6 votes
0 comments
0 shares
Save
3 views
Beka Kharebava
Tbilisi · 1 year ago

როგორც ჩანს თბილისში ჯერ კიდევ შემორჩა


Beka Kharebava
Tbilisi · 1 year ago
Similar Posts
Tbilisi Daily
Tbilisi · 6 days ago
სკანდალური ფოტოები-რა ხდებოდა როცა გიორგი შაქარაშვილი უკვე დაკარგული იყო
გიორგი შაქარაშვილის საქმესთან დაკავჺირებით ჟურნალისტი ვახო სანაია სოციალურ ქსელში პოსტს და ფოტოებს აქვეყნებს, რიმელიც მისი მტკიცებით შაქარაშვილის გაუჩინარების შემდეგ არის გადაღებული. "დაბადების დღიდან სხვადასხვა მანქანით წამოსული იუბილარი ანა გაბეჩავა და მარიამ ხატისკაცი თბილისში ხვდებიან ერთმანეთს. ანა გაბეჩავა გადმოჯდა იმ მანქანაში, სადაც ზის მარიამ ხატისკაცი სხვა ახალგაზრდებთან ერთად, მათ შორისაა იუბილარი ნათესავი ვაჟა, ასევე გიორგი ფოცხვერაშვილი და კიდევ ერთი, მარიამ ხატისკაცისთვის უცნობი ბიჭი. ყველანი მიდიან თემქაზე, იუბილარ ანა გაბეჩავას ნათესავის ბინაში. ყველაზე საინტერესო ახლა იწყება. შეგახსენებთ, ეს ის ღამეა, როცა გიორგი შაქარაშვილი გაუჩინარდა. როცა მცხეთაში ხიდთან ახალგაზრდებს თავს დაესხნენ და ფიზიკურად გაუსწორდნენ. ახლა გავაგრძელოთ. როგორც გითხარით, ახალგაზრდები ადიან თემქაზე. უკვე იმ ბინაში ჩანს ფოტოგრაფი იაკობ ბრეგვაძე, რომელიც ფოტოებს უღებს იქ მყოფ გოგოებსა და ბიჭებს. ფოტოების გამოკვლევით, დავადგინეთ, რომ იაკობს უკვე გადახდა ის ისტორია მცხეთაში ხიდთან, შემდეგ იაკობი პოლიციამ წამოიყვანა თბილისში. საბოლოოდ ის აღმოჩნდა თემქაზე. წარმოგიდგენთ ფოტომასალას იაკობ ბრეგვაძის აპარატიდან. რატომ არაფერს ამბობს ამ დეტალებზე გამოძიება ? რატომ არსად ჩანს ჩვენებებში, რომ იაკობ ბრეგვაძე დილამდე იმყოფება თემქაზე ? სად ჩამოსვა პოლიციამ ბრეგვაძე ? როგორ აღმოჩნდა თემქაზე ? მოუყვა თუ არა ბრეგვაძე იქ მყოფებს, რა გადახდათ თავს მას და სხვებს სამრეცხაოსთან, როცა თავს დაესხნენ ჯერ მერსედესის, შემდეგ კი ტოიოტას შემადგენლობა ? როდის გაიგეს თემქაზე დილამდე მყოფმა ახალგაზრდებმა გიორგი შაქარაშვილის გაუჩინარების შესახებ ? ახალგაზრდები (ნაწილი მაინც ) დილამდე რჩებიან თემქაზე. ჯერ გვიანი ღამეა, მერე კი გამთენიაც ჩანს – ფოტოებშია. თემქის ბინაში თავს იყრიან: იუბილარი ანა გაბეჩავა მარი და ვაჟა ადეიშვილები – მასპინძლები ლიზი ნადირაძე მარიამ კვაჭაძე გიორგი ფოცხვერაშვილი და იაკობ ბრეგვაძე დღეს, როცა ჩვენი პროდიუსერები თემქაზე, იმ კორპუსთან მივიდნენ, მალევე ადგილზე გაჩნდნენ პოლიციის თანამშრომლები. ისინი ავიდნენ ერთ-ერთი ბინაში. მოკლედ, სულ უფრო და უფრო უცნაურია ეს საქმე"- წერს ვახო სანაია.
+3
Tbilisi Daily
Tbilisi · 2 months ago
ძველი თბილისის ზოროასტრული ტაძარი
თბილისში, ზემო ბეთლემის ტაძრიდან სულ რაღაც 100 მეტრში ზოროასტრული ტაძარი, ათეშგა მდებარეობს. ათეშგა კი სპარსულად ცეცხლის ადგილს ნიშნავს. ძველ ქართულ ლიტერატურაში “ათეშგას” აღსანიშნად ტერმინი “ატროშანი“/ “არტოშანი” დამკვიდრდა. დღეს ათეშგა ეროვნული მნიშვნელობის ძეგლის სტატუსს ატარებს. ათეშგის წინ ბაქანი გომის ქ. N3-ის მოსახლეს აქვს შეერთებული, ამიტომაც შენობაში შესვლა მხოლოდ კერძო საკუთრების გავლითაა შესაძლებელი. კუბური მოცულობის შენობა მთლიანად აგურითაა აგებული. კვადრატული აგურების ეს სტანდარტი ნარიყალას უადრეს სამშენებლო ფენებში დასტურდება. ასევე, დამახასიათებელი იყო სასანური ირანისთვისაც. ისტორიკოსისა და არქეოლოგის, იულონ გაგოშიძის აზრით, ძველ თბილისში ათეშგას აშენება, შესაძლოა, აქ ზოროასტრული თემის არსებობას უკავშირდებოდეს. თუმცა არ გამორიცხავს, რომ ათეშგა ფარსებს, ინდოეთში გადასახლებულ ირანელებს ემსახურებოდა. ფარსები კი ცნობილი ვაჭრები იყვნენ და როგორც გაგოშიძე აღნიშნავს, მათი ქარავნები სავაჭროდ თბილისშიც ჩამოდიოდნენ. ცეცხლის ტაძრებში მუდმივად ენთო ცეცხლი, რომელიც მიწასთან და წყალთან ერთად ზოროასტრიზმში წმინდა სტიქიებია და რიტუალური განმწმენდის სიმბოლოებს წარმოადგენს. ათეშგებში ცეცხლს ხით, ცხოველური ცხიმითა და მცენარეული წარმოშობის სურნელებით კვებავდნენ. პლატონ იოსელიანის მიხედვით, ძველი თბილისის მოსახლეობა ათეშგას “საკერპოს“-საც უწოდებდა. საუკუნეების მანძილზე ნაგებობამ სახე იცვალა. გურამ ყიფიანის აზრით, ათეშგა მეჩეთად უკვე მე-8 საუკუნეში გადაკეთდა – ამოიქოლა თაღები, აღმოსავლეთის ფასადი სასანური მხატვრული სტილით გაფორმდა, სამხრეთ კედლის თაღში კი შეიქმნა მიჰრაბი (სალოცავი ნიშა მეჩეთებში, რომელიც ქააბასკენ მიმართულებას უჩვენებს). ფოტოებისა და ცნობების მიხედვით ირკვევა, რომ ათეშგას გუმბათი მე-19 საუკუნეში ისევ ჰქონდა. მოსაზრებები განსხვავებულია უშუალოდ ზოროასტრული ტაძრის დაარსების შესახებ. სარგის კაკაბაძის აზრით ათეშგა ვახტანგ გორგასლის მეფობის დროს აიგო, თუმცა ამას ყიფიანი არ ეთანხმება. მისი განმარტებით, გორგასლის დროს მხოლოდ იწყებოდა ქალაქის განაშენიანება და კალას კლდოვან უბანში, სადაც დომინანტი ბეთლემის ტაძარი იყო, ათეშგას სახით მეორე დომინანტი ვერ აშენდებოდა. ასევე, ირანული ტრადიციით აგურის მაღალი ტერასის შექმნას სპარსელების აქ დამკვიდრება სჭირდებოდა. სპარსელები კი ქართლში ფეხს მე-6 საუკუნიდან იკიდებენ, რაც სტეფანოს I-ის ერისმთავრობას ემთხვევა. წყაროებიდან ირკვევა, რომ სტეფანოსს პრო-ირანული ორიენტაცია ჰქონდა. ამ მოსაზრებას თუ გავყვებით, ათეშგა თბილისში სწორედ იმდროინდელია. მისი დანგრევა კი უკავშირდება 628 წელს ბიზანტიელების მიერ თბილისის აღებასა და ქალაქში ზოროასტრელების, წარმართებისა და მონოფიზიტების განადგურებას. თბილისის ათეშგის დათარიღების ყიფიანის ვერსიას იულონ გაგოშიძე არ ეთანხმება და აღნიშნავს, რომ თბილისის მშენებლობა ვახტანგ გორგასლის მეფობის დროს არ დაწყებულა. მისივე თქმით, არქეოლოგიური გათხრებით დასტურდება, რომ აქ აბანოები ჯერ კიდევ მე-2 საუკუნეში არსებობდა და გორგასალმა ქალაქი მხოლოდ დედაქალაქობისთვის მოამზადა. შესაბამისად, არ არის გამორიცხული, რომ თბილისში ათეშგა სტეფანოს I-ის ერისმთავრობამდე აგებულიყო. ქართლის ცხოვრებიდან დასტურდება, რომ ათეშგები თბილისის გარდა ნიქოზში, ნეკრესსა და მცხეთაშიც ყოფილა, თუმცა დღემდე მხოლოდ თბილისის ათეშგა შემორჩა. ათეშგა სხვადასხვა მოგზაურების ჩანახატებსა და თბილისის გეგმებზე აისახა. 2007-2009 წლებში ICOMOS საქართველოს მიერ “ბეთლემის უბნის რევიტალიზაციის” პროექტის ფარგლებში მოხდა ათეშგას გაწმენდა-აღდგენა: აღდგა ათეშგასთან მისასვლელი კიბე, რესტავრაცია ჩაუტარდა შესასვლელთან არსებულ ბაქანს, მოიხსნა შენობაში არსებული მიწის ფენა და ძეგლის ეზოში მოწყობილი ბაღჩა, აღდგა ავთენტური იატაკის დონე. ატმოსფერული მოვლენებისგან დაცვის მიზნით შენობა დროებითი სახურავით არის გადახურული.#ათეშგა #ძველითბილისი #ტაძარი #არქიტექტურა #ბეთლემისქუჩა #tbilisidaily
საინფორმაციო სააგანეტო
Tbilisi · 6 days ago
რისთვის შეხვდნენ ერთმანეთს 19 წლის ფეხბურთელის გარდაცვალების ღამეს იუბილარი გაბეჩავა და ფოტოგრაფი ბრეგვაძე უკვე თბილისში?
19 წლის ფეხბურთელის, გიორგი შაქარაშვილის ტრაგიკულად გარდაცვალების საქმეში ახალი სკანდალური ფაქტი გახდა ცნობილი. ფოტოგრაფი ბრეგვაძე, მას შემდეგ რაც პატრულმა თბილისში ჩამოიყვანა, თემქაზე, ერთ-ერთ ბინაში, იმ წვეულებაზე მიდის, სადაც მცხეთიდან წამოსული იუბილარი ანა გაბეჩავა და მისი მეგობრები აგრძელებენ მხიარულებას. ამის შესახებ ინფორმაციას, „ფორმულას“ წამყვანი ვახო სანაია სოციალურ ქსელში აქვეყნებს. „1. დაბადების დღიდან სხვადასხვა მანქანით წამოსული იუბილარი ანა გაბეჩავა და მარიამ ხატისკაცი თბილისში ხვდებიან ერთმანეთს. 2.ანა გაბეჩავა გადმოჯდა იმ მანქანაში, სადაც ზის მარიამ ხატისკაცი სხვა ახალგაზრდებთან ერთად, მათ შორისაა იუბილარის ნათესავი ვაჟა, ასევე გიორგი ფოცხვერაშვილი და კიდევ ერთი, მარიამ ხატისკაცისთვის უცნობი ბიჭი. 3.ყველანი მიდიან თემქაზე, იუბილარ ანა გაბეჩავას ნათესავის ბინაში. ყველაზე საინტერესო ახლა იწყება. შეგახსენებთ, ეს ის ღამეა, როცა გიორგი შაქარაშვილი გაუჩინარდა. როცა მცხეთაში ხიდთან ახალგაზრდებს თავს დაესხნენ და ფიზიკურად გაუსწორდნენ. ახლა გავაგრძელოთ. როგორც გითხარით, ახალგაზრდები ადიან თემქაზე. უკვე იმ ბინაში ჩანს ფოტოგრაფი იაკობ ბრეგვაძე, რომელიც ფოტოებს უღებს იქ მყოფ გოგოებსა და ბიჭებს. ფოტოების გამოკვლევით, დავადგინეთ, რომ იაკობს უკვე გადახდა ის ისტორია მცხეთაში ხიდთან, შემდეგ იაკობი პოლიციამ წამოიყვანა თბილისში. საბოლოოდ ის აღმოჩნდა თემქაზე. წარმოგიდგენთ ფოტომასალას იაკობ ბრეგვაძის აპარატიდან. რატომ არაფერს უფრო მეტს არ ამბობს ამ დეტალებზე გამოძიება ? რატომ არსად ჩანს ზოგიერთის ჩვენებაში, რომ იაკობ ბრეგვაძე დილამდე იმყოფება თემქაზე ? სად ჩამოსვა პოლიციამ ბრეგვაძე - თვითონ ამბობს, დიღომშიო. გამოვემშვიდობე და მერე სახლში წავედიო. მოუყვა თუ არა ბრეგვაძე სხვა თანატოლებს ყველაფერს, რამდენი ბიჭი დარჩა მცხეთაში და სად გაქრნენ ? ზუსტად რა გადახდათ თავს მას და სხვებს სამრეცხაოსთან, როცა თავს დაესხა ჯერ მერსედესის, შემდეგ კი ტოიოტას შემადგენლობა ? როდის გაიგეს თემქაზე დილამდე მყოფმა ახალგაზრდებმა გიორგი შაქარაშვილის გაუჩინარების შესახებ ? ასევე დავდე ერთ-ერთის - თემქის ბინის მასპინძლის ჩვენება, რაც ადასტურებს, რომ თემქაზე ყოფნის დროს მათ იციან იაკობისგან მერსედესისა და ტოიოტას ჩხუბის ეპიზოდების შესახებ, მაგრამ რამდენად კარგად იციან პრობლემის სიმძიმე ? შეგახსენებთ, იაკობი დილამდე თემქაზე რჩება და ამას მასპინძელი ადასტურებს და ის ფოტოებიც, რაც ავტვირთე. ახალგაზრდები (ნაწილი მაინც ) დილამდე რჩებიან თემქაზე. ჯერ გვიანი ღამეა, მერე კი გამთენიაც ჩანს - ფოტოებშია. მათ იციან იაკობისგან, რომ თავდასხმა მოხდა მცხეთაში, ხიდთან, მაგრამ სად გაქრნენ იაკობთან ერთად მყოფი ახალგაზრდები ? რა ბედი ეწიათ მათ ? ამაზე აქვთ იმ დროს პასუხი ? თემქის ბინაში იმყოფებიან: იუბილარი ანა გაბეჩავა მარი და ვაჟა ადეიშვილები - მასპინძლები ლიზი ნადირაძე მარიამ კვაჭაძე გიორგი ფოცხვერაშვილი და იაკობ ბრეგვაძე დღეს, როცა ჩვენი პროდიუსერები თემქაზე, იმ კორპუსთან მივიდნენ, მალევე ადგილზე გაჩნდნენ პოლიციის თანამშრომლები. ისინი ავიდნენ ერთ-ერთი ბინაში. მოკლედ, სულ უფრო და უფრო უცნაურია ეს საქმე“, - წერს სანაია. news crime
Pirveliradio Ge
Tbilisi · 6 days ago
ნარეკვავიდან-თემქაზე გაგრძელებული წვეულება-რატომ არ ყვება ფოტოგრაფი ჩვენებაში სიმართლეს (ფოტოები)
ნარეკვავიდან-თემქაზე, რატომ არ ყვება ფოტოგრაფი ჩვენებაში სიმართლეს, სად წავიდა 18-19 ივნისის შემთხვევის შემდეგ. ჟურნალისტი ვახო სანაია, სოციალურ ქსელში ფოტოებს ავრცელებს და თან წერს, რომ ფოტოგრაფმა და დაბადების დღეზე მყოფმა ახალგაზრდებმა, მათ შორის იუბილარმა წვეულება თემქაზე გააგრძელეს, რასაც ფოტოები მოწმობენ. აღსანიშნავია ის ფაქტი, რომ არცერთი ახალგაზრდა აღნიშნულ ფაქტს საგამოძიებო უწყებებთან არ ყვება. იაკობ ბრეგვაძის მიერ გადაღებულ ფოტოებში კარგად ჩანს გამთენიისას გადაღებული კადრები. "1. დაბადების დღიდან სხვადასხვა მანქანით წამოსული იუბილარი ანა გაბეჩავა და მარიამ ხატისკაცი თბილისში ხვდებიან ერთმანეთს. 2. ანა გაბეჩავა გადმოჯდა იმ მანქანაში, სადაც ზის მარიამ ხატისკაცი სხვა ახალგაზრდებთან ერთად, მათ შორისაა იუბილარის ნათესავი ვაჟა, ასევე გიორგი ფოცხვერაშვილი და კიდევ ერთი, მარიამ ხატისკაცისთვის უცნობი ბიჭი. 3. ყველანი მიდიან თემქაზე, იუბილარ ანა გაბეჩავას ნათესავის ბინაში. ყველაზე საინტერესო ახლა იწყება. შეგახსენებთ, ეს ის ღამეა, როცა გიორგი შაქარაშვილი გაუჩინარდა. როცა მცხეთაში ხიდთან ახალგაზრდებს თავს დაესხნენ და ფიზიკურად გაუსწორდნენ. ახლა გავაგრძელოთ. როგორც გითხარით, ახალგაზრდები ადიან თემქაზე. უკვე იმ ბინაში ჩანს ფოტოგრაფი იაკობ ბრეგვაძე, რომელიც ფოტოებს უღებს იქ მყოფ გოგოებსა და ბიჭებს. ფოტოების გამოკვლევით, დავადგინეთ, რომ იაკობს უკვე გადახდა ის ისტორია მცხეთაში ხიდთან, შემდეგ იაკობი პოლიციამ წამოიყვანა თბილისში. საბოლოოდ ის აღმოჩნდა თემქაზე. წარმოგიდგენთ ფოტომასალას იაკობ ბრეგვაძის აპარატიდან. რატომ არაფერს უფრო მეტს არ ამბობს ამ დეტალებზე გამოძიება ? რატომ არსად ჩანს ზოგიერთის ჩვენებაში, რომ იაკობ ბრეგვაძე დილამდე იმყოფება თემქაზე ? სად ჩამოსვა პოლიციამ ბრეგვაძე - თვითონ ამბობს, დიღომშიო. გამოვემშვიდობე და მერე სახლში წავედიო. მოუყვა თუ არა ბრეგვაძე სხვა თანატოლებს ყველაფერს, რამდენი ბიჭი დარჩა მცხეთაში და სად გაქრნენ ? ზუსტად რა გადახდათ თავს მას და სხვებს სამრეცხაოსთან, როცა თავს დაესხა ჯერ მერსედესის, შემდეგ კი ტოიოტას შემადგენლობა ? როდის გაიგეს თემქაზე დილამდე მყოფმა ახალგაზრდებმა გიორგი შაქარაშვილის გაუჩინარების შესახებ ? ასევე დავდე ერთ-ერთის - თემქის ბინის მასპინძლის ჩვენება, რაც ადასტურებს, რომ თემქაზე ყოფნის დროს მათ იციან იაკობისგან მერსედესისა და ტოიოტას ჩხუბის ეპიზოდების შესახებ, მაგრამ რამდენად კარგად იციან პრობლემის სიმძიმე ? შეგახსენებთ, იაკობი დილამდე თემქაზე რჩება და ამას მასპინძელი ადასტურებს და ის ფოტოებიც, რაც ავტვირთე. ახალგაზრდები (ნაწილი მაინც ) დილამდე რჩებიან თემქაზე. ჯერ გვიანი ღამეა, მერე კი გამთენიაც ჩანს - ფოტოებშია. მათ იციან იაკობისგან, რომ თავდასხმა მოხდა მცხეთაში, ხიდთან, მაგრამ სად გაქრნენ იაკობთან ერთად მყოფი ახალგაზრდები ? რა ბედი ეწიათ მათ ? ამაზე აქვთ იმ დროს პასუხი ? თემქის ბინაში იმყოფებიან: იუბილარი ანა გაბეჩავა მარი და ვაჟა ადეიშვილები - მასპინძლები ლიზი ნადირაძე მარიამ კვაჭაძე გიორგი ფოცხვერაშვილი და იაკობ ბრეგვაძე დღეს, როცა ჩვენი პროდიუსერები თემქაზე, იმ კორპუსთან მივიდნენ, მალევე ადგილზე გაჩნდნენ პოლიციის თანამშრომლები. ისინი ავიდნენ ერთ-ერთი ბინაში. მოკლედ, სულ უფრო და უფრო უცნაურია ეს საქმე,"-წერს სოციალურ ქსელში სანაია.
+4
Current News
Tbilisi · 9 months ago
UNESCO-ს გადაწყვეტილებით, თბილისი 2021 წლის წიგნის მსოფლიო დედაქალაქი იქნება. ამის შესახებ საგანგებო ბრიფინგზე თბილისის მერმა კახა კალაძემ, საგარეო საქმეთა მინისტრმა დავით ზალკალიანმა და განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის მინისტრმა მიხეილ ბატიაშვილმა ისაუბრეს. კახა კალაძის განცხადებით, იუნესკოს ინიციატივით, ყოველწლიურად მსოფლიოს ერთ-ერთი ქალაქი მსოფლიოს წიგნის დედაქალაქი ხდება. წიგნის მსოფლიო დედაქალაქის სტატუსის მოსაპოვებლად, თბილისის მერიამ და თბილისის მულტიფუნქციური ბიბლიოთეკების გაერთიანებამ განაცხადი საქართველოს იუნესკოს საქმეთა ეროვნული კომისიის (საგარეო საქმეთა სამინისტრო) მხარდაჭერით მიმდინარე წლის მაისში წარადგინეს. „აღსანიშნავია, რომ ჩვენ პირველივე ცდაზე მოვიპოვეთ წიგნის დედაქალაქის სტატუსი, რასაც ბევრი ქალაქი მრავალი მცდელობის მიუხედავად ჯერ კიდევ ვერ ახერხებს და ეს გადაწყვეტილება, რომელიც გუშინ გახდა ცნობილი, ძალიან მნიშვნელოვანია. თბილისის, როგორც წიგნის მსოფლიო დედაქალაქის სტატუსი 2021 წლის 23 აპრილს ამოქმედდება და ზუსტად 1 წლის განმავლობაში გაგრძელდება“,- განაცხადა კახა კალაძემ. წიგნის მსოფლიო დედაქალაქის სტატუსი არის ქალაქის, როგორც მთავარი კულტურული ცენტრის აღიარება. წინა წლების სტატისტიკის თანახმად, წიგნის მსოფლიო დედაქალაქს 500 000-დან 1 000 000-მდე ვიზიტორი სტუმრობს. თბილისის მერის კახა კალაძის განცხადებით, ღონისძიების თბილისში ჩატარება ტურისტების მოზიდვის კუთხითაც ძალიან მნიშვნელოვანია. „ეს ნიშნავს ძალიან ბევრ ლიტერატურულ ღონისძიებას, ეს ნიშნავს ქალაქის და ქვეყნის კულტურული ცხოვრებისთვის ახალი სიცოცხლის შთაბერვას, ეს ნიშნავს ათასობით ტურისტს (ცნობისთვის, ამსტერდამში აღნიშნული ღონისძიებების ფარგლებში 2 მილიონი ტურისტის შემოსვლა დაფიქსირდა); ერთი მხრივ, ეს მნიშვნელოვანია ჩვენი მწერლებისა და პოეტებისთვის, მეორე მხრივ კი ჩვენი ტურისტული შესაძლებლობების გაზრდის თვალსაზრისით. ჩვენს ქვეყანაში ბევრი ადამიანი ჩამოვა და შესაძლებელი იქნება, საქართველოს და თბილისის სახელი გავიტანოთ მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში“,- განაცხადა კახა კალაძემ. World Book Capital (წიგნის მსოფლიო დედაქალაქი) ფართომასშტაბიანი პროექტია, რომელიც 2002 წელს, UNESCO-ს გენერალური კონფერენციის გადაწყვეტილებით დაარსდა. ის მიზნად ისახავს წიგნისა და კითხვის პოპულარიზაციას, ხელს უწყობს წიგნის ინდუსტრიისა და მასთან დაკავშირებული ყველა სფეროს განვითარებას, თანამედროვე ავტორების, მთარგმნელების, ბიბლიოთეკების, გამომცემლების ხელშეწყობას. სააპლიკაციო პროცესი რთული და კომპლექსურია. აპლიკაცია ერთდროულად უნდა მოიცავდეს, როგორც ქალაქის სრულ ისტორიულ და თანამედროვე სურათს, ასევე, ორი წლის მანძილზე ზედმიწევნით გაწერილ გეგმას - თუ რა ტიპის ღონისძიებები განხორციელდება პროექტის ფარგლებში და რა მნიშვნელობა ექნება პროექტს ქალაქის განვითარებაზე ხანგრძლივ პერსპექტივაში. თბილისის მულტიფუნქციური ბიბლიოთეკების გაერთიანების მიერ წარდგენილი აპლიკაცია გადაწყვეტილების მიმღებთათვის საინტერესო აღმოჩნდა, ვინაიდან მასში ჩანს როგორც პროექტის თანამედროვე კონცეფცია, ასევე სამთავრობო სტრუქტურებისა და კერძო ორგანიზაციების ჰარმონიული თანამშრომლობა, პროექტების განხორციელების თანამედროვე გზები, ასევე, პროექტებში ეთნიკური უმცირესობებისა და განსაკუთრებული საჭიროებების მქონე ადამიანების მაქსიმალური ინტეგრაცია. თბილისის მერმა კახა კალაძემ პროცესში ჩართულ ყველა მხარეს გაწეული საქმიანობისთვის მადლობა გადაუხადა და პირობა დადო, რომ აღნიშნულ ღონისძიებას, 2012 წელს, დედაქალაქი მომზადებული შეხვდება. „მე პირობას გაძლევთ, რომ 2021 წელს, დედაქალაქი მომზადებული შეხვდება ამ ღონისძიებებს. მინდა, მადლობა გადავუხადო ყველა იმ უწყებას და ადამიანს, ვინც ჩვენს დედაქალაქის საკუთარი მცდელობით და მუშაობით ასეთი წარმატება მოუტანა. მადლობა საგარეო საქმეთა სამინისტროს, განათლების, მეცნიერების, კულტურისა და სპორტის სამინისტროს, თბილისის მერიის მულტიფუნქციური ბიბლიოთეკების გაერთიანებას, ეროვნულ ბიბლიოთეკას, წიგნის გამომცემელთა და გამავრცელებელთა ასოციაციას და ყველას, ვინც წვლილი შეიტანა ამ დიდ საქმეში“,- განაცხადა კახა კალაძემ. იუნესკომ წიგნის მსოფლიო დედაქალაქის ფართომასშტაბიანი პროექტი 2002 წელს დაიწყო, ხოლო პირველი დედაქალაქი ალექსანდრია გახდა. ამჟამად, წიგნის დედაქალაქი შარჟაა, რომელმაც სტატუსის მოპოვება მერვე ცდაზე მოახერხა. მეხუთე ცდაზე გაუმართლა მალაიზიის დედაქალაქს. კუალა ლუმპური შარჟასგან წიგნის დედაქალაქის ტიტულს 2020 წელს გადაიბარებს. რაც შეეხება თბილისს, ის ამ სტატუსს 2021 წლის 23 აპრილიდან გადაიბარებს და ერთი წლის მანძილზე აუდიტორიას მრავალფეროვან ღონისძიებებს შესთავაზებს. გახსნით და ძირითად ღონისძიებებში მონაწილეობას მიიღებენ UNESCO-ს წარმომადგენლები და საკონსულტაციო კომიტეტის წევრები.
+2
Sokhumi Daily
Sokhumi · 3 weeks ago
რატომ ჩავედი აფხაზეთში?
რამდენიმე კვირით ადრე სანამ ვირუსი საქართველომდეც მოაღწევდა, აფხაზეთში ვიმოგზაურე. ეს ის ადგილია, რომლის აღწერაც ცოტა რთულია ხოლმე ვინმეს დადანაშაულების გარეშე. არასოდეს ვყოფილვარ მანამდე ტერიტორიაზე, რომლის სტატუსიც “დე-ფაქტოა”, ამიტომ ჩემი თვალით მინდოდა მენახა. ამ მოგზაურობის დროს დავრწმუნდი, რომ აფხაზეთის ლეგენდარული სილამაზე სინამდვილე ყოფილა. მიუხედავად ამისა, იქ ყოფნამ რაღაცნაირი ტკბილ-მწარე შეგრძნებები დამიტოვა, თითქოს იქაურობა ერთდროულად იტევს ზღაპრულ სილამაზესაც და მარტოობის, ჩაკეტილობის განცდასაც. მაშინვე დავფიქრდი რა გავლენას ახდენს ადამიანის ცხოვრებაზე იზოლაცია, თუმცა პასუხი ამ შეკითხვაზე დღესაც არ მაქვს. 2019 წლის ბოლოს საცხოვრებლად თბილისში გადმოვედი. სიტყვა “აფხაზეთი” ბევრს არაფერს მეუბნებოდა. მასზე ჩემი წარმოდგენა გაჯერებული იყო ქართველების ძალიან შთამბეჭდავი მოგონებებით აფხაზეთზე. სწორედ ამან ამაღებინა მატარებლის ბილეთი ზუგდიდამდე, ბოლო სარკინიგზო სადგურამდე საქართველოს მიერ კონტროლირებად ტერიტორიაზე. იანვარი იყო. ერთი ღამე დამჭირდა ჩასასვლელად, მატარებელში საშინლად ცხელოდა, მაგრამ როგორც გავჩერდით, გარედან შემოსულმა სიცივემ მაშინვე გამომაფხიზლა. ტაქსის მძღოლების უმეტესობა ცდილობდა პირდაპირ მესტიაში წავეყვანე, ცნობილ სათხილამურო კურორტზე სვანეთში. მაგრამ ჩემი ბოლო გაჩერება პოლიციის ბლოკ-პოსტი იყო, ენგურის ხიდთან ახლოს. ტაქსიდან რომ გადმოვედი, დილის 8 საათი იყო. ორი საათის შემდეგ, უსაფრთხოების ზომები გავიარეთ და მე და მალაიზიელ ტურისტს ენგურის ხიდის გადაკვეთის ნებართვა მოგვცეს. ხიდზე გადასვლისას შევამჩნიე, რომ საქართველოსა და ევროპის დროშები გზადაგზა მწვანე, წითელი და თეთრი ფერის აფხაზეთის დროშით ნაცვლდებოდა. სანამ აფხაზეთში შევიდოდი, ჯერ რუსული და შემდეგ აფხაზეთის ბლოკ-პოსტი უნდა გამევლო. შეიძლება სხვა გზაც არის, არ ვიცი. არა რუსულენოვანი ტურისტისთვის ძნელი იყო გამერჩია ვინ ვინ იყო. ბევრი შეკითხვა არ დაუსვამთ სხვათაშორის, ალბათ იმიტომ, რომ საერთო ენაზე არ ვლაპარაკობდით. რუსულის არ ცოდნა, მოკლედ, დამეხმარა. ამის შემდეგ დაიწყო ნამდვილი მოლოდინი თურმე. სასაზღვრო პოლიციის ორივე პოსტიდან ნებართვას ველოდებოდი, ველოდებოდი მგზავრებით როდის შეივსებოდა პირველი “მარშუტკა”რომ გალში მოვხვედრილიყავი, ველოდებოდი მეორე “მარშუტკას” რომელიც გალიდან გადამიყვანდა და საბოლოოდ სოხუმში ჩამიყვანდა. ქალაქისკენ მიმავალი გზა ნამდვილი საოცრება იყო. წარმოიდგინეთ დიდი სწორი მიწა დათოვლილი კავკასიონის მთების ფონზე და რამდენიმე ძალიან ლამაზი სახლი (უმეტესად, ცარიელი) გზაზე. 24 საათის შემდეგ, სოხუმში ჩასვლა დიდი შვება იყო ბოლოს. ზღვის სანაპირო მზის ჩასვლის ფონზე მომაჯადოებელი იყო; მშვიდი და წყნარი. ცოტა ნიავიც უბერავდა. შეიძლება უცნაურია, მაგრამ რამდენიმე დღის შემდეგაც არ მომშორებია მარტოობის ძლიერი განცდა. რასაც ვუყურებდი და ვისმენდი, ამ გამოცდილებას მხოლოდ მრავალფეროვანს ხდიდა. არ ვიცი, შეიძლება ეს სეზონის ბრალი იყო. იანვარში ვიყავი სოხუმში, ეს დრო კი ნამდვილად არ არის იდეალური ზაფხულის კურორტზე სამოგზაუროდ. საოჯახო სასტუმროშიც კი ვერ გავჩერდი, დახურული დამხვდა არასეზონურობის გამო. სხვა გზა არ მქონდა, სოხუმის ცენტრში, შედარებით ძვირადღირებული სასტუმრო ავიღე. პირველი, რაც შესვლისთანავე შევამჩნიე, კედელზე ჩამოკიდებული საათები იყო. როგორც წესი, სასტუმროში საათები დასავლეთის დიდი ქალაქების დროს გვიჩვენებენ ხოლმე (ლონდონი, მადრიდი, პარიზი ა.შ.), მაგრამ აქ მხოლოდ მოსკოვის, მანაგუასა და კარაკასის დროებს ვხედავდი. თურმე, ეს იმ ქვეყნების დედაქალაქებია, რომლებიც აფხაზეთის დამოუკიდებლობას აღიარებენ. მეორე დღეს სოხუმის უფრო სრულფასოვნად დათვალიერება გადავწყვიტე. პირველად ქალაქის სანაპირო ზოლში გავისეირნე. მოვლილი მომეჩვენა იქაურობა, შენობები ახალი გარემონტებულია, თანამედროვე სტილის ახალი რესტორნებიც შევამჩნიე, ქუჩები სუფთაა, ხეებითა და ნარგავებით სავსეა სანაპირო, მოკლედ, საუკეთესო საზაფხულო კურორტის შთაბეჭდილებას მიტოვებს. ერთ-ერთი კაფის ვერანდაზე ყავას ვსვამ მარტო და ვხედავ, ხიმინჯებთან კაცები იკრიბებიან სათევზაოდ. მზე ანათებს და თავს შესაშინავად ვგრძნობ, თითქოს ეს-ეს არის დაიწყო გაზაფხული. მეთევზეებისგან მოშორებით, ცარიელ ნავმისადგომს ვხედავ, რომლის გარშემოც ამაყად ჰკიდია ეროვნული დროშები. მოგვიანებით, აფხაზეთის სახელმწიფო უნივერსიტეტის პროფესორი მეუბნება, რომ ეს ნავსადგომი არც არასოდეს გამოუყენებიათ თავისი დანიშნულებით. საბჭოთა კავშირის ბოლო პერიოდში აშენდა, 1992-1993 წლების ომმა კი ეს პროექტი შეაჩერა. ცარიელი, გამოუყენებელი შენობები თითქოს მუდმივი შეხსენებაა იმის, რომ აფხაზეთი დანარჩენი სამყაროსგან გამოყოფილია. იგივე გრძნობა მქონდა როცა ქალაქის ქუჩებს ვათვალიერებდი, დაცარიელებული სახლები და მიტოვებული აგარაკები ლამაზ და შთამბეჭდავ შენობებს შორის დგას. ეს ურბანული გარემო ერთდროულად მომხიბვლელიც არის და სევდის მომგვრელიც. ბუნების ეს ხედი, მოშიშვლებულ სივრცეებს თითქოს ნელ-ნელა ახლადწარმოქმნილი ტყით ანაცვლებს. ერთი შეხედვით ეს ყველაფერი მართლაც მომხიბვლელია, მაგრამ ჩემი შთაბეჭდილებები ისევ საშინელი სიცარიელის შეგრძნებებს ერევა და პერიოდულად თავბრუსხვევასაც კი ვგრძნობ. ძალადობრივი გარემოს ექო, არც თუ ისე შორეული წარსულიდან, ამ ნანგრევებს ფონად მოჰყვება. ცოტახანში რამდენიმე უცხოელს შევხვდი არასამთავრობო სექტორიდან, ისინი იმ ადამიანებს ეძებენ, რომლებიც 1992-1993 წლების ომში გაუჩინარდნენ. ადგილობრივებსაც ეხმარებიან ფსიქოლოგიურ ტრამვებს გაუმკლავდნენ. ომის ნარჩენები ყველგანაა, ამიტომ შეგრძნება მქონდა, რომ ეს ტრამვაც არსად წასულა, ისევ ზედაპირზეა. ომიც სულ გახსენებს თავს: მთლიანად შავებში შემოსილი, მგლოვიარე ქალი, რომელიც ომში დაკარგულ ბიჭებს მისტირის. აქ სხვა ადამიანებიც სულ ომზე მიგანიშნებენ. ცხადია, თბილისშიც არსებობს ომის მეხსიერება. თუმცა, შეგრძნებები თითქოს უფრო სუსტია. მაგალითად, ქართველები სულ ნოსტალგიით, სევდით ლაპარაკობენ აფხაზეთზე, ძველი მშობლიური სახლები ახსენდებათ სანაპიროზე, ეს განცდები უფრო სინანულს ჰგავს ძველი დიდების დაკარგვის გამო. აფხაზებს კი, ომი უფრო მძაფრად ახსოვთ. მათთვის ეს თითქოს ერთდროულად არის ეროვნული სიამაყის მიზეზიც და ტანჯვისაც მათ შორის. ომის შემდეგ შექმნილი რეალობა მათ ცხოვრებაზე ყოველდღიურად აისახება. აფხაზები აფხაზეთის მოსახლეობის დაახლოებით ნახევარს შეადგენენ. აქ დღეს სხვა ეროვნების ხალხიც ცხოვრობს: მათ შორის რუსები, სომხები და ბერძნები. ეს მრავალფეროვნება სოხუმის ცენტრალურ ბაზარში ყველაზე კარგად იგრძნობა. ქალაქში ეს ჩემი საყვარელი ადგილია. ქალების ჯგუფი მახსოვს, ზოგი ყიდდა, ზოგი ჭამდა, ზოგიც ყიდულობდა. ერთმანეთს ძალიან ხმამაღლა ელაპარაკებოდნენ. ძირითადად რუსული ენა მესმოდა. პროდუქტების უმრავლესობა ან ადგილობრივი წარმოებისაა ან თურქული. ბაზარი ხალხით იყო სავსე და ქალაქის ქუჩებიდან გამოყოლილი სიმარტოვის შემდეგ, ნაცნობი გრძნობები განმიახლდა. ალბათ ამიტომაც, სოხუმში ყოფნის ყოველ დილას ბაზარში მივდიოდი და ამ ხალხმრავლობას ვაკვირდებოდი. ჩემი იქ ყოფნაც არ დარჩენილა შეუმჩნეველი. ტურისტული სეზონიც აღარ იყო, ამიტომ უცხო სახემ მაშინვე მიიქცია ქალაქში ყურადღება. მეგობრულები იყვნენ და ცდილობდნენ ინგლისურად რამდენიმე სიტყვა მაინც ეთქვათ, ლექსიკონში ამოწმებდნენ. აინტერესებდათ, საიდან ვიყავი. საფრანგეთი რომ გაიგეს, პარიზი ახსენეს მაშინვე. J’aime Paris! მკითხეს საიდან და რატომ ჩავედი აფხაზეთში, ზუგდიდის გავლით? წარმოშობით ქართველი ხომ არ ვიყავი ან ქმარი ხომ არ მყავდა ქართველი? ვინმეს ხომ არ ვყავდი სპეციალურად გაგზავნილი თუ ჩემი ინიციატივით ავირჩიე აფხაზეთი. ცოტა უჭირდათ იმის წარმოდგენა, რატომ უნდა ჩასულიყავი სოხუმში საკუთარი ნებით. ამ ეჭვების მიუხედავად, მაინც თბილად მხვდებოდნენ, აშკარად უხაროდათ უცხოელის დანახვა, ეტყობა არც ისე ხშირად ხვდებიან ადამიანებს, რომლებიც რუსულად ვერ ლაპარაკობენ. ერთ დღესაც სასეირნოდ ქალაქიდან მოშორებით წავედი და ცოტა უცნაური საცხოვრებელი კომპლექსი დავინახე. შესასვლელში საბჭოთა პერიოდის მოზაიკა იყო, სხვათაშორის კარგად შენარჩუნებული. შეიძლება ეს სიმბოლო იმ ნოსტალგიას გამოხატავდა, რაც აფხაზებს საბჭოთა კავშირის საუკეთესო წლებთან აკავშირებთ. შენობის გარშემო რუსულმა ბილბორდებმა მიმანიშნა რომ აქ ძველად, სამხედრო სანატორიუმი ყოფილა. მოგვიანებით გავიგე, რომ ეს შენობა დღესაც რუსულ სამხედროებს ეკუთვნით, თუმცა შენობა მთლიანად ცარიელია. ფეხით სიარული გავაგრძელე და ხეივანს ბოლომდე ჩავუყევი, ორივე მხრიდან ხის აივნებიანი სახლებით იყო გარშემორტყმული. სულ ბოლოს დიდი ჭიშკარია, რომელსაც დაცარიელებულ სანაპიროზე გაყავხარ. ორი ბავშვი სილაში თამაშობდა, ყველაფერი ძალიან მშვიდი და ლამაზი ჩანდა აქედან. ეს განსაკუთრებული და ამაღლებული განწყობა, ალბათ, წელიწადის მხოლოდ ამ დროს, ზამთარშია, როცა ტურისტები უკვე წასულები არიან. იგივე შეგრძნებები გაგრამდე გამყვა, ისევ “მარშუტკით” ვიმგზავრე. როგორც ჩანს, ეს გადაადგილების ძირითადი საშუალებაა აფხაზეთში. ზამთარში გაგრა მოჩვნებების ქალაქს ჰგავდა, სრულიად განსხვავებული იყო იმისგან, რაც მასზე ჩამოსვლამდე მომიყვნენ. მხოლოდ სანაპირო კი არ დამხვდა ცარიელი, ულამაზესი ვილებიც მთის ფერდობზე და ძველი სანატორიუმებიც. რესტორნები და კაფეები, რომლებიც სეზონზე რუსი ტურისტებით გადავსებულია თურმე, დაკეტილია. ამ გარემოში ისევ თავბრუსხვევა დამეწყო. მალევე “მარშუტკაში” ჩავჯექი და ახალი ათონისკენ გავემგზავრე. აღმოჩნდა, რომ მარტო ვზივარ მძოლთან ერთად. გზაში რადიოა ჩართული და რუსული მუსიკა მესმის, თან ზღვას გავყურებ. შავი ზღვა ძალიან ლამაზია, ცოტა უკეთ ვგრძნობ თავს. ვხვდები, რომ ამ მოგზაურობაში ემოციები ერთმანეთს სწრაფად ენაცვლება: გაოცებასა და აღფრთოვანებას აუცილებლად რაღაცნაური შფოთი და შიში მოჰყვება ხოლმე. აფხაზეთში ყოფნის ბოლო დღე ოჩამჩირეში გავატარე. შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ აქ სრულიად განსხვავებული აფხაზეთი აღმოვაჩინე. 1992-1993 წლების ომამდე, მოსახლეობის უმრავლესობას ქართველები შეადგენდნენ. დღეს ალბათ, ერთ-ერთი ყველაზე მიტოვებული და სევდიანი ქალაქია აფხაზეთის სანაპიროზე. ღამე ჩემი მეგობრის ოჯახში დავრჩი. დიანას დედა ქართველია. მას აფხაზური პასპორტი აქვს. დიანა 26 წლის არის და მსოფლიოს გარშემო მოგზაურობაზე ოცნებობს. ყველა იმ ენაზე უნდა ელაპარაკოს ხალხს, რომლებსაც ინტერნეტით სწავლობს. ინგლისურის გარდა, მას კომუნიკაცია თურქულ, იტალიურ და ფრანგულ ენებზე შეუძლია. “ყველაზე მეტად მინდა პასპორტი ავიღო და სხვადასხვა ქვეყანაში მოგზაურობა დავიწყო,” მეუბნება დიანა. თუმცა, მემგონი ეს ჯერ კიდევ შორეული პერსპექტივაა მისთვის. დიანა აფხაზების იმ 30%-შია, რომლებმაც რუსული პასპორტების აღება ვერ მოასწრეს. აფხაზური პასპორტით მოგზაურობა კი თითქმის შეუძლებელია, რადგან მის დამოუკიდებლობას მხოლოდ ოთხი ქვეყანა აღიარებს. უცხო ენების პრაქტიკას სამსახურში უცხოელებთან გადის. დიანა ტურისტულ გიდად მუშაობს სოხუმში. გამოწვევების მიუხედავად, მას სჯერა, რომ ერთ დღესაც აფხაზეთი ნამდვილად იქნება ძლიერი და მოგზაურობასაც შეძლებს. “ჩვენ პატარა და ლამაზი ქვეყანა ვართ, ძალიან ვცდილობთ ჩვენი უნიკალური კულტურა, ენა და ისტორია შევინარჩუნოთ. მინდა მსოფლიომ ჩვენი დამოუკიდებლობა აღიაროს. ხალხმაც მეტი გაიგოს ჩვენზე და უკეთ გაგვიცნოს.” ამ გოგომ ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა. განსაკუთრებით შთამბეჭდავი იყო მისი სიამაყის განცდა როცა აფხაზეთის მემკვიდრეობაზე მელაპარაკებოდა. კიდევ ერთხელ ცხადად დავინახე, რა გავლენა აქვს იძულებით იზოლაციას ადამიანის ცხოვრებაზე. მეორე დღეს, სანამ გრძელი გზით ისევ თბილისში დავბრუნდებოდი, ვიგრძენი, რომ ჩემი მოგზაურობა აფხაზეთში დასრულებული არ იყო. იანვარში იქ ჩასვლამ იზოლაცია მთელი სიმძაფრით მაგრძნობინა. ეს ალბათ, ჩემს ფოტოებშიც აისახა. როცა მათ ახლოდან ვუყურებ, ვხედავ, რომ ისინი უფრო ცარიელი და ნაცრისფერია, ვიდრე ჩემი სხვა ნამუშევრები. მე მაინც ხალხით გადატვირთულ ადგილებში ცხოვრებას ვარ მიჩვეული და ეს სიცარიელის შეგრძნება ძალიან ახალი იყო ჩემთვის. ფოტოების გადაღებაც ერთგვარი ფორმაა აფხაზეთის გასაცნობად. მაგრამ ჯერ კიდევ ბევრი რამ მაქვს აღმოსაჩენი. აფხაზეთის კულტურის, რიტუალებისა და ტრადიციების შესწავლას დრო დასჭირდება. იქ ყოფნის შემდეგ, თითქოს უკეთ გავიგე რას ნიშნავს იზოლაცია და მარტოობა. რამდენიმე კვირაში, ვირუსის პრევენციის მიზნით, მთელი რეგიონი ჩაიკეტა. ორ თვეზე მეტი აფხაზები და ქართველები თვითიზოლაციაში იყვნენ ისევე როგორც, მთელი დანარჩენი მსოფლიო. გულწრფელად რომ ვთქვა, მარტოობას და იზოლაციას სულაც არ განვიცდი, ვიცი, რომ დროებითია და ადრე თუ გვიან ისევ დავუბრუნდები დატვირთულ და ხმაურიან დღის რეჟიმს. ალბათ, სულ სხვანაირი განცდაა, როცა არ იცი როდის სრულდება იზოლაცია. დღევანდელი სიტუაცია ემპათიისკენ გვიბიძგებს. განსაკუთრებით იმ ადამიანებზე გვაფიქრებს, ვისთვისაც იზოლაცია ყოველდღიურობაა. წყარო: CHAI KHANA ავტორი: მარი ოდინეტი#აფხაზეთი #სოხუმი #გაგრა #ოკუპაცია #sokhumidaily
Sokhumi Daily
Sokhumi · 1 week ago
როგორ მოჩანს აფხაზეთიდან ევროპა - კონკურსის გამარჯვებული მოსწავლეების მოსაზრებები
ბანალურია კითხვა-საქართველო ევროპაა თუ აზია. ვიღაცამ თქვა, რომ ხიდია ევროპა-აზიას შორის და ეს ფრაზა აიტაცეს. ხიდი კარგია, მუდამ აკავშირებს და გაღმა ნაპირას არასოდეს დარჩები მარტო, უიმედოდ, - ეს ამონარიდია თორნიკე შელიას ესედან, რომელიც კონკურსის - "ბერტა ფონ ზუტნერი - ევროპა საქართველოში" ერთ-ერთი გამარჯვებული გახდა რამდენიმე დღის წინ. თორნიკე ოკუპირებული გალის ერთ-ერთი სკოლის უკვე ყოფილი მოსწავლე და აბიტურიენტია. აფხაზეთში სწავლის გაგრძელებას თბილისი არჩია და ერთიანი ეროვნული გამოცდებისთვის დარეგისტრირდა. მომავალი ჟურნალისტი ჯერ კიდევ მშობლიურ რაიონშია, დანარჩენ საქართველოსთან დამაკავშირებელი ენგურის ხიდის გახსნის მოლოდინში. მშვიდობის დარგში ნობელის პრემიის პირველ ლაურეატ ქალზე მანამდე არაფერი სმენოდა. გამარჯვებაზე მაშინ არც უფიქრია, უბრალოდ გადაწყვიტა, ამ გამოწვევისგან ერთგვარი გამოცდილება მიეღო. სულ ეს იყო. ბერტაზე ბიოგრაფიულ ცნობებს, სამეგრელოს სამთავროსთან ურთიერთობა, ევროპა-საქართველოს შორის კავშირები დაურთო უძველესი დროიდან, ურთიერთდახმარების და მეგობრობის ისტორიები, რომელიც ინტერნეტით მოიძია. როგორც ბერტა ფონ ზუტნერი იბრძოდა კალმით და სიტყვით თავისუფლებისთვის, საქართველოს საუკუნოვან ბრძოლასაც იგივე სახელი ჰქვიაო - თავისუფლება, - ამბობს თორნიკე. "საქართველოში ერთიანი თვალსაზრისი არ არის. ზოგი ევროპისკენ მიიწევს, ზოგი ისევ რუსეთს ემხრობა. ჩვენმა მრავალსაუკუნოვანმა ისტორიამ გვაჩვენა, რომ რუსეთი არ არის ისეთი მეგობარი ჩვენთვის, რომ მას ვენდოთ. ამას ისტორიაც გვიჩვენებს. რა არის ევროპული ღირებულებები? თავისუფლება და თავისუფლებისთვის ბრძოლა, ხომ? ჩვენი სახელმწიფოც დიდი ხანია ამისთვის იბრძვის და იდეოლოგიურად რა თქმა უნდა, ძალიან მჭიდრო კავშირში ვართ. ევროპა არის თავისუფლება. საქართველო იბრძვის თავისუფლებისთვის", - გვითხრა კონკურსის გამარჯვებულმა. არც თორნიკესთვისაა უცხო მითები ევროპასა და ევროკავშირზე, რომლებიც პოპულარულია მათ შორის აფხაზეთის ტერიტორიაზე. ყველაზე ხშირად ის სმენია, რომ ევროპაში ტრადიციების პატივისცემა არ იციან და არატრადიციული ორიენტაციის ადამიანთა სიმრავლეა. მისი თქმით, დღეს არაერთი ქვეყნის მაგალითია სახელმძღვანელოდ და საპირისპირო არგუმენტად გამოდგება, თუ როგო შეიძლება თანამედროვე სახელმწიფო ტრადიციებთან შერწყმულად აშენდეს. "ბერტასა და საქართველოს ბედს ერთმანეთს ვამსგავსებ: ჩვენი ქვეყანა დიდი ხანია იბრძვის მშვიდობისა და თავისუფლებისათვის. ამ ბრძოლაში უწყვეტად ჩანს ევროპის კვალი", - წერს თორნიკე. ესეების დაჯილდოვება ივლისის დასაწყისში უნდა გაიმართოს. ივლისში ელოდება ეროვნული გამოცდებიც. გაიხსნება თუ არა ამჯერად პანდემიის საბაბით ჩაკეტილი ხიდი, ჯერ არ იცის. აფხაზეთში სწავლის გაგრძელებაზე უარი იმ მიზეზით თქვა, რომ თბილისში მეტი თავისუფლება ელოდება. მეც თავისუფალი იდეოლოოგის ახალგაზრდა ვარო, გვითხრა. თბილისში, ბიზნესის ადმინისტრირების მენეჯმენტზე აბარებს ესეების კონკურსის კიდევ ერთი გამარჯვებული გალიდან საბა იზორია. მისთვის ევროპული ღირებულებები, რისკენაც საქართველო მიისწრაფვის, 21-ე საუკუნის ჰუმანური, საღად მოაზროვნე მოქალაქის სავიზიტო ბარათია. ამიტომაც კარგად ესმის დემოკრატიის,თანასწორობის, ადამიანის უფლებების და თავისუფლების უზენაესობის, უსაფრთხოების და სტაბილურობის უპირატესობა, რისთვისაც ბერტა ფონ ზუტნერი იბრძოდა. სჯერა, ევროკავშირია მსოფლიო ცივილიზაციის ერთ-ერთი ცენტრი და მისი ქვეყანაც სწორ გზაზე დგას. ანტიდასავლური პროპაგანდის მიუხედავად, საბა ამბობს, რომ დღევანდელი მსოფლიო უფრო თავისუფალია, ვიდრე გუშინ, ბევრად მობილური, ხელმისაწვდომი თუნდაც იმ მითების გადასამოწმებლად, რაც მის მავნებლობაზე ვრცელდება. გალელი ახალგაზრდის თქმით, დღეს რუსეთი სწორედ იმ ღირებულებებს ებრძვის, რაც თავად აკლია და არ აქვს. კონკურსის გამარჯვებული წერს იმაზეც, თუ როგორ შემოჰქონდა ევროპა საქართველოში მშვიდობის დარგში ნობელის პრემიის პირველ ლაურეატ ქალს, რა შთაბეჭდილებებით აღწერს ის დღიურში საქართველოს დედაქალაქსა და ზუგდიდს, სადაც ჯერ კიდევ მაშინ იკვეთებოდა ქართველი ხალხის ცხოვრების და ხასიათის ევროპული კონტურები. "მე ვარ ქართველი, და მაშასადამე, ვარ ევროპელი" - ევროპის საბჭოს საპარლამენტო ასამბლეაში წარმოთქმული სიტყვები გაახსენა ავტორს საკონკურსო ესეზე მუშაობამ, როცა პარლამენტის მაშინდელმა თავმჯდომარე ზურაბ ჟვანიამ მსოფლიოს გააგონა ქართველი ხალხის ხანგრძლივი და დაუოკებელი ჟინიევროპული ოჯახის წევრობის. საბას თორნიკეს მსგავსად იმედი აქვს, რომ ივლისის დასაწყისში ენგურის ხიდი გაიხსნება და ერთიან ეროვნულ გამოცდებში მონაწილეობას შეძლებს. თბილისის უმაღლესი სასწავლებელიც აბიტურიენტის შემთხვევითი არჩევანი არ არის: "ვაბარებ იმიტომ, რომ უპირატესობას ვანიჭებ და ჭეშმარიტად მიმაჩნია ის, რაც ქადაგებს თავისუფლებას, და ეს თავისუფლება სწორედ იქ იგრძნობა, სადა არის ევროპული ფასეულობები, სადაც არის ჰუმანიზნმის გრძნობა, ადამიანობის გრძნობა". საბა თბილისში უფრო თანამედროვე, სრულფასოვანი განათლების მიღების მოლოდინითაც მიდის. კონკურსში გამარჯვებულებს 6 ივლისს, ავსტრიის ელჩის რეზიდენციაში დააჯილდოვებენ. ბერტა ფონ ზუტნერის პრემიის დამფუძნებელმა სალომე ადამიამ "ლაივპრესს" უთხრა, რომ მართალია დიდი სურვილი აქვთ, ყველა მათგანი დაესწროს საზეიმო ღონისძიებას, თუმცა ჩაკეტილი ხიდის პირობებში, გალელ ახალგაზრდებს მონაწილეობა დისტანციურად მოუწევთ. მისივე თქმით, კონკურსმა ქვეყნის თითქმის მთელი რეგიონი მოიცვა, რომლის ფარგლებშიც ასამდე ნაშრომი მიიღეს: "იყო ძალიან მრავალფეროვანი. მათ შორის იყო ძალიან საინტერესოებიც, მეტ-ნაკლებად და რაც ჩვენთვის ძალიან გასაკვირი იყოს, შემოვიდა თემები, რომელიც სხვა საკითხებს ეხებოდა. მაგალთად იყო განათლების პრიორიტეტებზე. ბულინგზე...". სალომე ადამია ამბობს, რომ კონკურსის თემატური ნაშრომების უმრავლესობში, ზურაბ ჟვანიას ცნობილი ფრაზა და სულისკვეთება მეორდება. რაც შეეხება ჟიურის, თუ რითი იხელმძღვანელეს ესეების შეფასებისას, განმარტა - წინასწარ შემუშავებულ კრიტერიუმებთან ერთად, მნიშვნელოვანი იყო ესეებს ჰქონოდა ინდივიდუალური აზროვნების ნიშნები, ყოფილიყო პათეტიკისგან შეძლებისდაგვარად თავისუფალი და წარმოჩენილიყო დოკუმენტური მასალების გემოვნებით გამოყენების უნარები. ევროპის დღეების ფარგლებში, საქართველოში ავსტრიის საელჩოს და ბერტა ფონ ზუტნერის მშვიდობის პრემიის ინიციატივით გამოცხადებული ესეების კონკურსს ექვსი გამარჯვებული ჰყავს. პირველი პრემიის მფლობელი 400 ევროთი დაჯილდოვდება. მეორე ადგილზე გასული 300 ევროს მიიღებს, მესამე ადგილის მფლობელს კი 200 ევროა ელოდება. მასალაში შეცვლილია გალელი მოსწავლეების ვინაობა, მათივე უსაფრთხოების მიზნით. წყარო: livepress.ge ავტორი: ნინო თოლორაია#აფხაზეთი #სოხუმი #ოკუპაცია #პოლიტიკა #sokhumidaily
Anni Kvaratskhelia
Tsalenjikha · 6 days ago
ფაქტები, რომელიც 17 წლის ფეხბურთელის გარდაცვალებას უფრო და უფრო ამძიმებს...
1. დაბადების დღიდან სხვადასხვა მანქანით წამოსული იუბილარი ანა გაბეჩავა და მარიამ ხატისკაცი თბილისში ხვდებიან ერთმანეთს. 2. ანა გაბეჩავა გადმოჯდა იმ მანქანაში, სადაც ზის მარიამ ხატისკაცი სხვა ახალგაზრდებთან ერთად, მათ შორისაა იუბილარის ნათესავი ვაჟა, ასევე გიორგი ფოცხვერაშვილი და კიდევ ერთი, მარიამ ხატისკაცისთვის უცნობი ბიჭი. 3. ყველანი მიდიან თემქაზე, იუბილარ ანა გაბეჩავას ნათესავის ბინაში. ყველაზე საინტერესო ახლა იწყება. შეგახსენებთ, ეს ის ღამეა, როცა გიორგი შაქარაშვილი გაუჩინარდა. როცა მცხეთაში ხიდთან ახალგაზრდებს თავს დაესხნენ და ფიზიკურად გაუსწორდნენ. ახლა გავაგრძელოთ. როგორც გითხარით, ახალგაზრდები ადიან თემქაზე. უკვე იმ ბინაში ჩანს ფოტოგრაფი იაკობ ბრეგვაძე, რომელიც ფოტოებს უღებს იქ მყოფ გოგოებსა და ბიჭებს. ფოტოების გამოკვლევით, დავადგინეთ, რომ იაკობს უკვე გადახდა ის ისტორია მცხეთაში ხიდთან, შემდეგ იაკობი პოლიციამ წამოიყვანა თბილისში. საბოლოოდ ის აღმოჩნდა თემქაზე. წარმოგიდგენთ ფოტომასალას იაკობ ბრეგვაძის აპარატიდან. რატომ არაფერს უფრო მეტს არ ამბობს ამ დეტალებზე გამოძიება ? რატომ არსად ჩანს ზოგიერთის ჩვენებაში, რომ იაკობ ბრეგვაძე დილამდე იმყოფება თემქაზე ? სად ჩამოსვა პოლიციამ ბრეგვაძე - თვითონ ამბობს, დიღომშიო. გამოვემშვიდობე და მერე სახლში წავედიო. მოუყვა თუ არა ბრეგვაძე სხვა თანატოლებს ყველაფერს, რამდენი ბიჭი დარჩა მცხეთაში და სად გაქრნენ ? ზუსტად რა გადახდათ თავს მას და სხვებს სამრეცხაოსთან, როცა თავს დაესხა ჯერ მერსედესის, შემდეგ კი ტოიოტას შემადგენლობა ? როდის გაიგეს თემქაზე დილამდე მყოფმა ახალგაზრდებმა გიორგი შაქარაშვილის გაუჩინარების შესახებ ? ასევე დავდე ერთ-ერთის - თემქის ბინის მასპინძლის ჩვენება, რაც ადასტურებს, რომ თემქაზე ყოფნის დროს მათ იციან იაკობისგან მერსედესისა და ტოიოტას ჩხუბის ეპიზოდების შესახებ, მაგრამ რამდენად კარგად იციან პრობლემის სიმძიმე ? შეგახსენებთ, იაკობი დილამდე თემქაზე რჩება და ამას მასპინძელი ადასტურებს და ის ფოტოებიც, რაც ავტვირთე. ახალგაზრდები (ნაწილი მაინც ) დილამდე რჩებიან თემქაზე. ჯერ გვიანი ღამეა, მერე კი გამთენიაც ჩანს - ფოტოებშია. მათ იციან იაკობისგან, რომ თავდასხმა მოხდა მცხეთაში, ხიდთან, მაგრამ სად გაქრნენ იაკობთან ერთად მყოფი ახალგაზრდები ? რა ბედი ეწიათ მათ ? ამაზე აქვთ იმ დროს პასუხი ? თემქის ბინაში იმყოფებიან: იუბილარი ანა გაბეჩავა მარი და ვაჟა ადეიშვილები - მასპინძლები ლიზი ნადირაძე მარიამ კვაჭაძე გიორგი ფოცხვერაშვილი და იაკობ ბრეგვაძე დღეს, როცა ჩვენი პროდიუსერები თემქაზე, იმ კორპუსთან მივიდნენ, მალევე ადგილზე გაჩნდნენ პოლიციის თანამშრომლები. ისინი ავიდნენ ერთ-ერთი ბინაში. მოკლედ, სულ უფრო და უფრო უცნაურია ეს საქმე. Tbilisiწყარო: ვახო სანაიას FB გვერდი #ახალიამბები
+4
ისტორიული მატიანე
Tbilisi · 2 weeks ago
ხევსური მებრძოლები, რომლებმაც იაპონელებს სანიმუშო ბრძოლა აჩვენეს!
მეოცე საუკუნის დასაწყისში, 1903 წელს რუსეთმა მანჯურიის ოკუპაცია მოახდინა, რამაც მეტად გააღიზიანა იაპონიის საიმპერატორო კარი, ვინაიდან მანჯურიას საკუთარ სამფლობელოდ მიიჩნევდა. საპასუხოდ, 1904 წლის 27 იანვარს, იაპონური ფლოტი მოულოდნელად დაესხა თავს პორტ-არტურში მდგარ რუსულ სამხედრო ესკადრას და გაანადგურა. პარალელურად, იაპონელები კორეაშიც გადასხდნენ და იქიდანაც შეუტიეს მანჯურიაში მდგარ რუსულ გარნიზონებს, ხოლო მაისში უკვე კუნძულ სახალინზეც მიიტანეს იერიში. მათ შესაჩერებლად რუსეთის იმპერატორმა ნიკოლოზ მეორემ ციმბირელ კაზაკთა ორი პოლკი გადაისროლა სახალინზე, თუმცა ეს საკმარისი არ აღმოჩნდა. მაშინ კუნძულზე საყოველთაო მობილიზაცია გამოცხადდა და გარდა ადგილობრივი მცირერიცხოვანი მოსახლეობისა, იარაღი სახალინზე გადასახლებულ კატორღელებსაც დაურიგეს. თანაც, ბრძოლაში მონაწილეობის მიღების სანაცვლოდ, თავისუფლება აღუთქვეს. მაგრამ ბევრმა კატორღელმა, როგორც კი ციხის გარეთ დაიგულა თავი, ბრძოლა მიატოვა და გაქცევით უშველა თავს. ამასობაში იაპონელები პატარა სოფელ კორსაკოვს მიადგნენ, რომლის ცენტრშიც ციხესიმაგრე იყო აღმართული. ციხესიმაგრეს კი ხევსურებიც იცავდნენ — ყოფილი კატორღელები, რომლებიც სხვებივით კი არ გაიქცნენ ომიდან, პირიქით, დაიფიცეს, ბოლომდე ვიბრძოლებთო. სოფლისთვის უშეღავათო ბრძოლაში წარმატებას იაპონელებმა მიაღწიეს და რუსმა სარდალმა სიდორენკომაც იარაღი დაყარა — ბრძოლის გაგრძელებას აზრი აღარ ჰქონდა. მაგრამ სხვაგვარად ფიქრობდნენ ციხესიმაგრეში გამაგრებული ხევსურები: ბეჟიტა ყარაული, აპარეკა ქიბიშაური, ხირჩლა ცისკარაული და დათვია ალუდაური. მართალია, ტყვია-წამალი უკვე გასთავებოდათ, მაგრამ ხმლები ხომ ჰქონდათ?! ჰოდა, ხელჩართული ბრძოლისთვის მოემზადნენ — ხმლებმომარჯვებულები დაელოდნენ მტერს. რუსების კაპიტულაციის შემდეგ სიფრთხილედაკარგულ იაპონელთა ერთი რაზმი დაუზვერავად მიადგა ციხესიმაგრეს და ხევსურებიც მარჯვედ დაუხვდნენ — კაცი არ გაუშვიათ ცოცხალი იმ რაზმიდან. ამის მერე იაპონელებმა უფრო მრავალრიცხოვანი რაზმით შეუტიეს ციხეს. იაპონელი პოლკოვნიკი ნაკამურა ხარაგუჩი ასე აღწერდა იმ უთანასწორო ბრძოლას: „ჩემი ჯარისკაცები მტრის მეომრებს წააწყდნენ და დაიწყო ბრძოლა. მე თავს პროფესიონალ მოფარიკავედ მივიჩნევ, მაგრამ ის ილეთები, რომლებსაც მტრის მებრძოლები იყენებდნენ, არასდროს მინახავს. იბრძოდნენ მშვიდად, ყურადღებით აკვირდებოდნენ ჩვენს მოძრაობებს და სასიკვდილო დარტყმის მოსაყენებლად ერთ შანსსაც არ უშვებდნენ. ნამდვილი მეომრები იყვნენ! ახლა, როცა ამ სტრიქონებს ვწერ, ძალიან ვწუხვარ, რომ ჩვენ შევხვდით როგორც მტრები და არა როგორც მეგობრები. მერეღა გავიგე, რომ ეს განსაცვიფრებელი მებრძოლები კავკასიიდან ყოფილანო.“იმ ბრძოლაში სამი ხევსური დაიღუპა. სამივე სამხედრო პატივით დაკრძალეს იაპონელებმა კორსაკოვოში. ხოლო მძიმედ დაჭრილ ბეჟიტა ყურაულს უმკურნალეს, მერე კი ტყვედ ჩავარდნილ თავისიანში გაცვალეს. თუმცა, ეს ყველაფერი არ იყო. სახალინისთვის ბრძოლაში კიდევ ერთმა კატორღელმა ხევსურმა, გვარად ლიქოკელმა ისახელა თავი. მაშინდელი რუსული პრესის მასალებიდან ირკვევა, რომ ლიქოკელი პრისტავის მოკვლისთვის დაუტუსაღებიათ და სახალინის კატორღაში უკვრიათ თავი. მერე კი, როცა იაპონელებს სახალინისთვის შეუტევიათ, მისთვისაც სხვების მსგავსად მიუციათ იარაღი და ბრძოლაში ჩაუბამთ. ერთ-ერთი იერიშისას მასაც გასთავებია ტყვია-წამალი და იაპონელებს ერთ მიტოვებულ შენობაში ჩასაფრებია. მედგრად დახვედრია მომხდურს, მარჯვედ უქნევია ხმალი და მარტოს გაუნადგურებია ლამის მთელი ოცეული. ბოლოს რაზმის მეთაური, სამურაელთა კასტის წარმომადგენელი შებმია ხევსურს, რათა თანამემამულეების პრესტიჟი ეხსნა. მაგრამ ლიქოკელთან მიახლოება და ხმლის მოქნევა ვერც მოუსწრია, ისე აუკუწავს ლიქოკელს იაპონელი სამურაი. ბოლოს, სათითაოდ რომ ვერ გასწორებიან, ერთად მისევიან დაჭრილ-დასახიჩრებულ ხევსურს იაპონელები და... მაგრამ მაინც შემორჩა ისტორიას ამბავი კატორღელი ხევსურისა, რომელმაც იაპონელი სამურაი დაჯაბნა. თავი შეირცხვინეს ამჯერად მტრის ვაჟკაცობის პატივისმცემელმა იაპონელებმა. ჯერ იყო და ზურგიდან დაახალეს ტყვია ხევსურს, მერე კი ტყვედ ჩავარდნილი დახვრიტეს.