5 votes
0 comments
0 shares
Save
2 views
ბარ ბარე
Tbilisi · 1 year ago

***

"ეს მაშინ,

როდესაც ფეხებზე მკიდია

ბინძური თითებით ნათითხნი მორალი,

როდესაც ღრუბლები არსაით მიდიან,

დგანან და უშენო ღამეებს ბოლავენ."


ბარ ბარე
Tbilisi · 1 year ago
Similar Posts
Marneuli Daily
Kachaghani, Georgia · 1 month ago
სოფელი, მეტროში კოცნა, დანგრეული მორალი და 22 წლის გოგონა
17 მაისი ჰომოფობიასთან, ტრანსფობიასა და ბიფობიასთან ბრძოლის საერთაშორისო დღეა. იგი აერთიანებს იმ ღონისძიებებს, რომლებიც ამ დღეს იმართება და ემსახურება ლგბტ უფლებების შესახებ ცნობიერების ამაღლებას მსოფლიო მასშტაბით და გმობს ძალადობას. მაგრამ კონსერვატიულ ქვეყნებში უფრო მეტი სირთულეს წინაშე დგანან ლგბტ თემის წარმომადგენლები, მაგალითად სამხრეთ კავკასიაში მდებარე ქვეყნები ძალიან ტრადიციულნი არიან ამიტომ აქ ყოველთვის თავს იჩენდა განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის მიმართ დისკრიმინაცია და ძალადობა. ამის შესახებ "MarneuliDaily "-თან ისაუბრებს თსუ-ს მესამე კურსის სტუდენტი გიულგიუნ მამედხანოვა. " მე ვარ მარნეულის ერთ-ერთი სოფლიდან. გავიზარდე ისეთ გარემოში , სადაც ტრადიციებს და ადათ-წესებს დიდ მნიშვნელობას ანიჭებდნენ. მე- 9 კლასის დამთავრებამდე არ ვიცოდი, თუ რა არის ჰომოსექსუალობა, ტრანსგენდერობა. რადგან ასეთ თემებზე საუბარი იკრძალებოდა. როცა გავიზარდე, თანდათან ვიგებდი მდგომარეობას . მაშინ ვფიქრობდი , რომ ეს არის ღმერთის წინაშე ყველაზე დიდი ბრალი. ჩემთვის იმ დროს ეს მიუღებელი იყო " - ამბობს 22 წლის ახალგაზრდა. მაგრამ გიულგიუნის თქმით, უნივერსიტეტში ჩარიცხვის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა მის ცხოვრებაში. " 2016 წელი და ახალი ცხოვრების პირველი ნაბიჯები... 18 წლის შემდეგ პირველად დამოუკიდებლად დავიწყე ცხოვრება ოჯახისგან შორს. თსუ-ში ჩავირიცხე და დავიწყე ცხოვრება თბილისში. მაგრამ იმ დროს არ ვიცოდი, რომ თურმე ყველაფერი დაინგრევა, რაც მორალურად მიღებული მქონდა. პირველ წლებში თბილისში ადაპტაცია ძალიან მიჭირდა. ოჯახი მენატრებოდა, სოფელში დაბრუნება მინდოდა. ძალიან ძნელი იყო ჩემთვის ყველაფერი. მაგრამ მხოლოდ ადაპტაცია არ ყოფილა იმ დროს ჩემი დეპრესიის მიზეზი. ქალაქში ადამიანების თავისუფლება ცუდად მხდიდა. ჩემს სოფელშიც იყო ყველა თავისუფალი, მაგრამ ქალაქური თავისუფლება სხვა ყოფილა. მახსოვს , მეტროს ველოდებოდი . ჩემს გვერდით იყო წყვილი. უცებ დაიწყეს ერთმანეთის კოცნა. მაშინ პირველად ვნახე რეალურ ცხოვრებაში კოცნა. მანამდე მხოლოდ ფილმებში მქონდა ნანახი, გული მიკანკალებდა. ვფიქრობდი , როგორ შეიძლება ამდენი ადამიანის თვალწინ ერთმანეთის კოცნა. სასაცილოა , მაგრამ იმ დროს ფიქრშიც კი მომივიდა, გოგოს მამამ ეს რომ გაიგოს ალბათ მოკლავს - მეთქი. "- ამბობს 22 წლის გოგონა. მაგრამ გიულგიუნმა თანდათან შეიჩვია ამ მდგომარეობას. თუმცა განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის მქონე ადამიანის მიმართ დისკრიმინაცია კიდევ რჩებოდა. "თსუ-ში ქართული ენის მოსამზადებელი პროგრამის შემდეგ 1-ელ კურსელი გავხდი. ამ ერთი წლის განმავლობაში ბევრი სირთულე გადავლახე და მივეჩვიე ქალაქში ცხოვრებას. თან მსოფლმხედვოლაბაც კი იცვლებოდა. მაგალითად როცა სტუდენტი გავხდი, საღამოობით სახლიდან გარეთ არ გავიდოდი. ვფიქრობდი , რომ საღამოს გარეთ გასვლა კარგი არ არის. მაგრამ მივხვდი, რომ ეს არასწორია. ჩვენ ადამიანები ჩვენივე თავს ვუქმნით საზღვრებს, რაც გვაუბედურებს. თანდათანობით მოვიხსნი ეს ბარიერები და "ქალაქური თავისუფლებით " ვიწყებდი ტკბობას. მაგრამ მაინც რჩებოდა მიღებული მორალური წესები, რაც ჩემთვის მიუღებელი იყო. მაგალითად ლგბტ-ელების მიმართ ჩემი დამოკიდებულება შეუცვლელი იყო, რაც შეცდომაა. ცხოვრებაში მეორე დარტყმა მივიღე პროექტის დროს" "ჩემი პირველი საერთაშორისო პროექტი 10 დღეს გაგრძელდა. გავიცანი ბევრი უცხოელი ახალგაზრდა, რომლებიც ძალიან შემიყვარდა. ამ დროს ერთ გოგოს ძალიან დავუახლოვდი. ბედნიერი ვიყავი იმ დროს , რომ ასეთი მეგობარი შევიძინე. მაგრამ პროექტის ბოლო 2 დღეში გავიგე რომ , ეს გოგო ჰომოსექსუალია. მაშინ პირველად შევხვდი განსხვავებული ორიენტაციის მქონე ადამიამს. იმ დროს სიცარიელეში ვიყავი. ყველაფერი რაც აქამდე მჯეროდა, დაინგრა. 1 დღე არ მისაუბრია მასთან. განვსიჯავდი ჩემს თავს, ჩემს მორალურ წესებს. ჩემს შეცდომას კიდევ ვერ ვაღიარებდი. არჩევანის წინაშე დავდექი, ბოლოს გაიმარჯვა ამ გოგოს კეთილმა გულმა და ადამიანობამ. ეს რომ გავიაზრე საკუთარი თავის შემრცხვა, რადგან აქამდე ჩემი გული მხოლოდ ზიზღით იყო სავსე. დამნაშავედ ვიგრძენი თავი. დღის ბოლოს მივედი მასთან, ჩავეხუტე და ვუთხარი : " ბოდიშს გიხდი, ძალიან მიყვარხარ ." გამიღიმა და მიზეზი მკითხა, მე კი ვერაფერი ვუპასუხე. ნელ-ნელა გავთავისუფლდი ტაბუირებული წესებისაგან. ყოველი ადამიანი იმსახურებს სიყვარულს და არა ზიზღს." გიულგიუნ ამბობს , რომ ძალიან კარგად იცის თუ როგორი გრძნობაა დისკრიმინაცია. " მეც ბევრჯერ ვყოფილვარ ქსენოფობიის მსხვერპლი, როცა სტუდენტი გავხდი. ჩემს შემთხვევაში მიზეზი იყო, ის რომ ვიყავი აზერბაიჯანელი. ლექტორისაგანაც განმცდია. ერთხელ ავტობუსში აზერბაიჯანულად ვლაპარაკობდი. ჩემს გასაგონად ამბობდნენ, რომ "თათრები, ბინძურები, რატომ არ მიდიან თავიანთ ქვეყანაში , აზერბაიჯანში !" ეს სიტყვების ის მცირე ნაწილია, რაც იმ დღეს მოვისმინე. გული მტკიოდა. მაგრამ ახლა ყურადღებას არ ვაქცევ. მე ვარ ჩემი სამშობლოს, საქართველოს ღირსეული მოქალაქე და ეს მეამაყება. მაგრამ მათიც მესმის, ხო, მეც სოფელში რომ ვცხოვრობდი ჰომოფობი ვიყავი. რადგან ჩემს გარშემო ბევრი იყო, ვისთვისაც განსხვავებული ორიენტაცია მიუღებელია, მაგრამ ძალიან ვამაყობ ჩემი თავით რომ დავამსხვრიე სტერეოტიპები. ვარ ძლიერი და მიუხედავად ყველაფრისა ადამიანები მიყვარს. თუ შენც გინდა იყო სიყვარულით სავსე, გულის ხმას უსმინე და უბრალოდ გიყვარდეს მხოლოდ ადამიანობა "- ამბობს 22 წლის გიულგიუნი#ჰომოფობია #მორალი #არადისკრიმინაციას #MarneuliDaily
Vako Nt
Tbilisi, Georgia · 3 days ago
ნაწყვეტი წიგნიდან - ტვინის ტYვნა
დაბრკოლებები ამ წიგნის დაწყება მინდა საკმაოდ მნიშვნელოვანი ინსაითით, რომელიც ყველამ უნდა დაიზეპიროს. დაბრკოლებები, ეს არის ნებისმიერი ადამიანის შემოწმება, მის მიერ წამოწყებული საქმის გასამტკიცებლად. ანუ, პიროვნებას, რომელიც ვერ გადალახავს დაბრკოლებებს, რომელიც მისცემს ამავე ,,კედლებს’’ (ასე ვეძახი მე დაბრკოლებებს) უფლებას, რომ შეჩერდეს არ არის მზად ამა თუ იმ საქმისთვის საბრძოლველად, ან თუნდაც ამავე საქმეზე თავისი დროის დასახარჯად. ეს ინსაითი მნიშვნელოვანია და გირჩევთ კიდევ ათასჯერ გადაიკითხოთ, იმიტომ, რომ მისი გააზრება, იქნება პირველი და უმნიშვნელოვანესი ნაბიჯი იმისათვის, რომ შენ ჩემო კარგო, არასდროს დანებდე. მოდი ერთ მცდარ მაგალითს მოგიყვან. რა დაბრკოლებები შემხვდება მე ამ წიგნის დაწერისას და გამოცემისას? მმმ, წერის დროს შეიძლება ლეპტოპმა მიღალატოს და სამუდამოდ გაფუჭდეს... ბოლოს და ბოლოს უკვე 6 წელია, რაც უღალატოდ მუშაობს, დამიბერდა ეს საწყალი მაგრამ, ხომ შესაძლებელია, არა უეცრად გაფუჭდეს? უცებ ადგეს და გაითიშოს. კი, შესაძლებელია, და ზუსტად ეგ იქნება ერთ-ერთი დაბრკოლება, რომელიც შეამოწმებს ჩემს გადაწყვეტილებას იმისა, ვარ თუ არა მე მზად ამ წიგნის დასაწერად.. კიდევ რა შეიძლება მოხდეს? სავარაუდოდ თვითონ ხალხიც შემიქმნის დაბრკოლებებს, ელემენტარულად ამ წიგნის სახელის გამო (ისინი უბრალოდ უარყოფენ წიგნში განთავსებულ ფასეულობას, მისი სითამამის გამო). მესმის, მომავალში, როცა ტვინის ტყვნას რომელიმე სხვა ქვეყანაში გამოვცემთ, იქ, შესაძლოა ამ სახელმა არანაირი უარყოფა არ გამოიწვიოს, მაგრამ აი, იმ ენაზე, რომელზეც ახლა ეს წიგნი იწერება, იმ ქვეყანაში, რომელშიც ის პირველ რიგში გამოიცემა, ესეთი სახელი, ნამეტანი აგრესიულია... აქედან გამომდინარე, არ გამიკვირდება არც ის, რომ ხალხმა დამიწყოს ,,დაკერვა’’ სახელის შესაცვლელად და ამისთვის ღმერთმა იცის, რას არ მოიფიქრებენ. კიდევ, შეიძლება გამოცემის შემდეგ, რეკლამაშიც შემექმნას, რაიმე კედლები. მაგალითად, ასეთი სახელის გამო, სარეკლამო კომპანიებმა შესაძლოა ვერ გარისკონ წიგნის გაპიარება... კი, შესაძლებელია ეგეც. მოკლედ, კიდევ მილიონი რაღაც შეიძლება მოხდეს, და იცი ამ მაგალითის მოყვანამდე რატომ ვთქვი მცდარ მაგალითს მოგიყვან თქო? იმიტომ, რომ ყველაზე დიდი შეცდომაა, დაიწყო იმაზე ფიქრი, თუ რა დაბრკოლებები შეიძლება შეგხვდეს მომავალში, ამა თუ იმ საქმის წამოწყებამდე, ან წამოწყების შემდეგ. ესეთი ფიქრი, აჩენს შიშს, ეჭვებს, თვით დაუჯერებლობას და სხვა მრავალ სიბინძურეს, რომელიც არასდროს დაგეხმარება რაიმეს მიღწევაში. შენ უნდა გაითვალისწინო, რომ აჯობებს დაიწყო, ის საქმე, რომლის დაწყებაც გინდა იმაზე ფიქრის გარეშე, თუ როგორი კედელი შეიძლება შეგხვდეს მომავალში და მერე იმოქმედო ამავე კედლების დასანგრევად ან გვერდის ასავლელად, შესაბამისად იმ სიტუაციისა, რომელშიც მოხვდები. შენ ხომ რაიმე გიგანტური კომპანიის რისკ მენეჯერი არა ხარ, არა? ყოველთვის იმაზე იდარდო, თუ რა შეიძლება მოხდეს მომავალში და როგორ შეიძლება გაგიფუჭდეს საქმე? შენ ჩვეულებრივი ადამიანი ხარ, რომელსაც რაღაცის მიღწევა უნდა და ზუსტად ამიტომ კითხულობს ჩემს წიგნს. გაითვალისწინე ისიც, რომ უმეტესობა კედლები, რომლებიც შენს წარმოსახვებში წარმოიდგინე, არასდროს აშენდება. ისინი უბრალოდ არ ასრულდება და შესაბამისად არც იმსახურებს ასეთ ყურადღებას. მესმის, ბევრი ფრთხილი ადამიანი შეეწინააღმდეგება ჩემს ნათქვამს და მკითხავს: კი მაგრამ, რისკები წინასწარ არ უნდა დაითვალო? კი! დაითვალე თუ გინდა, მაგრამ ხალხის უმრავლესობა ვისთვისაც ეს წიგნი იწერება, რისკებს კი არ ითვლის, იმას კი არ ფიქრობს როგორ დარჩეს მოგებული ნებისმიერ კედელთან დატაკების სიტუაციიდან. ისინი იმაზე ფიქრობენ, თუ რა შეიძლება, რომ დაემართოთ, რამ შეიძლება შეუშალოს ხელი და არა როგორ უნდა მოაგვარონ ეს ხელის შემშლელი კედლები. გასაგებია? ისინი ამ კედლებზე ფიქრით, იგონებენ არარსებულ დაბრკოლებებს და წლების მანძილზე ერთი და იგივე იდეას თავში ტრიალით უმოქმედოდ ატარებენ. შემდეგ რა ხდება? ეს ხალხი არაფერზე მიღწეული ბერდება და კვდება. მოკლედ! არასდროს არ იფიქრო იმაზე, თუ რა დაბრკოლება შეიძლება შეგხვდეს მომავალში, თუ რა თქმა უნდა არ შეგიძლია რეალური დაბრკოლებების წარმოდგენა და მათი გადათელვის გეგმის შედგენა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, შენ ვერასდროს წამოიწყებ, ან ვერასდროს დაასრულებ იმ საქმეს, რომელიც შენთვის ბევრს ნიშნავს. ახლა გადავიდეთ შემდეგზე: როგორ გვამოწმებს სამყარო დაბრკოლებებით? ზღაპარი: იყო და არა იყო რა, ერთ გენიალურ, მაღალ, შავთმიან და კურნოსა ცხვირიან ბიჭზე კარგი ვინ იქნებოდა? ეს ბიჭი, მთელი მისი ცხოვრება ეტაკებოდა დაბრკოლებებს, ერთგვარ კედლებს, რომლებიც ყოველთვის ახალ გამოცდას უქმნიდა მას და ამოწმებდა: მზად არის, რო ეს ბიჭი ამა, თუ იმ საქმისათვის? ის არასდროს ნებდებოდა, მას ვერც ერთი კედელი ვერ აჩერებდა. ზოგჯერ კბილებითაც ანგრევდა ამ მათ და ისე ამტკიცებდა თავის სიძლიერესა და გადაწყვეტილებას. და ზუსტად ამიტომ, ბიჭმა ისწავლა ნებისმიერი დაბრკოლების ამოცნობა და მის დასამარცხებლად მოქცევაც. მორჩა ზღაპარი! იცი, როგორ გვამოწმებს სამყარო დაბრკოლებებით? როგორ და როცა რაიმე ახალ საქმეს ვიწყებთ, ის ყოველთვის გვაძლევს საჭირო მიზეზებს ამავე საქმის ფეხებზე დასაკიდებლად. მიზეზები კი, შინაგანი უარყოფებიდან იწყება და რა თქმა უნდა გარე სიტუაციებით მთავრდება. თუ მაგალითად, 40 წლის ვართ და ცხოვრებაში მაქსიმუმ 40 მეტრი გვირბენია, სირბილის დაწყებამდე, დაბრკოლება პირველ რიგში ჩვენივე ნებისყოფა, უფორმობა და იდიოტიზმი იქნება, ხოლო შემდეგ კი მუდმივი წვიმები და ცუდი ამინდები, რომლებიც შენ წარმოიდგინე ხელს გვიშლის სირბილის დაწყებაში. ჰო, არა? ჩვენ ჰომ ისეთი ნაზები ვართ, რომ ღრუბლები გვიშლის ხელს სირბილში... ეგ მიზეზი ჩვენ წინაპრებს უთხარით, თავსხმა წვიმაში, სისხლში გასვრილები, რომ იცავდნენ თავის მიწებს დამპყრობელი არმიისგან. კარგი, ცინიზმი დავივიწყოთ და წიგნს დავუბრუნდეთ... ესეიგი, თუ რაიმე საქმის წამოწყება გინდა, მზად იყავი იმისთვის, რომ აუცილებლად შეგხვდება და შეგექმნება ობიექტური (მნიშვნელოვანი სიტყვაა: ,,ობიექტური’’) მიზეზები ამავე საქმის მისაგდებად. უფროსწორედ შენ მოგეჩვენება ეს მიზეზები ობიექტურად, ელემენტარულად იმიტომ, რომ შენივე ტვინი გატყუებს ამ დროს და ცდილობს დარჩეს თავის კომფორტის ზონაში, ახალი საქმის გაწირვის ფასად. შენს ტვინს არ აინტერესებს, რა შეიძლება მოგიტანოს დროებითმა უკომფორტობამ და დროებითმა ასე ვთქვათ გასაჭირმა მომავალში. მას მხოლოდ ის აინტერესებს, რომ გადარჩეს და გამრავლდეს. შესაბამისად მისთვის სულაც არ არის მნიშვნელოვანი, რისი მიღწევა გინდა შენ. და ზუსტად ამიტომ, ის მოგცემს არა ერთ ,,ობიექტურ’’ მიზეზს იმისათვის, რომ ნებისმიერი წამოწყებული საქმე შუა გზაში, ან 25%-ში მიატოვო. (მზად იყავი შემდეგი დაბრკოლებისთვის: თუ შენთვის პიროვნული განვითარება, რაღაც ახალია, შენი ტვინი აუცილებლად მოგაწვდის, არა ერთ ,,ობიექტურ’’ მიზეზს იმისათვის, რომ ეს წიგნი ბოლომდე არ წაიკითხო და მასში განთავსებული რჩევები პრაქტიკაში არ გამოიყენო). მაგალითები ცხოვრებიდან: 1) როცა სირბილს ვიწყებდი, ვიყავი 22 წლის, უფორმო და უმოტივაციო პიროვნება. სიგარეტს იმ დროს უვკე 12 წლის ასაკიდან ვეწეოდი და სულ რაღაც ორი, თუ სამი თვის მიტოვებული მქონდა. მოკლედ, ერთი ჩვეულებრივი დეგრადანტი ვიყავი, რომელიც საკუთარ ორგანიზმს არასდროს უფრთხილდებოდა და ყველანაირი შხამით წამლავდა. შენი აზრით, როგორ დაბრკოლებებს ვეტაკებოდი იქამდე სანამ სირბილს ჩვევად არ ვიქცევდი? მე შენ გეტყვი ელემენტარულებს: ხან საჭირო დროს ვერ ვიღვიძებდი, ხან კუნთები მტკიოდა, ხან წვიმა წამოვიდოდა, ხან ნამეტანი სიცხე იქნებოდა, ზოგჯერ ზედმეტად ციოდა. ყოფილა სიტუაციაც , როცა მიზეზად მეგობრის შეყვარებულზე დაშორებასაც ვიყენებდი. ვითომ სადაა ლოგიკა, ჰო? მაგრამ მაინც, ჩემი ტვინი ათასობით მიზეზს იგონებდა იმისთვის, რომ სირბილისთვის თავი დამენებებინა და ისევ ისეთივე სუსტი და ამავდროულად ცხიმით სავსე მასა დავრჩენილიყავი... მაგრამ მე ყველა ამ დაბრკოლების გადალახვა შევძელი და დღეს უკვე სირბილი ჩემი ცხოვრების ძალიან დიდ ნაწილს იკავებს. 2) ერთხელ, ერთ ჩემს ახლობელს გავუმზადე პიროვნული განვითარების 30 დღიანი პროგრამა, რომელიც ითვალისწინებდა კომფორტის ზონიდან გამოსვლას , სწორი აფირმაციების რეგულარულად გამოყენებას (აფირმაციებზე და კომფორტის ზონაზე მომავალში ვისაუბრებთ. არ შეგეშინდეს) ფიზიკური ფორმის გაუმჯობესებას და მოკლედ, პიროვნული განვითარების მთელ ბუკეტს. სადაც ერთ-ერთი დავალება იყო კბილების საპირისპირო ხელით გამოხეხვა (ანუ იმ ხელით, რომლითაც მისთვის უკომფორტო იყო.) იცი რა მოხდა ამ პროგრამის შესრულების მეთორმეტე დღეს? რა და, ამ კაცს, ადამიანს, რომელსაც მთელი მისი ცხოვრება ჯანსაღი და ძლიერი კბილები ჰქონდა, ერთ-ერთი მათგანი ამოუვარდა. ანუ, ასე უბრალოდ ადგა კბილი და ამოვარდა. იცი, რა მოხდა შემდეგ? რა და ამ მამაკაცმა თავი დაანება პროგრამას. მოდი გავაანალიზოთ ეს სიტუაცია: გაითვალისწინე, რომ კბილის ამოვარდა, ეს იყო ერთ-ერთი კედელი, ანუ ზუსტად ის ობიექტური მიზეზი, რომელიც აძლევდა ადამიანს შანსს მთელი პროგრამისთვის თავი დაენებებინა, რაც უკვე ვახსენეთ, რომ მოხდა. ანუ, ამ მამაკაცს არ სურდა ბრძოლა იმისათვის, რომ პროგრამა დაესრულებინა, შესაბამისად მოხდა ისეთი, რამ, რამაც ხელი შეუწყო მის დაუსრულებლობაში... არის ჰო რაღაც აზრი ამ იდეაში? ამ მაგალითით, მე იმის თქმა მინდა, რომ ყოველთვის გამოჩნდება მიზეზი, იმისათვის, რომ მიატოვო ნებისმიერი საქმე და სწორედ ამ მიზეზებით გამოწმებს შენ სამყარო, ხარ თუ არა მზად ამავე საქმის ბოლომდე მისაყვანად. უკვე განვმეორდი კიდეც, რაც თვითონვე არ მსიამოვნებს, მაგრამ არაუშავს. ჩემი წიგნია და რასაც მინდა იმას გავაკეთებ! ახლა შემდეგი კითხვა: როგორ გადავლახოთ დაბრკოლებები? ამის პასუხი იმდენად ელემენტარულია, რომ მილიარდობით ადამიანი ვერ გაიგებს დაჟე მილიარდჯერ, რომ გადაიკითხოს ის. გინდა გადალახო დაბრკოლებები? (მაშინ მომწერე და გამოგიგზავნი ჩემს წიგნს ^^)#წიგნები#feedcgrant
Mediamall
Tbilisi, Georgia · 3 months ago
"გთხოვთ! ნუ დაღუპავთ ერთმანეთს"- აეროპორტის თანამშრომელი წერილს აქვეყნებს
თბილისის საერთაშორისო აეროპორტის თანამშრომელი, სოციალურ ქსელში, ქვეყანაში დაბრუნებული საქართველოს მოქალაქეების შესახებ წერს. ანდრო კიკაბიძის პოსტს უცვლელად გთავაზობთ: "რაც არუნდა ეცადოს სახელმწიფო, რომ ვირუსი არ გავრცელდეს, ამ სამოქალაქო შეგნებით, რომელსაც ყოვედლღე ვუყურებ საზღვარზე მოქალაქეების მხრიდან, მაქსიმუმ 2 კვირით შეაჩეროს სახელმწიფომ ეს ეპიდემიური აფეთქება თუ ხალხის თვითშეგნებაზე იქნებიან დამოკიდებულნი. ან თუ ხალხი ვერ გაითავისებს, რა ხდება. ჩამოსული მოქალაქეების უმეტესობა: -იტყუება საზღვარზე თავისი მოგზაურობის ისტორიას - იტყუება სიმპტომებს და დალევენ სიცხის დამწევებს (დალიე აბა რაუნდაქნა სიცხიანი ხომ არ იმგზავრებ, მარა რომ ჩამოხვალ თქვი!) -ყველას 3 სახლი როგორ აქვს, ოღონდ თვითიზოლაციაში გაუშვან (და რა თქმა უნდა აეროპორტიდანვე რესტორანში წავა და იბლატავებს როგორ მოატყუა მესაზღვრე და ექიმი) - პანიკებში ვარდება როგორც კი კარანტინს უხსენებ, წივის, კივის, ბლატაობს, იფარჩხება და ა. შ. - გორში ან შორეულ ქალაქებში წასვლაზე უარს ამბობენ, თბილისში უნდა კარანტინში (თითქოს დიდი მნიშვნელობა ქონდეს კარანტინში სად იქნები, მაინც ცხვირს ვერ გაყოფ გარეთ) შეიგნეთ რომ ამ პატარა ქვეყანაში არ გვაქვს ფუფუნება რომ ყველა თავის ქალაქში იყოს კარანტინში. -უზრდელობა, უპატივცემულობა, შეუგნებლობა, პრეტენზიები პოლიციელების, ოფიცრების და თანამშრომლების მიმართ, რომლებიც 24 საათი ამ საშიშროებას თვალებში უყურებენ, ოჯახებში იმის შიშით მიდიან რომ, შვილს, ცოლს და დედას შეიძლება ვირუსი გადადონ, იმიტომ რომ უამრავ შეუგნებელთან ლაპარაკისას შეიძლებოდა გადადებოდა და არც იცის. -"6 საათია გზაში ვარ 3 საათი ვერ დავიცდი სპეციალურ კარავში ან ზონაში რომ სპეციალურმა დეზინფექცირებულმა ტრანსპორტმა კარანტინში გადამიყვანოს, ეს რა უბედურებაა რა მომსახურეობაა, არანაირი კომფორტი" (რა კომფორტი!!!! გეგონება 5 ვარსკვლავიან სასტუმროში იყვნენ და სახელმწიფოს სერვისს უწუნებენ საყოველთაო პანდემიის დროს, როცა ყველაფერი წამიერად იცვლება მთელს მსოფლიოში და ჩენც ამაზე ვართ დამოკიდებულები) ამ დროს მესაზღვრეები და თანამშრომლები 48 საათის უძინარები ფეხზე დგანან და მისნაირ ქვეყნის მტერს უძლებენ ყოველ 2 წუთში, 5-ს ერთად. - რო ვნერვიულობ სიცხე მიწევს - მე სულ 37.5 მაქვს სიცხე - იტალიაში რა მინდოდა, არ ვყოფილვარ, კიევიდან მოვფრინავ (Facebook-ზე 4 დღის წინ სურათი აქვს დადებული კოლიზეუმთან) - არავის შევხებივარ იტალიაში, სულ სახლში ვიყავი და სახლშიც კი პირბადე მეკეთა.... - არანაირი პატივისცემა ფორმის, ასაკის, სქესის, სტატუსის, ზრდილობის! არაფრის მიმართ! ყველაზე დიდი უბედურება ისაა რომ ასეთ რაღაცეებს ძირითადად ახალგაზრდები აკეთებენ, ჩემი თაობა, რომლებიც საზღვარგარეთ სწავლობენ და ჩვენი მომავლის ინტელექტუალური მარაგია! გთხოვთ ყველას ვინც ამას კითხულობთ! მსოფლიო პანდემია არის მსოფლიო ომის შემდეგ ყველაზე დიდი საშიშროება კაცობრიობისთვის და ყველაზე მეტად ჩვენნაირი პატარა და სუსტი ქვეყნები დაზარალდებიან. გამოიჩინეთ ის სანაქებო ქართული გვერდშიდგომა და 2 კვირა მოუფრთხილდით საკუთარ თავებს, რომ სხვებიც უსაფრთხოდ იყვნენ!!! მესაზღვრეები, მებაჟეები, ექიმები და ყველა სხვა თანამშრომელი, ყველანაირ ადამიანურ ლიმიტს არიან გამცდარები თავიანთი მუშაობით! საკმაოდ დიდი თანამდებობის პირებს ჩვეულებრივი რიგითისგან ვერ გაარჩევთ ისეთი მონდომებით და პატრიოტიზმით მუშაობენ და ისეთ საქმეებს აკეთებენ! წარმოუდგენელ გამძლეობას და მონდომებას იჩენენ და დაუფასეთ! პატივი ეცით რასაც გეუბნებიან, დაემორჩილეთ და არაფერი გვემუქრება. 25 ინფიცირებული როა დღეს და არა 25 000 ისევ ამ სიმკაცრის, ქვეყნის და ამ თანამშრომლების დამსახურებაა, უბრალოდ იცოდეთ მათაც აქვთ ზღვარი სადაც გადაიწვებიან, გული აუცრუვდებათ იმათზე ვინც უნდა დაიცვან და მერე აღარაფერი გიშველით. არც ის ხელფასი და არც ის წოდება არ ღირს იმად რასაც ეს ხალხი უძლებს და უყურებს, მხოლოდ იმიტომ რომ ქვეყანა და საკუთარი ხალხი უყვართ! 23 წლის ლაწირაკი რო თვალების ქაჩვით 60 წლის ოფიცერს უყვირის, მაშინ როცა ის კაცი ქვეყანას იცავს და ისევ მასზე და მის ოჯახზე ზრუნავს, არანაირ მორალში და შეგნებაში არ ჯდება! დაუდექით გვერდში ერთმანეთს, არაა დღეს პრეტენზიების და შეუგნებლობის დრო! გააკეთეთ ის რასაც გეუბნებიან თუარადა დავადგებით იტალიის, ირანის და სხვა ეპიდაფეთქების პირას მყოფი ქვეყნების გზას! გადავშენდებით, ან კაი ვარიანტში ქვის ხანაში აღმოვჩნდებით. გთხოვთ! ნუ დაღუპავთ ერთმანეთს!"- წერს აეროპორტის თანამშრომელი.#stopcovid19 #georgia #covid19
გიორგი
Tbilisi, Georgia · 3 months ago
თბილისის საერთაშორისო აეროპორტის თანამშრომელი, სოციალურ ქსელში, ქვეყანაში დაბრუნებული საქართველოს მო
"რაც არუნდა ეცადოს სახელმწიფო, რომ ვირუსი არ გავრცელდეს, ამ სამოქალაქო შეგნებით, რომელსაც ყოვედლღე ვუყურებ საზღვარზე მოქალაქეების მხრიდან, მაქსიმუმ 2 კვირით შეაჩეროს სახელმწიფომ ეს ეპიდემიური აფეთქება თუ ხალხის თვითშეგნებაზე იქნებიან დამოკიდებულნი. ან თუ ხალხი ვერ გაითავისებს, რა ხდება. ჩამოსული მოქალაქეების უმეტესობა: -იტყუება საზღვარზე თავისი მოგზაურობის ისტორიას - იტყუება სიმპტომებს და დალევენ სიცხის დამწევებს (დალიე აბა რაუნდაქნა სიცხიანი ხომ არ იმგზავრებ, მარა რომ ჩამოხვალ თქვი!) -ყველას 3 სახლი როგორ აქვს, ოღონდ თვითიზოლაციაში გაუშვან (და რა თქმა უნდა აეროპორტიდანვე რესტორანში წავა და იბლატავებს როგორ მოატყუა მესაზღვრე და ექიმი) - პანიკებში ვარდება როგორც კი კარანტინს უხსენებ, წივის, კივის, ბლატაობს, იფარჩხება და ა. შ. - გორში ან შორეულ ქალაქებში წასვლაზე უარს ამბობენ, თბილისში უნდა კარანტინში (თითქოს დიდი მნიშვნელობა ქონდეს კარანტინში სად იქნები, მაინც ცხვირს ვერ გაყოფ გარეთ) შეიგნეთ რომ ამ პატარა ქვეყანაში არ გვაქვს ფუფუნება რომ ყველა თავის ქალაქში იყოს კარანტინში. -უზრდელობა, უპატივცემულობა, შეუგნებლობა, პრეტენზიები პოლიციელების, ოფიცრების და თანამშრომლების მიმართ, რომლებიც 24 საათი ამ საშიშროებას თვალებში უყურებენ, ოჯახებში იმის შიშით მიდიან რომ, შვილს, ცოლს და დედას შეიძლება ვირუსი გადადონ, იმიტომ რომ უამრავ შეუგნებელთან ლაპარაკისას შეიძლებოდა გადადებოდა და არც იცის. -"6 საათია გზაში ვარ 3 საათი ვერ დავიცდი სპეციალურ კარავში ან ზონაში რომ სპეციალურმა დეზინფექცირებულმა ტრანსპორტმა კარანტინში გადამიყვანოს, ეს რა უბედურებაა რა მომსახურეობაა, არანაირი კომფორტი" (რა კომფორტი!!!! გეგონება 5 ვარსკვლავიან სასტუმროში იყვნენ და სახელმწიფოს სერვისს უწუნებენ საყოველთაო პანდემიის დროს, როცა ყველაფერი წამიერად იცვლება მთელს მსოფლიოში და ჩენც ამაზე ვართ დამოკიდებულები) ამ დროს მესაზღვრეები და თანამშრომლები 48 საათის უძინარები ფეხზე დგანან და მისნაირ ქვეყნის მტერს უძლებენ ყოველ 2 წუთში, 5-ს ერთად. - რო ვნერვიულობ სიცხე მიწევს - მე სულ 37.5 მაქვს სიცხე - იტალიაში რა მინდოდა, არ ვყოფილვარ, კიევიდან მოვფრინავ (Facebook-ზე 4 დღის წინ სურათი აქვს დადებული კოლიზეუმთან) - არავის შევხებივარ იტალიაში, სულ სახლში ვიყავი და სახლშიც კი პირბადე მეკეთა.... - არანაირი პატივისცემა ფორმის, ასაკის, სქესის, სტატუსის, ზრდილობის! არაფრის მიმართ! ყველაზე დიდი უბედურება ისაა რომ ასეთ რაღაცეებს ძირითადად ახალგაზრდები აკეთებენ, ჩემი თაობა, რომლებიც საზღვარგარეთ სწავლობენ და ჩვენი მომავლის ინტელექტუალური მარაგია! გთხოვთ ყველას ვინც ამას კითხულობთ! მსოფლიო პანდემია არის მსოფლიო ომის შემდეგ ყველაზე დიდი საშიშროება კაცობრიობისთვის და ყველაზე მეტად ჩვენნაირი პატარა და სუსტი ქვეყნები დაზარალდებიან. გამოიჩინეთ ის სანაქებო ქართული გვერდშიდგომა და 2 კვირა მოუფრთხილდით საკუთარ თავებს, რომ სხვებიც უსაფრთხოდ იყვნენ!!! მესაზღვრეები, მებაჟეები, ექიმები და ყველა სხვა თანამშრომელი, ყველანაირ ადამიანურ ლიმიტს არიან გამცდარები თავიანთი მუშაობით! საკმაოდ დიდი თანამდებობის პირებს ჩვეულებრივი რიგითისგან ვერ გაარჩევთ ისეთი მონდომებით და პატრიოტიზმით მუშაობენ და ისეთ საქმეებს აკეთებენ! წარმოუდგენელ გამძლეობას და მონდომებას იჩენენ და დაუფასეთ! პატივი ეცით რასაც გეუბნებიან, დაემორჩილეთ და არაფერი გვემუქრება. 25 ინფიცირებული როა დღეს და არა 25 000 ისევ ამ სიმკაცრის, ქვეყნის და ამ თანამშრომლების დამსახურებაა, უბრალოდ იცოდეთ მათაც აქვთ ზღვარი სადაც გადაიწვებიან, გული აუცრუვდებათ იმათზე ვინც უნდა დაიცვან და მერე აღარაფერი გიშველით. არც ის ხელფასი და არც ის წოდება არ ღირს იმად რასაც ეს ხალხი უძლებს და უყურებს, მხოლოდ იმიტომ რომ ქვეყანა და საკუთარი ხალხი უყვართ! 23 წლის ლაწირაკი რო თვალების ქაჩვით 60 წლის ოფიცერს უყვირის, მაშინ როცა ის კაცი ქვეყანას იცავს და ისევ მასზე და მის ოჯახზე ზრუნავს, არანაირ მორალში და შეგნებაში არ ჯდება! დაუდექით გვერდში ერთმანეთს, არაა დღეს პრეტენზიების და შეუგნებლობის დრო! გააკეთეთ ის რასაც გეუბნებიან თუარადა დავადგებით იტალიის, ირანის და სხვა ეპიდაფეთქების პირას მყოფი ქვეყნების გზას! გადავშენდებით, ან კაი ვარიანტში ქვის ხანაში აღმოვჩნდებით. გთხოვთ! ნუ დაღუპავთ ერთმანეთს!"- წერს აეროპორტის თანამშრომელი. #news
Sokhumi Daily
Sokhumi, Georgia · 1 month ago
მომავლის აფხაზეთი
თითოეული ქართველის სულის ტკივილია აფხაზეთი,ის დაკარგული ტერიტორიები,რომლებიც,ფაქტობრივად,ნისლითაა დაფარული. ვერავინ ხედავს გარკვევით რა ხდება ,მხოლოდ ცოტაოდენი რამ ჩანს, ისიც მხოლოდ , ანარეკლი სინამდვილის. მინდა მოგითხროთ ჩემი ისტორია რიგითი აფხაზეთის ტერიტორიაზე მცხოვრები ადამიანის და პატარა ექსკურსია ჩავატარო იქაურობაზე,ხალხის ყოფა-ცხოვრებზე ენგურს მიღმა და მინდა ვისაუბრო მომავლის აფხაზეთზე. მე ნინო ცუცხუბაია ვარ აფხაზეთიდან,კერძოდ კი გალის რაინში სოფ.საბერიოში ვცხოვრობ ახლა ვსწავლობ თბილისში,სოხუმის სახელმწიფო უნივერსიტეტში მეორე კურზე ჩემს კურსელებს ხშირად ვუყვები ჩემს აფხაზეთზე,თუმცა ძალიან მინდა,რომ მათ შეეძლოთ აფხაზეთში ჩამოსვლა,რომ თვითონ იგრძნონ აქაური სითბო და სიყვარული. სუფთა ჰაერი, კამკამა ლურჯი ზღვა,სულ სხვანაირად მცხუნვარე მზის სითბო და მშვენიერი ბუნება აი რა მიიქცევს უპირველეს ყოვლისა თქვენს ყურადღებას აფხაზეთში. ძალიან მიყვარს აფხაზეთი,მისი დედაქალაქი სოხუმი,ჩემი სოფელი საბერიო, სადაც დავიბადე,გავიზარდე და ავიდგი ფეხი და საერთოდ აფხაზეთის ყველა კუთხე-კუნჭული მიყვარს,მეამაყება რომ აფხაზეთში დავიბადე და ვერცერთი ადგილი ვერ შემიცვლის ამ პატარა სამოთხეს. მე დღეს მომავლის აფხაზეთზე უნდა ვილაპარაკო,მაგრამ არ შემიძლია მომავლის აფხაზეთზე ვილაპარაკო ისე,რომ არ შევეხო მის წარსულს და აწმყოს,რადგან სწორედ წარსულმა განაპირობა ის თუ როგორ არის ეს საკურორტო მხარე ასეთი გავერანებული,გულს მიკლვს აფხაზეთში პატარა კოხტა გადამწვარი სახლების ცქერა.ერთ დროს ხალხმრავალი,მრავალერიანი ქალაქებიდან ნანგრევები,რომ არის დარჩენილი ძალიან მოქმედებს ჩემზე. დღეს ეს ლამაზი,მუდამ მზიანი,წარმტაცი მხარე ქართველი ერისათვის შეუღწევადი და შორეული გახდა.ქართველ ერს მისი მშობლიური მიწა-წყალი წაართვეს და გულამოჭრილი დატოვეს,ის საქართველოს ისე არის მოგლეჯილი,როგორც დედას შვილი. აფხაზეთი არის ჩემი დიდი გულის ტკივილი.მტკივა ძალიან,რომ საქართველოს ნაწილი მოჭრილი აქვს. არმინდა,რომ მომავალშიც ძმებს შორის ზიზღი და სიძულვილი სუფევდეს,სიძულვილი,ხომ საშინელი რამაა,რომელმაც კაცობრიობა შეიძლება დაღუპოს. მინდა,რომ საქართველო გაბრწყინებული იყოს ნიკოფსიიდან დარუბანდამდე. მინდა,რომ საქართველო სრულყოფილი იყოს და ძმებს შორის კვლავ დამყარდეს ურთიერთკავშირი,სიყვარული,მეგობრობა,ერთიანობა და დაფასება. გამოსავალი?გამოსავალი ჩემი აზრით კი არის სიყვარულით მოპოვებული ნდობა,რომელიც გააქარვებს ზიზღს ძმებს შორის,უნდობლობას და საბოლოოდ გაიმარჯვებს მშვიდობა,რადგანაც ისტორიული მაგალითებით ბევრჯერ დამტკიცდა ეს ჭეშმარიტობა: "რაც მტრობას დაუნგრევია,სიყვარულს უშენებია“. მოვა დრო და აფხაზეთში ქართველები კვლავ დაბრუნდებიან და აფხაზებთან ერთად,როგორც წარსულში,ერთმანეთის სიყვარულით ავაშენებთ მშვიდობიან და ძლიერ საქართველოს! მჯერა,რომ მთავარია ხალხის ერთად დგომა,ურთიერთსიყვარული,მიტევების უნარი და „ბინძური“ პოლიტიკა უძლური აღმოჩნდება ქართველი და აფხაზი ხალხის ომახიანი ყიჟინის წინაშე: „ჩვენ გვინდა მშვიდობა!“. მომავლის აფხაზეთი წარმომიდგენია გაერთიანებული, ტკივილმოშუშებული და გაბრწყინებული,რადგან საქართველოს დასაწყისი მიწა,სწორედ აფხაზეთია. აფხაზეთი - არის საქართველოს უნიკალური,გამორჩეული მხარე თავისი ადათწესებით, ტრადიციით,ბუნებითა და ხალხით,ეს საკურორტო მხარე სტუმართმოყვარე და ულამაზესია,რომელიც ნებისმიერ ადამიანს მოხიბლავს. შეიძლება შავი ზღვისა და მისგან მონაბერი ნიავის მიზეზია,რომ აფხაზეთში ბუნებასაც უყვარს უცნაური ხუმრობები,რადგან შეიძლება შუა ზამთარში აქ აყვავდეს მიმოზა და გაზაფხულის ნაადრევ მოსავალში დაგარწმუნოს,წელიწადის ყველა დრო განსხვავებულია და თავისი ხიბლი აქვს. აფხაზეთი - უფრო სულის ნაწილია,ვიდრე უბრალოდ კუთხე საქართველოსი. უცნაურად დაკლაკნილი გზა ბზიფის ხეობას,რომ მიუყვება მაღლა-მაღლა და საცაა ცას რომ მიუახლოვდება,იქ რიწის კამკამა ტბაც,რომ შეგხვდება თვალუწვდენელ მთებს შორის ჩამდგარი,მაღალმთიანი კურორტი ავადჰარა თავისი სამკურნალო წყლებით,ბიჭვინთა უძველესი ტაძარ-სამარხებით. აფხაზეთში ყველაზე ლამაზი ზაფხული იცის,რადგან სიყვარული დაბადაბულა ბიჭვინთისა და სოხუმის ულამაზეს პლაჟზე.. მინდა,რომ მომავლის აფხაზეთის სული არ იყოს დაყოფილი და დანაწილებული, მომავლის აფხაზეთში უნდა დაბრუნდეს საკუთარი მიწიდან აყრილი ათასაობით ადამიანი და მოფენილი მთელ საქართველოს თუ უცხო მხარეს,ასე დიდ ხანს არ უნდა გაგრძელდეს,მომავლის აფხაზეთი უნდა შეიკვრეს და დაშლილი სული გამთლიანდეს. მინდა,რომ მომავლის აფხაზეთში ქართველმა ქართულად იმეტყველოს,პირველ კლასელმა სწავლა დედაენით დაიწყოს და არა რუსული „აზბუკით“,მინდა რომ აფხაზეთის გული და სული გამთელდეს,გავერანებული ადგილები,ისევ აყვავდეს,ძებმა ერთმანეთი ისევ შეიყვარონ,ლურჯი ცა და მშვიდობა სუფევდეს. ყოველთვის,როდესაც აფხაზეთში მივდივარ ვფორიაქობ,როგორც ბავშვობაში განიცდიან ბავშვები ფორიაქს,როცა სადმე მიდიან და ღამე კარგად არ ძინავთ. ვფორიაქობ,რადგან სახლისკენ მიმავალი გზა ყოველთვის რთულია და დაბრკოლებებით აღსავსე,მაგრამ აფხაზეთი ჩემი სიცე-სიმაგრეა და იქ ჩავალ თუ არა ფორიაქიც მთავრდება და მინდა,რომ ეს ფორიაქიც დამთვარდეს,ყველა დაბრკოლება მოიხსნას აფხაზეთში ჩასვლისა და გამთლიანებულ საქართველოში ვიცხოვროთ მომავალში.#აფხაზეთი #სოხუმი #პოლიტიკა #sokhumidaily
Tbilisi Daily
Tbilisi, Georgia · 2 weeks ago
რას პასუხობს ნიკა გვარამია მირიან ნიკოლაძეს
ნიკა გვარამია, სოციალური ქსელით პასუხობს მირიან ნიკოლაძეს, გიორგი შაქარაშვილის ბიძას, რომელმაც ცოტა ხნის წინ დაწერა, რომ “მთავარს” ამ საქმის პოლიტიზირება სურს: “ბოდიში, მაგრამ ამ კაცს გონია, რომ მას ვგულისხმობდი სიაში მოხვედრის ან კონვერტის მიტან-მოტანაში, ან ჩემი მეგობარი მას ვუწოდე? კაცს, რომელთანაც წლებია კონტაქტი არ მაქვს და საერთოდ არ ველაპარაკები? ან ეს რა ტექსტი დაუწერია, შეკითხვების დასმა რომ აგვიკრძალა და შეუსაბამობაზე მსჯელობა? აქამდე მასზე ხომ არაფერი დამიწერია ან მითქვამს? ახლა მოვყვეთ: ეს კაცი ჩემი ჯგუფელია. იყო ძლივს სამოსანი უნივერსიტეტში, მერე ანზორ ბალუაშვილის მრჩეველი და იმდროინდელი პროკურატურის სპიკერი. უკვე ჩემი პროკურატურაში მუშაობის დროს მემათხოვრებოდა დანიშვნას, ცხადია, უშედეგოდ. მერე გახდა ყველაზე გულისამრევი ქოცი. სრულიად წარუმატებელი ადვოკატია და ყველაფერზე ემათხოვრებოდა ქოცებს, ნებისმიერ დანიშვნაზე – ხან პროკურატურაში, ხან მაჟორიტარად კენჭისყრაზე საგარეჯოში. ჩემზე წერდა სიბინძურეებს, “ტაკოში ირტყამს” და მსგავს ქოც-ტროლუტ-სუსურ ტექსტებს სოც ქსელში. მიუხედავად ამისა, ისეთი ტუპოია, ქოცებმაც კი არ შეიტენეს. ბოლო პროცესი როდის ქონდა და ბოლო კლიენტი როდის ყავდა, თვითონაც არ ახსოვს, წლებია ღვინოს წურავს საგარეჯოში. მოკლედ ყველაფერზე წამსვლელი, ერთი შეუმდგარი კაცია და ნულოვანი კომპეტენციის ადვოკატი. სუსთან შეკრული იყო მუდამ და ასეთივე “დამოუკიდებელი ექსპერტები” აუყვანა ამ საქმეშიც ოჯახს. მიუხედავად ამისა, აზრად არ მომსვლია, მასზე ან რამე მეთქვა, ან ის მეგულისხმა, რაც თვითონ ჩათვალა, რომ მას ეხება (რაც უკვე საეჭვოა). ბიძაშვილისშვილის ცხედრით ვაჭრობას მისნაირ ამორალურ ხამსაც კი ვერ დავაბრალებ. რაც შეეხება ოჯახის რეაქციას: ნიკოლაძე ტყუის და ზოგადად სულ სპეკულირებს, თითქოს გამოხატავს ოჯახის პიზიციას. ამას გარდა, ასევ ატყუებს ოჯახს, როცა არწმუნებს, რომ საქმე გახსნილია. მანვე დაარწმუნა ოჯახი, ცხედარი არ ენახათ, შესაბამისად არ ცოდნოდათ რა ტრამვები აქვს მიყენებული. ისვე გვარწმუნებს, რომ ცხედარს დაზიანებები არა აქვს, რაც ასევე ტყუილია. ისვე ამტკიცებს, რომ ფეხის დაცდენის და დახრჩობის ვერსია სარწმუნოა – რაც სრული ბოდვაა. ისვე არწმუნებდა ოჯახს, რომ დღეში ათი მესიჯი მისდის შსს მინისტრისგან და გენპროკურორისგან, და ყველაფერი სწორად მიდის საქმეში. ამ ოჯახს სხვა ნათესავებიც ყავთ და მათგანაც ვიგებთ ამბებს, ბატონო ნიკოლაძე. თუ მართლა დავალებას არ ასრულებთ და მართლა ტრაგედიით მოვაჭრე არ ხართ (რასაც თქვენზეც კი ვერ დავიჯერებ), ბოდიში მოიხადეთ თქვენი სამარცხვინო სტატუსისთვის, რომელიც ეყრდნობა თქვენსავე აბსურდულ დასკვნას, თითქოს თქვენ გიგულისხმეთ რამეში (ისე, ფრიად უცნაური კია, რატომ დაინახეთ საკუთარი თავი) და საერთოდ: ამ მგლოვიარე კაცს, ამ სისულეების წერისთვის რომ გცალიათ, უკვე გულისამრევია, და საეჭვოც, იმავდროულად. კაცს საკუთარი გარდაცვლილი ნათესავის საქმეზე შეუსაბამობების აღმოჩენა და შეკითხვების დასმა რომ ანერვიულებს და აღიზიანებს, ის ან დებილია, ან გიჟია, ან ცხედრით მოვაჭრე. თვითონ აირჩიეთ ახლა, რომელი ხართ და კვლავ გირჩევთ, ბოდიში მოიხადეთ. და ბოლოს – პატივს ვცემ თქვენს ემოციას, მაგრამ სრულიად ფეხებზე მკიდია თქვენი პოზიცია. ჩვენ ამ საქმეს ბოლომდე მივიყვანთ. ოჯახის თანადგომაც არ გვითხოვია, მათ თავისი ყოფნით. ამას გარდა, დამნაშავეებზე ხელის დაფარებაა ჩვენი ძირითადი ინტერესი და ეს სახელმწიფოს დანაშაულზე გადის და აქ ვერავის, ვერც დაზარალებულების აზრი ვერ იქნება გადამწყვეტი. ბავშვი მოკლეს, ხელისუფლება მკვლელებს ხელს აფარებს – სიმართლე ესაა და არა ის, რა სისულელეებსაც თქვენ ყვებით ეთერიდან ეთერში. იმის მაგივრად, მადლობა გვითხრათ, რომ საქმის შეუსაბამობებს ვიკვლევთ, გულისამრევ პასკვილებს გვიძღვნით. გრცხვენოდეთ!”
Sokhumi Daily
Tbilisi, Georgia · 1 month ago
ანტიქართული პროპაგანდა და ბარიკადსმიღმა დარჩენილი ქართველი სტუდენტები
ბავშვობიდან ვიზრდებოდი აკრძალვებით. "არ შეიძლება", "გაჩუმდი". ნეტავ "არ შეიძლება" ბავშვურ საკითზებზე ეთქვათ, მაგალითად, როგორც ჩვეულებრივ ბავშვს უკრძალავ კომპიუტერთან დიდ ხანს ჯდომას. არა, ჩემს შემთხვევაში ჩემი ასაკისთვის შეუფერებელი "არ შეიძლება" მესმოდა. არ ვიცოდი, რიგითმა 6 წლის სკოლის მოსწავლემ, თუ რატომ არ შეიძლებოდა "დედაენის" ყდიდან დაზუთხული საქართველოს ჰიმნი სადმე რომ წამეღიღინა. არ ვიცოდი, თუ რატომ არ ვსწავლობდი სკოლაში იმ ენაზე რომლითაც"ფეხი ავიდგი", პირველი ლექსი ხომ დედამ ამ ენაზე მასწავლა?! მშობლები როდესაც იხსენებდნენ ბავშვობის წლებს, მათი მონაყოლიდან მახსოვდა, რომ 1 კლასში მისვლისას დედაენას სწავლობდნენ, ხოლო მე არ ვიცოდი თუ რატომ დამიდეს მერხზე რუსული "აზბუკა" და რატომ არ შეიძლებოდა მეც დედაენა მესწავლა. მაგ ასაკის ბავშვისთვის ამის გაცნობიერება ცოტა რთული აღმოჩნდა, თუმცა არავისაც არ უცდია მისთვის პასუხის გაცემა. რას გაიგებდა რომ?! ხოლო ის "რატომ", რომელიც სულ აწუხებდა, ისევ უპასუხოდ რჩებოდა. მახსოვს, ამდენი აკრძალვებისგან დაკომპლექსებული და ჩაკეტილი პატარა ბავშვი. მახსოვს, სანამ სიტყვას წარმოვთქვამდი, ყოველ ჯერზე ჩემს თავში "გაჩუმდი" ტრიალებდა. არც უნდა გამკვირვებოდა, მე ხომ მასთან ერთად გავიზარდე. გავიდა ხანი, უკვე ყველაფერი გაცნობიერებული მქონდა. საბოლოოდ გაქრა "რატომ", ხოლო "გაჩუმდი" აგრძელებს ჩემთან ერთად ზრდას. ჩემთვის ნათელი გახდა თუ რატომ უნდა გავჩუმებულიყავი. ნათელი გახდა, თუ სახლში რატომ მიტარებდნენ მოძღვრებას, რომ ქართულად არ მესაუბრა. მათაც ეშინოდათ, წარმომიდგენია, რაოდენ დიდ ტკივილს განიცდიდნენ, როდესაც ქართულად საუბრისგან თავის შეკავებას მთხოვდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ არც თუ ისე კარგად ვფლობდი ამ უკანასკნელს, გული მაინც მისკენ მიილტვოდა. სისხლი თავისას შვრება ალბათ. სკოლაში საკმაოდ კარგად ვსწავლობდი, ნელ-ნელა ქართული დავიწყებას მივეცი, არც მიცდია, არც მესმოდა სადმე. ჩემთვის როგორი ახლო და თან როგორი მიუწვდომელი აღმოჩნდა . უკვე მრცხვენოდა კიდევაც ქართულად საუბარი, რადგან " გარუსებულ" მე-ს საშინელი რუსული აქცენტი მქონდა, სკოლაში ხომ საერთოდ არ ვსწავლობდი ქართულს. ყველაზე დიდი დარტყმა, არ ვიცი ოღონდ რიგით მერამდენე, მივიღე გამოცდების დროს. განა ბევრს ვითხოვდით?! - ჩვენ მხოლოდ განათლების მიღება გვინდოდა. ვოცნებობდით, გეგმებს ვაგებდით ჩვენს მომავალზე, გეგმები მხოლოდ აშენებაზე და ურთიერთობაზე იყო ორიენტირებული. ღამეებს ვათენებდით, ვიბრძოდით, რომ ამისთვის მიგვეღწია. პირველი ნაბიჯის გადადგმა-ღა გვრჩებოდა- ეროვნულ გამოცდებზე უნდა გავსულიყავით. რუსეთში წასვლაზე არასდროს არ მიფიქრია, მიუხედავად იმისა, რომ ენის ბარიერი მქონდა ქართულში, მაინც ენგურს იქით ტერიტორიაზე მიბიძგებდა გული. ყველაფერი გეგმის მიხედვით მიდიოდა, მაგრამ მაშინ დაინგრა ჩვენი გეგმები, როდესაც შევიტყვეთ, რომ გამოცდაზე ვერ გავიდოდით, ვინაიდან გამშვები პუნქტი ჩაკეტეს გაურკვეველი ვადით. მახსოვს, ათასობით ადამიანი იდგა გამშვებ პუნქტთან იმის იმედით, რომ გადავიდოდნენ, თუმცა მცდელობა უშედეგო იყი. ზოგი გარკვეული თანხით გადადიოდა, ზოგიც მავთულებს არ შეუშინდა, ზოგმა კიდევ ენგური გადაცურა. სიცოცხლის შენარჩუნებაზე არავინ იყო დაზღვეული, თუმცა წინ გამოცდები და ოცნებები გველოდებოდა. ხო, განათლება ასე ძვირი დაგვიჯდა. ველოდებოდი, თავს ვინუგეშებდი, თუმცა გულის სიღრმეში განადგურებული ვიყავი. ჩემს თავს ვეუბნებოდი:"არა, არ შეიძლება ასე, ასე ვერ მოგვექცევიან, სულ მალე გამოცდაზე იქნები, ნუ ნერვიულობ". სამწუხარო, მოგვექცეს... მახსოვს, 1 ივლისი იყო, სწორედ ის დღე, როდესაც მე გამოცდაზე უნდა გავსულიყავი დილის 8 საათზე. ამ დროს მე გამშვებ პუნქტთან ვიდექი და ველოდებოდი, ვიცდიდი... 8 საათი როგორც კი შესრულდა აი მანდ უკვე მორალურად გამოფიტული ვიყავი. ჩემს წინ გაიარა ყველა ჩემმა ოცნებამ, რის გამოც ბევრი რამ გავაკეთე, გაიარა ყველა წლებმა, რომელშიც ვაგებდი სამომავლო გეგმებს. როდესაც წარმოვიდნენდი, რომ ახლა ბავშვებს უნდა დაეწყოთ გამოცდა გული მეკუმშებოდა და სუნთქვა მიჭირდა. შემზიზღდა ყველაფერი, საკუთარი სახლიც შემძულდა. ცხოვრებაში პირველად წარმოვთქვი ეს ფრაზა:" ღმერთო, ოღონდ აქ არ დავბადებულიყავი." ვფიქრობდი, ხომ შეიძლებოდა მეც, როგორც ყველა ჩვეულებრივი ადამიანი აკეთებს- პირდაპირ გამოცდაზე მივსულიყავი, მე კი ახლა გამოცდაზე გასვლა შეიძლება სიცოცხლის ფასადაც დამიჯდეს. საბოლოოდ, გამოცდა გადაგვიწიეს, სხვა დროს ჩავაბარეთ, თუმცა მორალურად ისეთი დაქვეითებული ვიყავი, არც მახსოვს გამოცდაზე რას ან როგორ ვწერდი. უკვე ყველაფერზე ხელი მქონდა ჩაქნეული. დღეს სტუდენტი ვარ, ვიბრძვი და არავითარ შემთხვევაში არ ვაპირებ დანებებას. ავირჩიე ის პროფესია, რომელიც ერთა-შორის ურთიერთობების მოსაგვარებლად და გამოსასწორებლად ნამდვილად საუკეთესოა. სირთულეები არის, რა თქმა უნდა ქართულთან მიმართებაში, მაგრამ იმის მერე, რაც 18 წლის ასაკში გამოვიარე ეს უბრალოდ დაბრკოლებაა, რომელსაც აუცილებლად გადავლახავ. ბევრჯერ, ძალიან ბევრჯერ მინანია რომ იქ დავიბადე, მაგრამ ეს გაბრაზებულზე, ჰაერში ნასროლი სიტყვები იყო, რომელსაც გულთან და გრძნობებთან არანაირი კავშირი არ აქვს. მე გავაცნობიერე და მივხვდი, რომ ვერ შევძლებ ჩემი აფხაზეთის გარეშე და მივხვდი, რომ ყველა მისი კუთხე-კუნჭული მიყვარს. აფხაზეთი ჩემი სახლია!!!#აფხაზეთი #სტუდენტი #ენა #დედაენა #პოლიტიკა #SokhumiDaily
Gvantsa Kikvadze
Tbilisi, Georgia · 2 months ago
ბილი მილიგანი, რომლის ცნობიერებაში 24 სხვადასხვა პიროვნება დაიბადა.
🧐 უილიამ სტენლი მილიგანი დაიბადა 1955 წლის 14 თებერვალს (გ.დ.12დეკემბერი 2014) აშშ-ში. სანამ კონკრეტულად ამ ქეისზე ვისაუბრებ მოკლედ განგიმარტავთ რას ნიშნავს - იდენტობის დისოციაციური აშლილობა. ეს არის ფსიქოლოგიური აშლილობა, რომელზეც თითქმის ყველა ფსიქოლოგი თანხმდება რომ ტრავმის შემდეგ ყალიბდება, რათა პიროვნებამ თავი აარიდოს, გაექცეს სიტუაციებს, რომელთა დაძლევაშიც მათი ნამდვილი "მე" უძლურია. ასეთ პირებში ორი, ან მეტი პიროვნება ცხოვრობს, სქესსა და ასაკს მნიშვნელობა არ აქვს, მთავარია გაჩენილმა პიროვნებებმა მთავარი ,"მე"-ს დაცვა შეძლონ. 👤 ბილი მილიგანის საქმე აშშ-ში ერთ-ერთი ყველაზე პოპულარული ისტორიაა. ბილის მამამ თავი მოიკლა, როდესაც ბილი 4 წლის იყო. დედა მალევე გათხოვდა. ბილის მონაყოლიდან ირკვევა, რომ მამინაცვალი მას სისტემატიურად აუპატიურებდა, ცოცხლად მარხავდა, თითებით კიდებდა და მრავალ სხვა საწამებელ გზას ნახულობდა. დამტკიცებული არაა, მაგრამ ფსიქოლოგების აზრით სწორედ ეს გახდა ბილის პიროვნების აშლილობის მიზეზი. 👮‍♂️ ბილი დააკავეს შეიარაღებული ძარცვისა და გაუპატიურების ბრალდებით, მაგრამ პოლიცია მალევე მიხვდა, რომ მისი საქმე ძალზედ უცნაური იყო, ამიტომ სასამართლოდან ფსიქიატრიულ კლინიკაში გადაიყვანეს მალევე, სადაც ელექტროშოკით მკურნალობდნენ, რასაც რამდენადაც გასაკვირი არ უნდა იყოს გარკვეული პერიოდის მანძილზე დადებითი შედეგი ჰქონდა. (ეს სასტიკი მეთოდი დღეს არ გამოიყენება). ჯერ კიდევ პოლიციის განყოფილებაში მყოფი ბილი ვერ იხსენებდა რა მოხდა, ან დაკითხვაზე როგორ აღმოჩნდა. ბილი პირველ ორ მთავარ პიროვნებაზე დადებითად საუბრობდა, მისი თქმით მეორე ჯგუფის ორი პიროვნება კი ყველაფერ ცუდს ჩადიოდა . ახლა გაგაცნობთ ბილის რამდენიმე პიროვნებას, მაგრამ იმასაც დავძენ რომ აღმოჩენილია ბილის 24 პიროვნება, მაგრამ ფსიქოლოგები ვარაუდობდნენ რომ 24-ზე მეტი პიროვნება გაჩნდა ე.წ. "მკურნალობის" პერიოდში. 🧔 რაგენი - 23 წლის იუგოსლავიიდან, საუბრობდა აქცენტით. ფიზიკურად ყველაზე ძლიერი იყო, მას "სიძულვილის შემნახველსაც" უწოდებდნენ, რადგან ბილისა და მის სხვა სუსტ პიროვნებებს იცავდა ბოროტი სამყაროსგან. რაგენი იყო გახვეული შეიარაღებულ ძარცვებში. 👩‍🦰 ადალანა - 19 წლის ლესბოსელი გოგო, რომელსაც სიყვარული სწყურდა და ამის მისაღებად ძალადობასაც მიმართავდა. ის იყო გაუპატიურებაში ბრალდებული, ამასთანავე ადალანა იყო ერთ-ერთი ბილის პიროვნება, რომელსაც დაუკითხავად შეეძლო გამოჩენა. 👨‍🦰 არტური - 22 წლის ბრიტანელი განათლებული ყმაწვილი, დამახასიათებელი ბრიტანული აქცენტით, რომელიც კარგი სტრატეგიებითა და გამჭრიახობით გამოირჩეოდა. მასაც შეეძლო ნებისმიერ დროს დაპატრონებოდა ბილის სხეულს. 🙎‍♂️ალენი - ის იყო ერთადერთი პიროვნებათა ჯგუფში, რომელიც ეწეოდა. იგი ძიროთადად მაშინ ჩნდებოდა, როცა ბილი ცუდ სიტუაციაში იყო და თავის დაძვრენაში ეხმარებოდა. განსხვავებით ბილისაგან ალენი ცაცია იყო. 🧒 დეივიდი - 8 წლის. ის ჩნდებოდა მაშინ, როცა ბილის ტკივილთან შეჯახება უწევდა, საკმაოდ ძლიერი იყო, რადგან ის ისეთ ტკივილსაც უძლებდა, რომელსაც სხვა პიროვნებები გაურბოდნენ.#tbilisi #psychology #billymilligan #Multiplepersonas #events #ბილიმილიგანი #ფსიქოლოგია #პიროვნებისაშლილობა
Gode Marr
Tbilisi, Georgia · 3 months ago
მეტამორფოზა
მთელი დღე ქუჩა ქუჩა ხეტიალში გავატარე.ზამთრის სუსხი ძვალსა და რბილში ატანდა , დიდი ხანია მივეჩვიე ქუჩის სიცივეს.შენ ვერ გამიგებ მკითხველო,რადგან ცხოვრებაში ერთხელ მაინც უნდა გამოცადო ღამის გატარება ღია ცის ქვეშ.რთულია,მაგრამ ვუძლებთ, ჩვენც კი საზოგადოების თქვენდავე აღიარებულ დაბალ ფენას გვაქვს ოცნებები და სურვილები და ზუსტად ეს ოცნება გვაძლებინებს ყოველღამესა და დღეს.დიახ ,მე მოწყალებას ვითხოვ. რთულია ამის აღიარება და საკუთარ თავთან გამხელა,მაგრამ ვაკეთებ, ახლაც როცა ამ ფიქრს ვწერ ღმერთის სახელით ვთხოვ რჯულშეცვლილ მამაოს დახმარებას.რჯულშეცვლილ მამაოს თვალები ავად უელავს და გვერდს მივლის.ძალიან რთულია როდესაც ადამიანად არ გთვლიან, მაგრამ ამას შევეგუე დიდი ხანია ვწერ ფიქრებს,მაგრამ წერა არასდროს მისწავლია; დიდი ხანია ვხედავ პეპლებს მაშინ როცა ცისარტყელის ფერები ტანში შედის და ყველა უჯრედს მიეწოდება. ახლა იფიქრებ ,თუ ამდენი საზრი და გონი აქვს, რომ ამას ფიქრობს რატომ ითხოვს მოწყალებასო იმიტომ რომ ჩემო მკითხველო, ყოველნახვაზე ყელს მღადრავ,მფატრავ,მამახინჯებ,მტკენ ,არ მიღებ, წიხლს მკრავ.სკოლიდან დიდი ხანია რაც წამოვედი, მიზეზი კი მარტივია, მამცირებდნენ როგორც მოსწავლეები ისე დიდფეხება და მოკლეჭკუის მქონე პედაგოგები.აი ისინი ჯინსების თაობა რომ 20 მანეთზე გაყიდეს.ესეა, სამწუხაროა მაგრამ მე შენზე მდიდარი ვარ, მდიდარი ვარ იმიტომ რომ ჩემი სხეული სავსეა ჭრილობებით, სიბინძურით, მაგრამ არსებობს ისეთი რამ რასაც ვერასდროს ატკენ, ვერ დაასახიჩრებ, ვერ კრავ წიხლს.ცნობიერი და აზრი ,სუფთა აზრი,მე ვიცი რომ დიდი დრო არ დამრჩენია ,მაგრამ სამსჯავროზე ყველანი შიშვლები წავრდგებით, მე ჩემს სიშიშვლეს დაჩვეული ვარ, აი შენ შენ კი შეგრცხვება კეთილო მკითხველო შენი სიშიშვლის.შეგრცხვება შენი ცხოვრების, გამიხსენებ მე, გაიხსენებ ამ ნაწერს და დაღონდები. ხომ შეიძლება ყველაფერი სხვაგვარად იყოს, ხომ შეიძლება რომ მეტად აღარ მატკინო და მიმიღო ისეთი ბინძური შენს სპეტაკ სამყაროში როგორიც ვარ.შეიძლება მე არ ვიცოდე თუ როგორია შენი სამყარო,მაგრამ სწავლა ხომ შემიძლია, ხომ შემიძლია ვისწავლო შენგან ყოველი ნაბიჯი.ჩვენ ერთად შეგვიძლია დიდრონი მთვარის დამარცხება და მზიანი დილის ერთად შეხვედრა. ახლაც კი როცა ჩემი სხეული იყინება და ვგრძნობ თუ როგორი არის ბოლო ჩასუნთქვის რბილი და ფაქიზი გემო ,ახლაც შენზე ვფიქრობ.ჩემს სხეულს არავინ მოაკითხავს გარდა ისევ ჩემი წრისა და იცი რა მკითხველო? მე აღარ მინდა ვიყო შენნაირი, დიახ ვამაყობ იმით რომ მქონდა დასახიჩრებული ლამაზი სულით. და ამოდის მზე, ისმის ჩიტების ხმა ,ისმის ქალი შეკივლების ხმა ჩემი ლეშის ხილვისას.რადგან შენ აქამდე წაიკითხე მკითხველო ჩემი ფიქრი.მეტამორფოზა იწყებს გასროლას ტალახის შენს სპეტაკ სხეულზე. /17.01.19/
Gi Ga
Tbilisi, Georgia · 2 months ago
მულტიკულტურიზმის კრახი მსოფლიოში და ლიბერალიზმის იდეოლოგიური წინააღმდეგობები
ალბათ ხშირად გვსმენია როგორი პრობლემები ექმნება ევროპას და დასავლეთს მიგრაციული კრიზისის გამო. როგორ დაიწყო ყველაფერი? ეს იყო არაბულ გაზაფხულად წოდებული ძალადობრივი გადატრიალებების სერია ჩრდილო აფრიკის არაბულ ქვეყნებში (ეგვიპტე, ტუნისი ლიბია) ამ მთავრობებში მყოფი ერთპიროვნული ძლიერი მმართველობები იყო წესრიგის გარანტი, რადგან ისინი აკავებდნენ დამშეული მოძალადე მიგრანტების ბრბოს რომელთაც ამ რევოლუციების შედეგად გზა გაეხსნათ ევროპაში და როგორც რომის იმპერიას ბარბაროსები ისე შეესივნენ და დაიწყეს დასავლური ცივილიზაციის ეტაპობრივი განადგურება. მასიური მუსლიმური ლოცვები პარიზის რომის ბერლინის და ბრიუსელის ქუჩებში ყველაზე ნეიტრალურ ათეისტებსაც კი ვერ დატოვებს გულგრილს. ჩვენ ვხდებით უპრეცედენტო შეთქმულების მოწმენი თუ როგორ ხდება ადგილობრივი მოსახლეობის ჩანაცვლება უცხო კულტურის და ხალხების მიერ. ამავე დროს ვხედავთ როგორ იხრწნება ათეისტურ-სეკულარული ნეოლიბერალური დასავლური ცივილიზაცია. ლგბტ პრაიდები რომელიც ჩვეულებრივი ნორმაა, ამავე დროს მიგრანტები და ისლამიზაცია. მაგრამ ეს მულტიკულტურული კოქტეილი რომ კოლაფსს და ადგილობრივი მოსახლეობის მზარდ წინააღმდეგობას განიცდის ამაზე ბრექსიტი და ზოგ დასავლურ სახელმწიფოში (ნიდერლანდები, აშშ, ავსტრია) კონსერვატორი მემარჯვენე ძალების ხელისუფლებებში მოსვლა განაპირობა. გარდა ამისა სულ უფრო და უფრო აშკარა ხდება ის წინააღმდეგობები რაც ამ ლიბერალურ ცივილიზაციას გააჩნია. ლიბერალური დღის წესრიგის თანახმად ერთ ქუჩაზე უნდა ცხოვრობდნენ გეები, ტრანსგენდერები, მუსლიმები, აფრიკელი და აზიელი მიგრანტები და ადგილობრივი ქრისტიანები, და მათ მშვიდობიან თანაცხოვრებას უნდა განაპირობებდეს ფსევდო ადამიანის უფლებები და თავისუფლება. მაგრამ ფაქტი სხვა რამეს გვანახებს. უამრავი ვიდეო დევს ინტერნეტში როგორ ძალადობენ მუსლიმები ადგილობრივ ევროპელ მოსახლებაზე, პირდაპირ ქუჩებში ესხმიან თავს ახალგაზრდა გოგონებს, მოხუც ქალბატონებს და ბავშვებსაც კი. მუსლიმები განსაკუთრებით აგრესიული არიან ლგბტ პირების და ებრაელების მიმართ. ხოლო ლგბტ პირები ბოლო პერიოდში თავს ესხმიან ერთმანეთს. განსაკუთრებით ტრანსგენდერები და ლესბოსელები, ასევე ფემინისტები. ევროპულ სკოლებში სადაც სავალდებულოა ე.წ. "გენდერის გაკვეთილები", მუსლიმებს შვილები არ დაჰყავთ სკოლებში და ძალადობით პასუხობენ ლიბერალების ყველა მსგავს გამოხტომას. ამით აჩვენებენ ყველას რომ მათ სულ ფეხებზე ჰკიდიათ ადამიანთა უფლებები და მზად არიან იდეისთვის იძალადონ. მათი იდეა კი ევროპის ისლამური ხალიფატის შექმნაა. ისლამურ ხალიფატში რა ბედი ელით ლგბტ ადამიანებს ყველამ კარგად ვიცით. მოკლედ მიგრანტები ეწინააღმდეგებიან ლგბტ ადამიანების ნებისმიერ უფლებებს და პრივილეგიებს, ასევე ევროპელები უპირისპირდებიან მუსლიმ მიგრანტებს და ლგბტ პირები ერთმანეთს და ამ სოციალურ ვაქხანალიაში მუდმივად იზრდება უკმაყოფილება და უნდობლობა ევროკავშირის მიმართ, ასევე იზრდება ულტრამემარჯვენე პოლიტიკოსების რეიტინგი და ზოგ ქვეყანაში ისინი მთავრობებში მოდიან, ზოგან კი ყველაზე რეალურ ალტერნატიულ პოლიტიკურ ძალას წარმოადგენენ. მაგ. ჰოლანდიაში, ავსტრიაში, ფინეთში, უნგრეთში, ჩეხეთში, სლოვაკეთში, ხორვატიაში, პოლონეთსა და იტალიაში მმართველი ელიტა ულტრამემარჯვენე და ანტილიბერალური ძალებია. ხოლო საფრანგეთში, შვედეთში, გერმანიასა და ნირვეგიაში მეორე ყველაზე პოპულარული ალტერნატიული ძალები სწორედ ულტრამემარჯვენეები არიან. ევროკავშირის მიმართ უნდობლობამ განსაკუთრებით იტალიაში და გერმანიაში იჩინა თავი, კორონავირუსის შედეგად მარტო დარჩენილმა იტალიამ გააცნობიერა რომ ევროკავშირი არაა ის ძალა რომელიც მათ საჭიროების შემთხვევაში დაიცავს. ასევე ანტი დასავლური განწყობა ძალიან მაღალია საფრანგეთში, გერმანიასა და შვედეთში, მოსახლეობის თითქმის ნახევარი თვლის რომ ევროკავშირი იმაზე მეტს იღებს, ვიდრე გასცემს. მიგრანტების მიღებაზე მტკიცე უარის თქმის შემდეგ აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებმა განსაკუთებით უნგრეთმა და პოლონეთმა ევროკავშირის ყველა მოწოდება მიეღოთ მიგრანტები კატეგორიულად უარყო, რამაც ევროკავშირის ლიდერები აიძულა უკან წაეღოთ ულტიმატუმი რომლის თანახმად თუ ისინი არ მიიღებდნენ მიგრანტებს მოუწევდათ ევროკავშირის დატოვება, მაგრამ როდესაც პასუხად ისევ უარი მიიღეს ვერ გაბედეს და ვერ გარიცხეს ეს ქვეყნები რადგან მსგავსი ქმედება ამ ორგანიზაციის ფაქტიურ სიკვდილს დააჩქარებდა. უნგრეთს, პოლონეთს, ფინეთს, ჩეხეთს სლოვაკეთს და ხორვატიას არცერთი მიგრანტი არ მიუღიათ მთელი ამ მიგრანტთა კრიზისის ფონზე, მაშინ როცა გერმანიაში რამდენიმე ქალაქში მოსახლეობის უმრავლესობა უკვე გერმანელი აღარაა. შვედეთის ქალაქი მალმო კი მიგრანტთა ბანაკად და ე.წ მე- 13 რაიონად იქცა. კორონავირუსის პანდემია კიდევ უფრო მეტად აჩქარებს ევროკავშირის დაშლას და ამის მიზეზი უახლოეს მომავალში იტალიის ევროზონიდან გასვლა იქნება. მუსლიმების ინტეგრაცისს ჩავარდნა, აფრიკელთა მაღალი კრიმინალის დონე, ლგბტ პირთა მიმართ ჩადენილი უამრავი ძალადობა მუსლიმთა მხრიდან ხოლო ევროპელების უარყოფითი დამოკიდებულება მიგრანტების მიმართ ნათლად ადასტურებს რომ გლობალიზაცია და მულტიკულტურალიზმი დიდი უტოპია იყო რომელიც თავიდანვე განწირული იყო დასაღუპად რადგან სრულიად განსხვავებული ცივილიზაციების და მორალური ადამიანების გაერთიანება ფსევდო "ადამიანის უფლებების" და ე.წ. "თავისუფლების" სახელით არ წარმოადგენს იმ ძალას რომელსაც შეუძლია აფრიკელი კრიმინალების და ისლამისტი მოძალადეებისგან დაიცვას როგორც ადგილობრივი მშვიდობიანი მოსახლეობა ისე ლიბერალებისთვის სათაყვანებელი ლგბტ პირები.
+4