის, რომ უკვე მზად ვართ. საერთოდ, რას ნიშნავს „მზადყოფნა“ და აქვს თუ არა საქართველოს ძალა მზადყოფნის დემონსტრირებისთვის? თუ შესაბამისი მომენტის დადგომა სხვა აქტორებზეცაა დამოკიდებული, საქართველოსა და ნატოს გარდა? - პირველ რიგში, რა არის „მზად“? - ნატო, წლების განმავლობაში, იცავდა დემოკრატიის სტანდარტებს, თავისუფალ და სამართლიან არჩევნებს, საბაზრო ეკონომიკას, კანონის უზენაესობას, სამხედრო სამსახურის სამოქალაქო კონტროლს, ნატოს-თან თავსებადობას, ევროპის უსაფრთხოებაში შეტანილ წვლილს, მეზობლებთან კარგ ურთიერთობას და ა.შ. ეს დიდი ხნის განმავლობაში ასე იყო. ამ დროისთვის, საქართველოს იმაზე მეტი აქვს გაკეთებული, ვიდრე ნატო-ს წევრობის რომელიმე სხვა კანდიდატს. ასე რომ, როცა იტყვიან, როგორია აქ დემოკრატია, როგორია საბაზრო ეკონომიკა, საქართველო განსაკუთრებულად კარგად გამოიყურება. ეს ნატო-ს აყენებს პოზიციაში, თავად ნატო თუა მზად. ნატო გადაწყვეტილებებს მხოლოდ ყველა წევრი ქვეყნის კონსენსუსის საფუძველზე იღებს. საქართველოს თუ წევრად მიიწვევენ, ეს ნატო-ს თითოეული წევრის თანხმობას მოითხოვს. დღეს ნატო-ში ასეთი თანხმობა არ არსებობს, რამდენიმე ქვეყანაა, რომელიც რუსეთის გამოა შეშფოთებული, ზოგი მაგალითად, არჩევნებზე მიუთითებს, ვნახოთ, რამდენად თავისუფალი და სამართლიანი არჩევნები იქნებაო, მიუთითებენ სასამართლოს პოლიტიზირებაზე და ამბობენ, ამასთან დაკავშირებით მთლად დარწმუნებულები არ ვართო. ნატო-ს პოლიტიკიდან გამომდინარე ვფიქრობ, რომ საქართველომ ყველაფერი გააკეთა, რისი გაკეთებაც იყო საჭირო, საქართველოში მცხოვრები ხალხის უსაფრთხოებას დაუყოვნებელი საფრთხე ემუქრება, რისადმი გამკლავებაშიც ისინი ძალიან მომთმენები იყვნენ, და მათ მხარდაჭერა სჭირდებათ. ვფიქრობ, საქართველო ნამდვილადაა მზად, ალიანსის წევრად მიიწვიონ, და არსებობს ის გზები, რომელთა მეშვეობითაც საქართველოზე რუსეთის წნეხის მართვა შესაძლებელი იქნება იმგვარად, რომ არანაირი სამხედრო კონფლიქტი არ მოხდეს. შესაბამისად, ჩემი აზრით, დროა, ნატო-მ ამ საკითხს ახალი თვალით შეხედოს. - ფიქრობთ, რომ ამერიკულ ინვესტიციებს საქართველოში საფრთხე ემუქრება, მას შემდეგ, რაც მთავრობამ „ანაკლიის განვითარების კონსორციუმთან“ კონტრაქტი შეაჩერა, და როგორ შეაფასებდით მომხდარს ზოგადად? - ჩემი აზრით, გვაქვს ერთგვარი ატმოსფერო ან იმიჯი ინვესტორებს შორის, რომ ისინი საქართველოში ინვესტიციების ჩადებასთან დაკავშირებით დარწმუნებულები არ არიან. ეს არ ნიშნავს, რომ ინვესტიციები შეჩერდა, თუმცა ჩემი აზრით, ბევრი დეზინფორმაცია თუ გაუგებრობაა ამ ყველაფრის გარშემო. ანაკლიის გარშემო ბევრი საკითხი ტრიალებდა და ის ამერიკელი ინვესტორებისგან არ ჩამოურთმევიათ, არამედ, ეს კერძო კონსორციუმსა და მთავრობას შორის იყო დავა ფინანსირებასთან დაკავშირებით. საბოლოოდ, კერძო კონსორციუმმა ფინანსირება ვერ მოახერხა, მთავრობამ კი პროექტს მხარი ალბათ, ისე ძლიერ არ დაუჭირა, როგორც ამას კონსორციუმი ელოდა. მაგრამ არ ვფიქრობ, რომ თავად ესაა ინვესტორებისთვის შემაშფოთებელი. შეგვიძლია სხვა მაგალითები მოვიყვანოთ, მაგალითად, როდესაც ინვესტორებმა იფიქრეს, რომ სასამართლოები არც ისე სანდო წყარო იყო ბიზნეს დავების განხილვის კუთხით. ჩემი აზრით, ინვესტორებს შორის უფრო მეტი ნდობა უნდა იყოს სასამართლო სისტემის და კანონის უზენაესობის მიმართ, რათა მათი მოზიდვა მოხდეს. საქართველო სწორ გზას ადგას და განსაკუთრებით კარგად მიიწევს წინ, განსაკუთრებით, ნატო-ს წევრობის მსურველ სხვა ქვეყნებთან შედარებით, მაგრამ ყოველთვის უფრო მეტია გასაკეთებელი. განსაკუთრებით, ახლა, კორონავირუსის შემდეგ, როდესაც ეკონომიკას უფრო სწრაფი ზრდა სჭირდება, ვიდრე ამჟამად იზრდება. ვფიქრობ, უცხოელი ინვესტიციების მოზიდვა ახლა ქვეყნისთვის უმთავრესი პრიორიტეტი უნდა იყოს. - გვახსოვს, რომ თქვენ არსებით როლს ასრულებდით აშშ-ს პრეზიდენტის, დონალდ ტრამპის იმპიჩმენტის პროცესში. ახლა რისი თქმა შეგიძლიათ მისი დამოკიდებულების შესახებ უკანასკნელი მოვლენებისადმი, როგორიცაა კორონავირუსი და ქვეყანაში არსებული სიტუაცია, რომელიც ჯორჯ ფლოიდის სიკვდილის შემდეგ განვითარდა - თქვენი აზრით, რა გავლენას მოახდენს ეს ყველაფერი მის წინასაარჩევნო და საარჩევნო წარმატებაზე? - ჩემი აზრით, ყველაფერი, რაც მარტამდე რჩებოდა, დიდწილად, დავიწყებას მიეცა. ვფიქრობ, იმპიჩმენტს ან მანამდე რაიმე სხვა შემთხვევას გრძელვადიანი გავლენა არ მოუხდენია და სინამდვილეში, ისინი აღარავის ახსოვს. ჩემი აზრით, სამი საკითხია, რამაც პრეზიდენტ ტრამპის პრეზიდენტობის ვადა უნდა განსაზღვროს. ამ სამიდან პირველი თავად კორონავირუსია, თუ რამდენად აირიდებს თავიდან მეორე, ინფექციის დიდ ტალღას; მეორე საკითხი ეკონომიკაა, რამდენად სწრაფად და მძლავრად აღდგება ეკონომიკა; მესამეა სამართლიანობის შეგრძნების დანერგვა, ჯორჯ ფლოიდის მკვლელობისა და ქვეყანაში საპროტესტო აქციების შემდეგ. თუ პრეზიდენტი ტრამპი სამივეს - დაავადების, ეკონომიკისა და სამართლიანობის შეგრძნების მართვას მოახერხებს, ვფიქრობ, ხელახლა არჩევის კარგი შანსი ექნება. მეორე მხრივ, თუ საჯაროდ სამიდან ერთი მაინც წარუმატებელი გამოჩნდება, ხელახლა არჩევისკენ მიმართული მისი ძალისხმევები რისკის ქვეშ იქნება და პირიქით, ხელს ყოფილ ვიცე პრეზიდენტს, ბაიდენს უფრო შეუწყობს. ინტერპრესნიუსი
Nino Kakulia
Poti · 2 months ago
იტაჩი უჩიჰა ძალების ანალიზი
მინდა ამ ანიმეს, ჩემს ბლოგზე დიდი ყურადღება დავუთმო, რადგან ნარუტოს ფანი ვარ. დღეს კიდევ ამ სტატიას შემოგთავაზებთ და იმედია ნარუტოს ფანები ისიამოვნებთ 💛💛✌️ ვიცი ბევრს არ უყვარს ძალებზე ანალიზი, მაგრამ პირადად ჩემთვის ერთ-ერთი სასიამოვნო პროცესია. მოკლედ და კონკრეტულად ავღწერ რამოდენიმე ტექნიკას და ავღნიშნავ სწორ და არასწორ ფაქტებს. მინდა აქვე ავღნიშნო, რომ იტაჩი დავაადებული თვალების გამო არ იყო, მას ჩვეულებრივი სიმსივნე ქონდა, რაც შეეხება მის თვალებს, MS-ის გამომყენებელი ნელ-ნელა ბრმავდება ამიტომაც სასკესთან ბრძოლის დროს ნახევრად ბრმა იბრძოდა, ბოლოს კი სიმსივნით მოკვდა. 1. საუბარი მინდა დავიწყო იტაჩის ყველაზე ძლიერ ვიზუალურ Genjutsu-ზე (ვიცი ბევჯერ მაქვს დანაწერი ამ ტექნიკაზე). Tsukyuomi არის მისი ყველაზე ძლიერი Dojutsu, მის გასაკეთებლად მან თვალებში უნდა ჩახედოს მოწინააღმდეგეს, რის შემდეგ მას Tsukyuom-ში აქვს დროის და სივრცის კონტროლი, მას შეუძლია მოგაჩვენოთ 3 დღე ისე, რომ რეალურ დროში მხოლოდ 1 წამი გავიდეს, ასევე თვითონ გამომყენებელზეა დამოკიდებული რამდენად ძლიერი იქნება ტექნიკა. ყველაზე ძლიერი ვერსია ცუკიომის იყო იტაჩის ნოველაში, სადაც იტაჩიმ იზუმი ცუკიომში ჩააგდო და მხოლოდ 2 წამში 70 წელი იცხოვრა. ტექნიკა არ მოქმედებს ჩაკრაზე როგორც სხვა დანარჩენი ნორმალური გენჯუცუ, ის პირდაპირ ტვინზე ახდენს გავლენას, ამიტომ ამ ტექნიკას უბრალოდ ვერ გატეხავ და რა თქმა უნდა რამოდენიმე ფაქტორის გამოკლებით. #მცდარია: Tsukyuomi-ს გატეხვა მხოლოდ სისხლით დაკავშირებულს შეუძლია და კონკრეტულად მხოლოდ სასკეს და სხვა არცეთ უჩიჰას(იმ დროისთვის).#სწორია:Tsukyuom-ის გატეხვა შეუძლია ნებისმიერს ვინც Kekei Genkai-ს ფლობს და შარინგანს, სხვა სიტვებით, ნებისმიერ უჩიჰას, რომელსაც თუნდაც MS ექნება. როგორც მოგეხსენებათ, Kekkei Genkai არის გენეტიკური თვისება, რომელიც სისხლის საშუალებით გადადის, ამიტომ აქედან გამომდინარე მხოლოდ უჩიჰას შეუძლია ამ ტექნიკის გატეხვა. რა თმა უნდა ბევრი შემეწინააღმდეგება ამ ფაქტზე, მაგრამ სანამ შემეწინააღმდეგებით და მეორე ნათარგმ მანგას ჩააგდებთ, მაქამდე ნახეთ ანიმეს ეს ეპიზოდი სადაც იტაჩი Kekkei Genkai-ს ამბობს და არა კონკრეტულად სასკეს. Anime/Manga-ში ორივეში კეკეი გენკაით არის მოხსენიებული, ხოლო ანიმეში დიალოგი მანგიდან გადააქვთ, ამიტომ უაზრო ნათარგმნი არ ჩააგდოთ.#მცდარია: იტაჩის Tsukyuom-ის გაკეთება წამის მემილიარდედში შეუძლია. (ცუდი ნოველის ნათარგმნი ფანებისგან)#სწორია: ნებისმიერი გასული დრო რეალურ სამყაროში, ცუკიომში გასული დროის მემილიარდედია(ნოველა). 1 გაყოფილი 1000-ზე სამჯერ რაც 0.000000001-ია. იზუმიმ 70 წელი იცხოვრა, რაც დაახლოებით 2,2 წამს უდრის რეალური დროით(ნოველის მიხედვით 2 წამი). 2.KOTOAMATSUKAMI- უმეტეს შედარებეში ეს ტექნიკა მოაქვთ მაგალითად, რაც არ მომწონს ბევრი რამის გამო. ყველაზე მნიშვნელოვანი ისაა, რომ ეს ტექნიკა იტაჩის არ ეკუთვნის, მისი არ არის, აკეთებს სხვისი თვალით, მის MS-ს არ შეუძლია ამ ტექნიკის გაკეთება, ამიტომ ამ ტექნიკის მითვლა ამ პერსონაჟზე არასწორი მიდგომაა, ცუდათ არ გაიგოთ, გამოყენება შეუძლია, მაგრამ მისი ტექნიკა არაა, სხვისი თვალის ტექნიკა შენ ნაღდად არ გეთველბა. გთხოვთ არ მოიყვანოთ უაზრო შედარება როგორიცაა კაკაში და ნაგატო. ამიტომ ამის გამო ამ ტექნიკას არ განვიხილავ. 3.Totsuka Blade/Yata Mirror- ტოცუკას ხმალი რომელიც ყველაფერს ბეჭდავს რასაც კი ეხება, მაგრამ ამ ყველაფერში შედის ფიზიკური სხეული და არა რამე არამატერიალური რა თქმა უნდა, ხოლო რაც შეეხება იატას სარკეს, მას შეუძლია ნებისმიერი ტექნიკის არეკვლა/დაბლოკვა.#მცდარია: Yata Mirror-ს შეუძლია ყველა სახის შეტევა დაბლოკოს გამომყენებლის მიმართულებით.#სწორია: Yata-ს არ შეუძლია სრულიად დაბლოკოს ისეთი ტექნიკა, რომელიც მის ზომას აჭარბებს, მაგ: 360 გრადუსიან შეტევას მთლიანად ვერ დაბლოკავს, კირინის შემთხვევაში, რომელიც ზევიდან დაეცა Yata-მ მხოლოდ რაღაც ნაწილი დაბლოკა დანარჩენი კი იტაჩის მოხვდა მოხვდა. იმასაც დავამატებ, რომ იტაჩის არ გააჩნია სრულყოფილი სუსანო. სულ ეს მინდოდა დამეწერა, იტაჩის შედარებებში უმეტესად ამ 3 ტექნიკაზე ამახვილებენ ყურადღებას, რომელსაც ბევრი არასწორად აყალიბებს. #goodplaces #opinion Tbilisi
Maia Khomeriki
Lastra a Signa · 2 months ago
❤️❤️👏 საგრიმიოროში დავადექი თავზე- იხსენებდა რეზო ჩხეიძე გრიმს უკეთებდნენ და ეტყობა არ მოსწონდა რაღაც.. მე არც მომაქცია სალამზე ყურადღება არც მაშინ გამომხედა, რომ ვუთხარი, ბატონო სერგო, სცენარი მოგიტანეთო. და.. ავდექი მეც და უნებართვოდ, იქვე დავიწყე ამბავის მოყოლა. მხოლოდ მაშინ ასწია თავი ზაქარიაძემ, როცა იმ ადგილამდე მივედი, ჰოსპიტალში რომ არ დახვდა მახარაშვილს შვილი. მხოლოდ აქ ამომხედა დაინტერესებულმა. და მერე რა ჰქნა შენმა მახარაშვილმა? მკითხა. და გავაგრძელე მეც.. თუ როგორ მოხვდა კახელი გლეხი ომის წინა ხაზზე, როგორ დაატოვებინა თავი გენერალს ნაწილში, როგორ ომობდა და როგორ დაეძებდა მთელ ფრონტზე შვილს, დღეები, თვეები, წლები და როგორ იპოვა ბერლინში, ნანგრევებში, როგორ იცნო ხმაზე, სიმღერაზე.. მერე? მერე რა მოხდა?.. აქ სერგო უკვე ფეხზე წამოდგა და მომიახლოვდა, გავაგრძელე მეც და როცა მივედი იმ ადგილამდე, სადაც მამა უკვე ხელში ჩამკვდარ შვილს ეუბნება.. დედაშენს რა ვუთხრა, ბიჭოო? .. პატარა ბავშვივით აუთამაშდა სახე ზაქარიაძეს. ცრემლები მოაწვა და ატირდა.. ზაქარიაძე ტიროდა... ზაქარიაძე... და მივხვდი, რომ არ შევმცდარვარ და რომ მან და მხოლოდ მან უნდა ითამაშოს ეს როლი და ვუთხარი კიდეც სათქმელი და მეო? .. ჩამეკითხა ზაქარიაძე. წუთით გაჩუმდა და რო გაიაზრა კიდევ ერთხელ ყველაფერი გრიმი გვერდით გადადო და კვლავ ტირილი დაიწყო.. ავტირდი მეც.. ამ ცრემლებიდან დაიწყო ყველაფერი.. მის შემდეგ 55 წელი გავიდა და ამ წლების განმავლობაში მილიონობით სხვადასხვა ეროვნების ადამიანი ფილმის ნახვისას ზუსტად ისევე იქცევა, როგორც იმ დღეს ეს ორი დიდი ნიჭის, უზარმაზარი ნიჭის მქონე ქართველი. ქართველი, ხო, ქართველი, შენი სისხლი და ხორცი,, #goodplaces