15 votes
0 comments
0 shares
Save
8 views
Tako Kvaratskhelia
Tbilisi · 11 months ago

მალე, საქართველოს კინოთეატრებში არა და, იუთუბზე!🎥🔥


Tako Kvaratskhelia
Tbilisi · 11 months ago
Similar Posts
Nikusha
Tbilisi, Georgia · 2 months ago
2010 წლის უნიკალური თამაში რომელიც გააუქმეს წელს ბრუნდება!
ეს ვიდეო გაუქმებული თამაშის “Prince Of Persia - Redemption”ის ერთადერთი Gameplayა. 2010 წლისთვის უძლიერესი თამაში გაურკვეველი მიზეზით დაიხურა. მისი ერთადერთი Gameplay კი 2012 წელს დაიდო იუთუბზე და შემდეგ მოულოდნელად გაქრა. ეს ვიდეო 2020 წელს კვლავ გამოჩნდა და ყველას ყურადღება მიიბყრო. აღნიშნული თამაში ჯონათან კუპერს ეკუთვნის. იგი Ubisoft-ში მუშაობს და იღებდა არაერთი თამაშის შექმნაში მონაწილეობას. გაურკვეველია რატომ გამოჩნდა ეს ვიდეო 2020 წელს, როგორც ვარაუდობენ ამ თამაშის დასრულებული და განახლებული ნაწილი წელს გამოვა. სწორედ ამ მიზეზით გამოჩნდა ეს ვიდეოც იუთუბზე ამდენი ხნის შემდეგ. საკმაოდ დახვეწილი, ექშენ თამაში ბრუნდება! იმედი გვაქვს მალე ვიხილავთ #news
Headline
Tbilisi, Georgia · 1 month ago
2021 წლის „ოსკარით“ დაჯილდოვების ცერემონია შესაძლოა გადაიდოს
ამერიკის კინოაკადემიის მიერ, 2021 წლის თებერვალში გასამართი 93-ე დაჯილდოების ცერემონია კორონავირუსული პანდემიის გამო შესაძლოა გადაიდოს. აპრილის ბოლოს, ორგანიზატორებმა გადაწყვიტეს შერჩევის წესების შეცვლა და პირველად დაუშვეს კონკურსზე ისეთი ფილმები, რომლებიც მხოლოდ ინტერნეტში (და არა კინოთეატრებში) იქნა გაშვებული. აღნიშნული მიდგომა იმოქმედებს მანამ, სანამ კინოთეატრები კვლავ არ განაახლებენ მაყურებელთა მიღებას. როგორც ცნობილია, დაჯილდოების ცერემონიის გადატანა ჯერჯერობით არაოფიციალურ დონეზე განიხილება და ღონისძიების გამართვის სავარაუდო თარიღი ამ დრომდე დაუდგენელია. „ოსკარით“ დაჯილდოვების ცერემონია ყოველწლიურად, ლოს-ანჯელესში იმართება და ნამუშევრების შერჩევა 24 ნომინაციაში ხდება. მომზადებულია რატი ერისთავის მიერ.#coronavirus #oscars #movies #headline
საბრალდებო დასკვნა
Tbilisi, Georgia · 4 days ago
კრიმინალური ავტორიტეტი - ტარიელ ფოცხვერია (ტარასა)
ადვოკატ ლედი ტუკვაძის ინფორმაციით, კანონიერი ქურდი ტარიელ (ტარას) ფოცხვერია, თურქეთის კლინიკაში გარდაიცვალა. იგი 2016 წლის ივნისში სასამართლომ პატიმრობიდან გაათავისუფლა, თუმცა ძალოვანთა პოზიცია კატეგორიული იყო, ისინი მოითხოვდნენ, მას ქვეყანა დაეტოვებინა. მისი სურვილის მიუხედავად, იძულებული იყო სიმსივნით დაავადებული ფოცხვერია ქვეყნიდან წასულიყო და მეუღლესთან ერთად თურქეთში გადავიდა. მისი მეუღლე ირინა ასათიანი იმჟამად აცხადებდა, რომ ის და მისი მეუღლე თურქეთში სამუდამოდ გადავიდნენ საცხოვრებლად, ვინაიდან მისთვის ნათელი იყო, რომ "იმ სოციალური სტატუსით", რაც ფოცხევრიას ჰქონდა, საქართველოში მათ მშვიდად ყოფნის საშუალებას არ მისცემდნენ. მანამდე ოჯახი და ადვოკატები ფოცხვერიას ჯანმრთელობის მძიმე მდგომარეობის გამო წლების განმავლობაში ითხოვდნენ მის გათავისუფლებას, არაერთხელ მოითხოვეს ექსპერტიზის ჩატარებაც, მაგრამ არა და არ კმაყოფილდებობა მათი საჩივრები. ბოლოს იმას მიაღწიეს, რომ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებით, ამ უწყებებს ერთობლივი კომისიის ფარგლებში დაევალათ ტარიელ ფოცხვერიას ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესწავლა და შესაბამისი დასკვნის მომზადება. სწორედ ამ დასკვნის გაცემის შემდეგ გადაწყვიტა სასამართლომ მისი პატიმრობიდან გათავისუფლება, რომელიც სიმსივნის დიაგნოზით ძალიან დიდ ხანს მკურნალობდა მარდალეიშვილის კლინიკაში, სადაც ჯერ კიდევ სოზარ სუბარის სასჯელაღსრულებისა და პრობაციის მინისტრობის დროს მოათავსეს. სპეციალურად იყო გამოყოფილი მისთვის პალატა და მკურნალობის ხარჯებს ოჯახი იხდიდა. ვინ იყო ტარიელ ფოცხვერია? ტარიელ ფოცხვერია 1959 წელს, ქუთაისში დაიბადა. ის "კანონიერ ქურდად" 1986 წელს "მონათლეს", მისი "ნათლიები" ელგუჯა კუბლაშვილი და ავთო ჩიხლაძე (კვეჟო) გახლდნენ. 90-იან წლებში ფოცხვერიამ, სხვა ქურდებისგან განსხვავებით, ადგილის დამკვიდრება რუსეთის ნაცვლად უკრაინაში სცადა. ერთხანს იქაურ კრიმინალურ ბიზნესს თითქოს ალღოც აუღო... თუმცა გულხელდაკრეფილი არც მშობლიურ ქუთაისში მჯდარა. მალე ტარიელ ფოცხვერია ბავშვობის მეგობართან, ასევე "კანონიერ ქურდ" მალხაზ მინდაძესთან ერთად, წილებს სათამაშო ბიზნესიდან შუშის მწარმოებელი საამქროებიდან, სამარშრუტო ხაზებიდან, ფერადი ლითონებით ვაჭრობიდან და აფთიაქებიდანაც იღებდა, ამბობენ, ფოცხვერიასთან კარგი ურთიერთობისთვის"ფული ზოგიერთ სახელმწიფო ორგანიზაციასაც "არ ენანებოდაო". მას ციხის ბუნტში დასდეს ბრალი და უკრანიდან ჩამოიყვანეს, ფოცხვერიას ადვოკატის თქმით, ეს უკანონოდ მოხდა. "ის უკრაინაში დააკავეს, მაგრამ მაშინ ხელისუფლებამ უკრაინის ძალოვნებს ექსტრადირებისთვის საჭირო დოკუმენტაცია ვერ წარუდგინა. 40 დღე იყო პატიმრობაში. გათავისუფლების დღეს ქართველმა სამართალდამცავებმა უკრაინის სამართალდამცავების დახმარებით მოიტაცეს ფოცხვერია. კაცი სასამართლოში უნდა წაეყვანათ, სადაც ადვოკატი და ოჯახის წევრები იმყოფებოდნენ. მანქანამ გზად გადაუხვია და ტარიელი აეროპორტში აღმოჩნდა. საქართველოს აეროპორტში კი ხელბორკილები დაადეს და საკანში შეაგდეს", - აცხადებდა იმჟამად მისი ადვოკატი თინიკო ნაკაშიძე. 2007 წელს 13 - წლიანი პატიმრობა მიუსაჯეს, თუმცა ახალი ხელისუფლების პირობებში, 2013 წელს ის ციხიდან გაათავისუფლეს. ციხის კედლების გარეთ ფოცხვერიამ მცირე დრო დაჰყო. გათავისუფლებელ ფოცხვერიას ახალმა ხელისუფლებამ მოსთხოვა, სამ დღეში დაეტოვებინა ქვეყანა. როგორც მისი ოჯახის წევრები აცხადებდნენ, ასე მოკლე დროში ეს შეუძლებელი იყო, რადგან ფოცხვერია ძალიან მძიმე მდგომარეობაში საავადმყოფოში იწვა. "ტარიელს ქვეყნის დატოვება კატეგორიულად მოსთხოვეს, მაგრამ ფიზიკურად არ შეგვეძლო, იმდენად ცუდად იყო. მესამე ოპერაციიდან 2 კვირა იყო გასული, ციხიდან რომ გათავისუფლდა. ახალ ადგილას გაჩნდა სიმსივნე, ამას დაემატა ნევრალგია და გაუსაძლისი ტკივილები ჰქონდა. ასე ვერსად წავიყვანდი. ადამიანი საჭმელს ვერ ჭამდა, დაბლენდერებული ფაფის გადაყლაპვასაც ვერ ახერხებდა", - აცხადებდა მისი მეუღლე ირინა ასათიანი. მალევე საწოლს მიჯაჭვული ფოცხვერია ისევ დააკავეს; ამჯერად "კანონიერი ქურდობის" მუხლით. გამოძიება აცხადებდა, რომ ჰქონდა მტკიცებულებები, რომ გათავისუფლებული ფოცხვერია ისევ მონაწილეობდა ქურდული სამყაროს ცხოვრებაში, არჩევდა საქმეებს და აძლევდა მითითებებს ავტორიტეტებს. 2014 წლის 12 თებერვალს საქალაქო სასამართლოში მორიგი ხმაურიანი პროცესი გაიმართა - ტარიელ (ტარას) ფოცხვერიას კანონიერი ქურდობისთის 8 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს... წყარო: კვირისპალიტრა
Tbilisi Daily
Tbilisi, Georgia · 3 weeks ago
გიორგი გობრონიძე - “მე არ ვთვლი, რომ ივანიშვილი რუსეთმა მოავლინა საქართველოს დასაქცევად”
“ივანიშვილი პუტინის კაცია? არ ვიცი, თუმცა ფაქტია, კონგრესმენების ანგარიშში მსგავსი ჩანაწერი გაჩნდა. ვერც ერთი ლობისტური კომპანია ვერ შეძლებდა, რომ ასეთ დოკუმენტში უსაფუძვლო ბრალდება მოხვედრილიყო. პროვინციული ყვითელი პრესა ხომ არ არის, სადაც 150 დოლარის სანაცვლოდ ნებისმიერი სტატიის შეკვეთას შეძლებ?! როდესაც სტრატეგიული პარტნიორის ქვეყნის ანგარიშში მსგავსი კითხვები და ეჭვები ჩნდება, ძალიან ცუდია და ჩვენს საგარეო იმიჯს მნიშვნელოვნად აზიანებს. არ ვიცი, რა ხდება საქართველოს ხელისუფლების კულუარებში, მაგრამ შორიდან ჩანს, რომ მოვლენების სათანადოდ აღქმის უნარი არა აქვთ. ჩვენ ახლა აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტის ანგარიშზე არ ვლაპარაკობთ. ეს რომ სახელმწიფოს პოზიცია იყოს, ჩვენს სტრატეგიულ პარტნიორობაზე საუბარი აღარ იქნებოდა...” - აცხადებს ექსპერტი გიორგი გობრონიძე გაზეთ “კვირის პალიტრისთვის” მიცემულ ინტერვიუში, სათაურით “მე არ ვთვლი, რომ ივანიშვილი რუსეთმა მოავლინა საქართველოს დასაქცევად” / “ახლა ქართული პოლიტიკური ელიტის იმაზე მსჯელობა, თუ რა რანგის პოლიტიკოსები აფასებენ მათ ქმედებას, ძალიან არასერიოზულია“. “არ შეიძლება ამერიკა თავის სტრატეგიულ პარტნიორს რუსეთის მოკავშირეს უწოდებდეს, თუმცა “დაბალი რანგის” დოკუმენტში, ასეთი ჩანაწერი სიგნალია, რომ შესაძლოა ჩვენი, როგორც სანდო პარტნიორის, იმიჯი უკვე შეირყა და მსგავსი ჩანაწერი შესაძლოა მალე მაღალი რანგის დოკუმენტშიც გაჩნდეს. ჩვენი ხელისუფლება რას ელოდება? აუცილებლად სახელმწიფო მდივანმა ჩრდილოეთ კორეისა და ირანის მსგავსად უნდა გაგვაკრიტიკოს, რომ ჯეროვანი რეაგირება მოვახდინოთ? აშშ-ის ელჩმა ორ საკითხს გაუსვა ხაზი - თქვა, რომ ეს არ არის ოფიციალური პოზიცია და ამერიკა-საქართველოს სტრატეგიული პარტნიორობა არასდროს ყოფილა ისეთი ძლიერი, როგორიც დღეს. მეორე საკითხი ხაზგასმაა, რომ ამერიკის ინტერესი ჩვენი ქვეყნის მიმართ საკმაოდ დიდია. შესაბამისად, დიდი რესურსიც აქვს აქ ჩადებული. ეს დახმარება ორივე ქვეყნის ინტერესებში შედის და ცალმხრივი არ არის. ამიტომ ჩვენი ურთიერთობა ღირებულია და ამის შენარჩუნებისთვის ორივე მხარემ უნდა ვიმუშაოთ. ახლა ქართული პოლიტიკური ელიტის იმაზე მსჯელობა, თუ რა რანგის პოლიტიკოსები აფასებენ მათ ქმედებას, ძალიან არასერიოზულია. დიპლომატიაში არსებული წესების მიხედვით, თუ მაღალი რანგის პოლიტიკოსი გაკრიტიკებს, ეს ნიშნავს, რომ ძალიან ცუდად გაქვს საქმე; თუ დაბალი რანგის პოლიტიკოსი გაკრიტიკებს, - არც ისე მნიშვნელოვანი ხარ - ერთიც ცუდია და მეორეც”, - აღნიშნავს გამოცემის კორესპონდენტთან საუბრისას გიორგი გობრონიძე. “წარმოუდგენელია, მაგრამ დავუშვათ, ჩანაწერი ბიძინა ივანიშვილის შესახებ “ნაციონალების” ლობისტების მუშაობის შედეგია. სად არიან ხელისუფლების ლობისტები? ქართული დიპლომატიური სამსახური, საელჩო რას აკეთებს? “ოცნებას” ხომ ყველაზე მეტი ფული აქვს და შეუძლია ლობისტურ საქმიანობაში მეტი ფული დახარჯოს? რა გამოდის, “ნაციონალურ პარტიას”, რომელსაც ფინანსებით რამდენჯერმე აღემატება, ლობისტების შერჩევაში ვერ ჯობნის?! სიმართლე ის არის, რომ საგარეო პოლიტიკაში სტრატეგიულ გადაწყვეტილებებს ლობისტების მარკეტინგული პრომოუშენის საფუძველზე არ იღებენ. ასე რომ, სანამ იმას ვიტყვით, ვიღაცის ლობისტი რაღაცას აფუჭებსო, იქნებ დავფიქრდეთ... ლობისტებმა შეიძლება ბევრი რამ დაწერონ. მაგალითად, ის, რომ საქართველოში­ ადამიანების უფლებები ირღვევა, რომ პოლიტელიტა შეცდომებს უშვებს, მაგრამ იმის დაწერა, რომ ქვეყნის პირველი პირი ანტიამერიკულ საქმიანობას ეწევა და ქვეყანაში, რომელსაც მართავს, დესტაბილიზაციას უწყობს ხელს, განსხვავებული მოცემულობაა”, - განაგრძობს რესპონდენტი. “როდესაც ქვეყანაში ეპიდემია მძვინვარებს, ხალხს ყოველდღიურად უფრო და უფრო უჭირს, როგორ შეიძლება მინისტრები ასე ლაპარაკობდნენ და აღიზიანებდნენ ხალხს? პირველი პირის ოჯახის წევრები სახალისო ვიდეოებს არ უნდა ავრცელებდნენ სოციალურ ქსელებში... ხალხის გამხნევება ის იყო, ფუკუსიმას კატასტროფის შემდეგ იმპერატორი ფეხშიშველი რომ გამოვიდა ხალხის წინაშე და დაუჩოქა - მას არ უჩვენებია თავის ბაღში აყვავებული საკურა... ქვეყანაში იზრდება პოლარიზაციის ხარისხი, მმართველი გუნდი ან ვერ ართმევს თავს პროცესებს, ან არ ართმევს. შეიძლება გაჩნდეს ეჭვი, რომ პროცესებს მიზანმიმართულად უწყობენ ხელს. იმედია, თავს ვერ ართმევენ საქმეს და მიზანმიმართულ ბოროტებასთან არა გვაქვს საქმე... ვფიქრობ, თუ საქართველოში ოდნავ მაინც არ გაჯანსაღდა სიტუაცია, სტრატეგიულ პარტნიორთან ურთიერთობა გაგვიფუჭდება და ჩვენი ხელისუფლება სხვა დონის დოკუმენტებს წაიკითხავს და სხვა დონის განცხადებებს მოისმენს”, - მიიჩნევს ექსპერტი და შეკითხვაზე - “თუ არჩევნების შემდგომ დასავლელი მეგობრები, ხელისუფლების სათავეში ისევ მათგან არაერთგზის გაკიცხულ ძალას ნახავენ...” - პასუხობს: “მაშინ მოუწევს დასავლეთს თავისი პარტნიორის ჭკუაზე მოყვანა და არა მარტო სანქციებით. ვრცელი დისკუსიის საგანია, თუ როგორ მოჰყავთ ასეთი პარტნიორები ჭკუაზე. პარტნიორს ისე უნდა ელაპარაკო, რომ იძულებული გახადო შეასრულოს თავისი ვალდებულება. იმედია, საქმე აქამდე არ მივა. ქართულ-ამერიკული ურთიერთობა არ არის ხელწამოსაკრავი თემა. ვაშინგტონს ჩვენს განვითარებასა და დაცვაში ძალიან დიდი რესურსი აქვს ჩადებული და ეს იოლიც არ იყო. ამიტომ, ცხადია, ამერიკა თავის ინტერესებს აუცილებლად დაიცავს”. “ისე არ უნდა მოვიქცეთ, რომ ამერიკის ინტერესების დაცვა დაუპირისპირდეს ჩვენს ინტერესებს. უპირველესად მათ კავკასიასა და პოსტსაბჭოთა სივრცეში მეტი დემოკრატია სჭირდებათ. გარდა ამისა, ამერიკისთვის შავი ზღვის აუზში საქართველო უფრო და უფრო ღირებული ხდება თუნდაც იმიტომ, რომ საქართველოს ჩაკეტვით კასპიის ზღვის აუზის ხუთ ქვეყანას რუსეთის გვერდის ავლით დასავლურ ეკონომიკებში ინტეგრაციის თეორიული შანსიც აღარ ექნება და აპრიორი ამ რეგიონს რუსეთი და ჩინეთი გაიყოფენ. შესაბამისად, ამერიკა განდევნილი იქნება ცენტრალური აზიიდან. სამწუხაროდ, ჩვენ უკვე დავუპირისპირდით ამერიკულ ინტერესებს, როდესაც ანაკლიის პროექტი, რომელიც დიდ სიკეთეს გვიქადდა, დავბლოკეთ. მე არ ვთვლი, რომ ივანიშვილი რუსეთმა მოავლინა საქართველოს დასაქცევად. ის პოსტსაბჭოთა ადამიანია - ისეთივე, როგორებიც არიან რუსეთში, უკრაინასა და აზერბაიჯანში. დააკვირდით, რა განსხვავებულ მოცემულობაში ხდებიან მილიარდერები დასავლეთსა და პოსტსაბჭოთა სივრცეში. რუსეთში ადამიანი მილიარდს ვერ გამოიმუშავებს, მან საიდანღაც უნდა აიღოს. არავითარი ტექნოლოგიური ინოვაცია არ შეუქმნიათ, ისევე როგორც, მაგალითად, ილონ მასკს”, - ამბობს ექსპერტი. “შესაბამისად, არ იქნება სწორი, ივანიშვილს დავაბრალოთ, რომ სიღრმისეულ პოლიტიკურ და დიპლომატიურ თამაშებშია ჩაბმული. ის თავად არ არის პოლიტიკაში და ცდილობს ქვეყანა გარემოცვის საშუალებით მართოს, ეს გარემოცვა კი პანდემიას კარგად აკონტროლებს, მაგრამ დიპლომატიისა არაფერი გაეგება. ადამიანები, ვისი ხელითაც პოლიტიკას აკეთებს, დიდად ეფექტურები არ არიან. რა ამოძრავებს ამ ადამიანებს, იდეის ერთგულება? თუ გავიხსენებთ 2012 წლის შემოდგომას, თვალწინ წარმოგვიდგება დიდი აჯაფსანდალი: ლიბერალები, დემოკრატები, სოციალისტები, კონსერვატორები, “ნაციონალებიდან” პორტირებულები, ყოფილი არასამთავრობოები - რა იყო მათი მთავარი გამაერთიანებელი? ფული. აქედან გამომდინარე, ადამიანები მანამდე არიან მასთან, სანამ სარგებელს იღებენ. თუ ვინმე შედარებით პრეზენტაბელური ფიგურა იყო მის გუნდში, ყველა წავიდა. მაგალითად, კვირიკაშვილი, ადამიანი, რომელიც ამბობდა, 9 წელზე გამოკიდება არ არის სწორიო; ეს იყო ადამიანი, რომელიც გოიმსა და ძროხას არ უწოდებდა ოპოზიციონერს. მის დროს ევროკავშირთან უვიზო მიმოსვლა გაფორმდა. მსგავსი ადამიანები აღარ ჰყავს ივანიშვილს, შესაბამისად, მისი გემი ჩასაძირად არის განწირული”, - დასძენს გიორგი გობრონიძე.
საბრალდებო დასკვნა
Tbilisi, Georgia · 1 week ago
ედუარდ შევარდნაძე - პოლიტიკური მიმოხილვა
1991-92 წლების დეკემბერ-იანვარში, პრეზიდენტ ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლების დამხობის შედეგად, არსებობა შეწყვიტა ქვეყნის აღმასრულებელმა, საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლებამ. ქვეყნის მმართველობის ფუნქციები ხელში აიღო სამხედრო საბჭომ. თენგიზ კიტოვანის, თენგიზ სიგუასა და ჯაბა იოსელიანის მეთაურობით. სამხედრო საბჭოს ინიციატივით, 1992 წლის მარტში ჩამოვიდა ედუარდ შევარდნაძე. აეროპორტში, ჟურნალისტებთან შეხვედრის დროს ე.შევარდნაძემ მაღალი შეფასება მისცა "ოპოზიციონერების" ნამოქმედარს და "სახალხო აჯანყება" უწოდა საქართველოში განხორციელებულ გადატრიალებას და ამით აქტიური დახმარება აღუთქვა დიქტატურის წინააღმდეგ მებრძოლებს. მალე სამხედრო საბჭო სახელმწიფო საბჭოდ გარდაიქმა, სადაც ფართოდ იქნა წარმოდგენილი გამსახურდიას ხელისუფლების დაპირისპირებული კონტრელიტა- ყოფილი ოპოზიციური პარტიები, იტელიფენციის ნაწილი და კრიმინალური ელიტა. მათ ადგილები სახელმწიფო საბჭოში "დამსახურების" მიხედვით ერგოთი, ანუ იმის გათვალისწინებით, თუ რა როლი ითამაშეს მათ წინა ხელისუფლების დამხობაში. სახელმწიფო საბჭოს შემადგენლობის არჩევანს სიტუაცია განაპირობებდა და მოვლენების განვითარებას "გამარჯვებული ძალები" განსაზღვრავდნენ. მათ ეყრდნობოდა სახელმწიფო საბჭოს მეთაური, მაგრამ იგი, თავის მხრივ, ცდილობდა საკუთარი პოზიციების განმტკიცებას, როგორც სახელმწიფო საბჭოში გაერთიანებული პოლიტიკური ელიტის შიგნით, ისე მის გარეთ. სახელმწიფო საბჭომ იტვირთა არა მარტო ადმინისტრაციული, არამედ, აგრეთვე, კანონშემოქმედებითი ორგანოს როლიც. აღდგენილ იქნა 1921 წლის საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის კონსტიტუცია და მისი კანონქვემდებარე აქტების ნაწილი. სახელმწიფო საბჭოს წევრებს კარგად ესმოდათ, რომ ეს ორგანო არ იყო კანონიერი ხელისუფლება და გამორიცხული იყო საერთაშორისო სამართლის სუბიექტად ასეთი ხელისუფლების და ქვეყნის აღიარება. ამიტომ, დღის წესრიგში დადგა ლეგიტიმური, კანონიერი, დემოკრატიული ხელისუფლების არჩევნები საერთაშორისო დამკვირვებლების თანდასწრებით. 1992 წლის 30 აპრილს, სახელმწიფო საბჭოს გადაწყვეტილებით, ახალი პარლამენტის, ქვეყნის უმაღლესი საკანონმდებლო ორგანოს, არჩევნების თარიღად დადგინდა 11 ოქტომბერი, რაც უდავოდ წინ გადადგმულ ნაბიჯს წარმოადგენდა ქვენის დემოკრატიზაციის გზაზე. 29 ივლისს, სახლემწიფო საბჭოს სხდომაზე, 30 პოლიტიკური პარტიის ინიციატვით წამოყენებული იქნა მოთხოვა, რომ დეპუტატთა რაოდენობა მომავალ პარლამენტში 169-დან 180-მდე გაზრდილიყო, მაგრამ იმავე სხდომამ დეპუტატების რაოდენობა ედუარდ შევარდნაძის წინადადებით 234 დეპუტატით განსაზღვრა. სახელმწიფო საბჭოს თავჯდომარემ ავისი მოსაზრება იმით დაასაბუთა, რომ საჭირო იყო საქართველოს 84 ქალაქსა და რაიონს თავიანთი წარმომადგენლები ჰყოლოდათ პარლამენტში, "რაღა უკეთ გავრკვეულიავით მათ საზრუნავში"". ამ რაოდენობას დაემატებოდა პარტიული სიების მიხედვით პროპორციული წესით არჩეული 150 დეპუტატი. 1992 წლის 11 ოქტომბრის არჩევნებში მონაწილეობას ღებულობდა 47 პარტია და ორგანიზაცია. აქედან 15 პარტია და ორგანიზაცია ოთხ ბლოკში იყო გაერთიანებული. პარლამენტში, პროპორციული წარმომადგენლობისა და საკომპესანციო სიების საფუძველზე, ოცდაოთხი პარტია და ბლოკი იქნა არჩეული. პარლამენტის თავჯდომარის პოსტზე კენჭს იყრიდა უალტერნატივო კანდიდატურა ედუარდ შევარდნაძე (დააგროვა ხმების 95%-ზე მეტი). საქართველოში ჩამოსულმა საერთაშორისო ურთიერთობის ეროვნულდემოკრატიული ინსტიტუტის (ედი) 24 კაციანმა დელეგაციამ, რომლის შემდაგენლობაში იყვნენ აშშ, ევროპის და აფრიკის ქვეყნების პარლამენტარები, პოლიტიკურ პარტიათა ლიდერები, ექსპერტები, სპეციალისტები არჩვენების შედეგების შესახებ განაცხადეს: „ ყოველივე ის, რისი თვითმხილველიც იყო ჩვენი დელეგაცია, მიანიშნებს, რომ ეს არჩევნები დემოკრატიულ კანონიერებას მიანიჭებს ახალ მთავრობას და ხელსაყრელ პირობებს შეუქმნის მშვიდობიან შერიგებას საქართველოში.“ 11 ოქტომბრის საპარლამენტო არჩევნები, აგრეთვე დადებითად შეაფასეს სხვადასხვა პოლიტიკური პარტიების ლიდერებმა ნ. ნათაძემ, გიორგი ჭანტურიამ, აკ.ასათიანმა და სხვებმა. ამრიგად, ე. შევარდნაძის მეთაურობით, სხვადსხვა პოლიტიკური ძალების თანადგომით, ინტელიგენციის დიდი ნაწილის მხარდაჭერით, შესაძლებელი გახდა უმაღლესი საკანონმდებლო ორგანოს არჩევა და თავისი შემადგენლობით საკმაოდ „ჭრელი“ პოლიტიკური ძალების პარლამენტში გაერთიანება. აღნიშნულმა სათავე დაუდო, ედუარდ შევარდნაძის მმართელობითი პერიოდის დროინდელი, ნეონომენკლატურის სახელით ცნობილი, მმართველი პოლიტიკური ელიტის ფორმირების პროცესს. 1992 წლის 11 ოქტომბერს არჩეულმა პარლამენტმა მნიშვნელოვანი როლი შეასრულა ქვეყნის კონსტიტუციის მიღების საქმეში. ახალი კონსტიტუციის მიღება, ამერიკული დემოკრატიის მოდელის ქართულ ნიადაგზე გადმოტანის მცდელობას წარმოადგენდა. თუმცა, 1995 წლის საქართველოს კონსტიტუციას, რომელსაც ამერიკულ მოდელს ადარებენ, არაფერი არ ქონდა საერთო მასთან, წარმოადგენდა ავტორიტარულ რეჟიმზე გათვლილ საკანონმდებლო აქტს, რომელშიც მთელი ხელისუფლება აღმასრულებელ შტოში იყო გადაქაჩული და პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკების მსგავსად, ყოფილი ცენტრალური კომიტეტების მდივნების ხელმძღვანელობით, სუპერსაპრეზიდენტო მმართველობას ამყარებდა ქვეყანაში. აღმასრულებელი ხელისუფლების პრიმატი საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლებაზე ქვეშევრდომული, მორჩილებითი და პატრიარქალური კულტურის „ხელისუფლებრივი გამოხატულებაა.“ საქართველოს ე. შევარდნაძის დროინდელი მართველი ელიტის პოლიტიკურ კულტურაზე ნეგატიურ გავლენას ახდენდა ტოტალიტარული კულტურის მემკვიდრეობა, რომელიც მორჩილებითი კულტურის ორიენტაციების სიჭარბეში პოულობს გამოხატულებას. პოლიტიკური კულტურის ხელისუფლებრივი გამოხატულებაა საშემსრულებლო უნარ–ჩვევების დამკვიდრება მმართველი პოლიტიკური ელიტის საქმიანობაში, სადაც „ნომენკლატურული თამაშის წესების“ გარეთ გასვლა დასჯად ქმედებად ითვლებოდა. ტოტალიტარული, „ახალი ანტროპოლოგიური ტიპის“ ( ნ. ბერდიაევი) ადამიანების მნიშვნელოვანი როლი პოლიტიკურ პროცესში რეჟიმის იდეოლოგიური უზრუნველყოფა იყო. ბუნებრივია, ტოტალიტარული მმართველობითი პოლიტიკური აზროვნების მქონე ნეონომეკლატურული პოლიტიკური ელიტა, რომელიც ძირითადათ პარტოკრატებით იყო დაკომპლექტებული, უპირატესად საშემსრულებლო კულტურის მატარებლები იყვნენ და მნიშვნელოვან გავლენას ახდენდნენ პოლიტიკურ პროცესებზე და ხელს უწყობდნენ ნომენკლატურული კულტურის ხელახალ აღორძინებას. ე. შევარდნაძის ნეონომეკლატურული მმართველი ელიტა, სრულიად მოუმზადებელი აღმოჩნდა გარდამავალი პერიოდისათვის დამახასიათებელი „უმართვადი“, „ქაოსური“ პროცესების წინაშე და ძველი, საბჭოთა მეთოდებით, ძალისმიერი ხერხებით (სუსტი სახელმწიფო ინსტიტუტების არსებობის პირობებში) აპირებდნენ კონფლიქტების დარეგულირებას და უმეტეს შემთხვევაში მათი ქმედებები არ ხასიათდებოდა ადეკვატურობითა და კრეატიულობით. ე. შევარდნაძის ნეონომენკლატურული მმართველობის დროს აღმასრულებელ, საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლებაში ხშირად ქურდული მენტალიტეტი ს, პატრიარქალური კულტურის მატარებელი ადამიანები იღებდნენ ქვეყნისათვის მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებებს, რადგანაც სახელმწიფოებრივმა კანონებმა, კონსტიტუციურმა უფლებებმა, მორალურმა ნორმებმა დაკარგა მნიშვნელობა: „ძარცვა-გლეჯის ქურდული კანონებით იყო შეცვლილი სახელმწიფოს კანონები, მეფობდა ქაოსი და გაუგონარი კრიზისი“-აღიარებს ე. შევარდნაძე.18 პატრიარქალური, ქვეშევრდომული პოლიტიკური კულტურის ელემენტების სიჭარბეს, გარდა ტოტალიტარული მემკვიდრეობისა და გარდამავალი პერიოდის ავტორიტარიზმისა,გარკვეული აზრით,განაპირობებს ქართულ ცნობიერებაში, საბჭოთა და პოსტსაბჭოთა პერიოდში ქურდული მენტალიტეტის ფართოდ გავრცელება: ძნელია ვისაუბროთ ქურდული ცნობიერების ეროვნულ ფესვებზე19, მაგრამ ერთი რამ ცხადია, საქართველოში ამ მოვლენამ მეტად ნოყიერი ნიადაგი ჰპოვა. ქართულ სინამდვილეში ვხვდებოდით მაღალი „ინტელექტის“ (ამ შემთხვევაში ინტელექტის საზომად ფორმალური განათლება ითვლება) ქურდულპატრიარქალური კულტურის მატარებელ ადამიანებს. მათი სიჭარბე შეიმჩნეოდა, როგორც ხელისუფლებაში, ისე საზოგადოებრივი ცხოვრების ნებისმიერ სფეროში: სკოლებში, უმაღლეს სასწავლო დაწასებულებებში; მოსწავლე და სტუდენტი ახალგაზრდობის ნაწილი პატრიარქალურ-ქურდული კულტურის და კანონების თაყვანისმცელები იყვნენ. „კარგი ბიჭის“ სტატუსის მოპოვება მათთან კავშირით ან მათ „იერარქიაში“ გარკვეული ადგილის ( მაგ; მაყურებლის სტატუსის) მოპოვებით იყო შესაძლებელი. მხატვრულ ნაწარმოებებშიც „გაიპარა“ „კანონიერი ქურდების“ მიმართ სიმპატიები. ცნობილია, რომ კრიმინალური სამყაროს სუბკულტურა რთული იერარქიული სტრუქტურისგან შედგებოდა(კანონიერი ქურდის სახელი გადმობირებულმა აგენტებმა თავის თავს უწოდეს, რაც ნიშნავდა ავტორიტეტის აღიარებას, რასაც ბანაკების ადმინისტრაცია ხელს უწყობდა და „აკანონებდა.“ და ქურდული კანონი მიუხედავათ მისი სხვადასხვა ინტერპრეტაციისა, ზოგადად ითვალისწინებდა: ქურდული იდეის ერთგულებასა და მხადაჭერას, სამართალდამცავ ორგანოებთან კონტაქტის აკრძალვას, სხვა „კანონიერ ქურდებთან“ ან ავტორიტეტებთან პატიოსან ურთიერთობას, თავის რიგებში ახალი წევრების მიმხრობას, სასჯელაღსრულების დაწესებულებებში დროდადრო ყოფნას, კარტის თამაშის უნარს, პოლიტიკურ საქმიანობაზე და ოჯახზე უარის თქმას და სხვა. პოლიტიკური სისტემის ტრანსფორმაციის სპეციფიკამ ქართულ სინამდვილეში გვაჩვენა, რომ განათლებული ადამიანებიც შესაძლოა იყვნენ მრევლის კულტურის მატარებლები: უფრო მეტიც, ქართულ სინამდვილეში არ დასტურდება გ.ალმონდისა და ს. ვერბას თეზისი22, რომლის მიხედვითაც, პატრიარქალური კულტურული ორიენტაციები დამახასიათებელია წერა-კითხვის უცოდინარი ადამიანებისთვის, რომლებსაც ბუნდოვანი წარმოდგენა აქვთ პოლიტიკური პროცესის აქტორებზე, სისტემაში შემავალ და გამომავალ სიგნალებზე და ასეთი ორიენტაციები ჭარბობს აფრიკულ ტომებში, სადაც არ არის როლებითი დიფერენციაცია. ე.შევარდნაძის მმართველობის პერიოდში ჩამოყალიბდა „ქართული დემოკრატიის“ და „პოლიტიკური თამაშის წესების“ სპეციფიკური ფორმა; სიტყვის, პრესის, მაუწყებლობისწრეგადასულითავისუფლება, „უსარგებლო პლურალიზმი“23 ტოტალური კორუფცია, გაყალბებული არჩევნების „ქართული ტექნოლოგიები“ და მათი გამომგონებლების პრივილეგირებული მდგომარეობა. პრეზიდენტის საქმიანობა უფრო მეტად წააგავდა წარმატებული საგარეო საქმეთა მინისტრის მოღვაწეობას, რომელსაც მეტი მხარდამჭერი ქვეყნის გარეთ ყავდა, ვიდრე შიგნით. გარკვეული აზრით, მისი მართველობის პერიოდში ხელსაყრელი საგარეო გარემო შეექმნა ქვეყანას გეოპოლიტიკური ფუნქციის ეფექტურად გამოყენების თვალსაზრისით. თუმცა, ვერ გათვალა ძალთა თანაფარდობა საერთაშორისო ასპარეზზე და დროებით დაკარგა აფხაზეთი და სამაჩაბლო. იგი დიდი დიპლომატიური ნიჭით იყო დაჯილდოებული, ფლობდა მანევრირებისა და ხელისუფლების შენარჩუნების ხელოვნებას, მაგრამ საბოლოო ჯამში ქვეყანაში არნახული კორუფცია და ნომენკლატურული მმართველობის ტრადიციები განამტკიცა. ე. შევარდანაძის მმართველობის პერიოდში კორუფციის დონემ არნახულ მასშტაბებს მიაღწია. მართალია საბჭოთა პერიოდში საქართველო კორუფციის დონით რესპუბლიკებს შორის მეოთხე ადგილზე იმყოფებოდა, მაგრამ ნეონომენკლატურული ელიტის ხელისუფლებაში ყოფნის პერიოდში ამ მაჩვენებელმა სრულ აპოგეას მიაღწია: უკვე შეუძლებელი გახდა ინსტიტუტების ფუნქციონირება, საერთაშორისო სავალუტო ფონდმა გაწყვიტა ურთიერთობა (2002 წ) საქართველოს ხელისუფლებასთან, ბიუჯეტი ვერ სრულდებოდა, პენსიების და ხელფასების გაცემის სისტემა სრულად მოიშალა, გარდა აფხაზეთისა და „სამხრეთ ოსეთისა,“ სრული უკონტროლო გახდა პანკისის ხეობა, სადაც საერთაშორისო მასშტაბის ტერორისტები აფარებდნენ თავს, სახელმწიფო მოხელეების ხელფასები მიზერულ ნიშნულსაც ვერ აღწევდა, ხოლო მათი რაოდენობა გეომეტრიული პროგრესიით მატულობდა, მარტო პოლიციელების რაოდენობა მთელი მოსახლეობის 1,75% აღწევდა. კიდევ უფრო გაძლიერდა არ შემდგარი სახელმწიფოს მახასიათებლები. „ ზემოთ ჩამოთვლილი ყველა ფაქტორი ნათლად მიუთითებდა, თუ როგორი სახელმწიფო ჩამოაყალიბდა „ქართველი მულა ომარის“, ანუ ედუარდ შევარდნაძის მმართველობის დროს და რატომ მიანიჭა აშშ–ის სახელმწიფო დეპარტამენტმა 2002 წელს საქართველოს ე. წ. „არშემდგარი სახელმწიფოს“ (ინგლისურად Failed State) სტატუსი, რაც, ჩვენდა სამწუხაროდ, დე–ფაქტოდ სრულად შეესაბამებოდა საქართველოს იმდროინდელ რეალობას.“ გარდამავალი პერიოდის საქართველოში ედუარდ შევარდნაძის ნეონომენკლატურულმა ელიტამ დამოუკიდებელი მართვის სრული უუნარობა გამოავლინა, ხელისუფლების შენარჩუნების მიზნით გამოიყენა არჩევნების გაყალბების ნაცადი და ახალი ქართული ტექნოლოგიები და შექმნა „გამყალბებლების პრივილეგირებული კასტა“, (რომლებმაც თავისი საქმიანობა წარმატებით გააჩაღეს სააკაშვილის ხელისუფლებაში), განამტკიცა არშემდგარი სახელმწიფოს მახასიათებლები, რომლის დადასტურებად იქცა აშშ–ის სახელმწიფო დეპარტამენტისა და საერთაშორისო ორგანიზაციების დასკვნები. როგოც ზემოთ უკვე აღვნიშნეთ, ე. შევარდნაძის ნეონომენკლატურული ელიტის მმართველობის დროს ფართო გასაქანი მიეცა ტოტალურ კორუფციას, დაირღვა ტერიტორიული მთლიანობა, შეიქმნა მძიმე სოციალ-ეკონომიკური და კრიმინოგენური მდგომარეობა. ადგილი ჰქონდა, სახელმწიფო ინსტიტუტების ფუნქციების მოშლას. ასეთ სიტუაციაში, „მოქალაქეთა კავშირის“ ყველაზე „ერთგულ“ მებრძოლებს შორის წარმოიშვა ახალი ტიპის ოპოზიციური, ქარიზმული თვისებებით ზედმეტად დაჯილდოვებული ლიდერი, მიხეილ სააკაშვილის ხელმძღვანელობით. ყოველივემ კანონზომიერად წარმოშვა 2003 წლის რევოლუციური პროცესები. წყარო : Openscience.ge
Tbilisi Daily
Tbilisi, Georgia · 2 months ago
მიხეილ სააკაშვილის უკრაინული კარიერის ქრონოლოგია
მიხეილ სააკაშვილს, რომელსაც საქართველოს პროკურატურა რამდენიმე სისხლის სამართლის საქმეზე ედავება და მის ექსტრადიციას ითხოვს, დღეს პოლიტიკური რეაბილიტაციის შანს კვლავაც უკრაინა აძლევს, კვლავაც ქვეყნის პირველი პირი, ამჯერად ახალი - ვოლოდიმირ ზელენსკი. მოახერხებს თუ არა სააკაშვილი უკრაინის პოლიტიკურ ცხოვრებაში ფენიქსივით ფერფლისგან აღდგენასა და ძალაუფლების დაბრუნებას, ეს ჯერჯერობით უცნობია, თუმცა უკრაინაში აქტიურად მიმდინარეობს მსჯელობა მის ვიცე-პრემიერის თანამდებობაზე დანიშვნასთან დაკავშირებით. ყველაფერი ახალი კარგად დავიწყებული ძველიაო და არც სააკაშვილია უკრაინისთვის ახალი ხილი - მას ამ ქვეყანასთან არაერთი ეპატაჟი და ავანტიურა აკავშირებს. ჯერ კიდევ 2015 წელს უკრაინის მაშინდელმა პრეზიდენტმა, პეტრო პოროშენკომ მიხეილ სააკაშვილი უკრაინის რეფორმების საერთაშორისო მრჩეველთა საბჭოს თავმჯდომარედ დანიშნა. მას დაევალა უკრაინაში რეფორმების საკითხებში საერთაშორისო გუნდის შექმნა. მრჩეველთა საბჭოს ძირითადი ფუნქცია უკრაინის პრეზიდენტისათვის სხვადასხვა მიმართულებით რეკომენდაციებისა და რჩევების მომზადებაა. ,,ჩვენ დარწმუნებული ვართ, რომ მიხეილ სააკაშვილი დაამყარებს ორმხრივ კომუნიკაციას უკრაინასა და დანარჩენ მსოფლიოს შორის, რეფორმების თვალსაზრისით და ის მოიზიდავს მსოფლიოს საუკეთესო გამოცდილებას ამ რეფორმებისათვის“, — დაწერა მაშინ პეტრო პოროშენკომ twitter-ის საკუთარ გვერდზე. მალევე სააკაშვილმა ოდესის ოლქის გუბერნატორის პოსტიც დაიკავა. თანამდებობის დაკავებამდე ერთი დღით ადრე კი პეტრო პოროშენკომ მას უკრაინის მოქალაქეობა მიანიჭა, რაც სააკაშვილის მხრიდან საქართველოს მოქალაქეობაზე ავტომატურად უარის თქმას ნიშნავდა. ,,მე მიყვარს ოდესა!”- წერს ამის შემდგომ სოციალურ ქსელში საქართველოს ექს-პრეზიდენტი და მარკ ბერნესის სიმღერას „Шаланды полные кефали“ აზიარებს, პოროშენკო კი ამბობს, რომ მიხეილ სააკაშვილი მისი სტუდენტობის მეგობარია, რომელსაც შეუძლია ,,შეუძლებლიდან შესაძლებელი” შექმნას. თუმცა უკრაინის პრეზიდენტისა და ოდესის გუბერნატორის სტუდენტობისდროინდელი მეგობრობა პოლიტიკურმა ურთიერთობებმა მალე შეიწირა. სააკაშვილმა პოროშენკო კორუფციული და კრიმინალური კლანების მხარდაჭერაში დაადანაშაულა, გუბერნატორის თანამდებობიდან გადადგა, ბრძოლის ახალი ეტაპი დააანონსა და მთავრობიდან ოპოზიციაში გადაინაცვლა - დააფუძნა საკუთარი პოლიტიკური პარტია „ახალი ძალების მოძრაობა“. გადადგომოან 8 თვეში პოროშენკომ სააკაშვილს უკრაინის მოქალაქეობა ჩამოართვა იმ მიზეზით, რომ მოქალაქეობის მიღებაზე განაცხადის შეტანის დროს მან სახელმწიფო ორგანოებს წარსულში ნასამართლეობის შესახებ არასწორი ინფორმაცია მიაწოდა. ამის შესახებ საქართველოს ექს-პრეზიდენტმა აშშ-ში გაიგო და მომხდარი მის ოპოზიციურ საქმიანობას დაუკავშირა. იგი, ასევე, ირწმუნებოდა, რომ მისივე ექსტრადირებაზე პეტრო პოროშენკო 1 კვირით ადრე საქართველოში ვიზიტის დროს ბიძინა ივანიშვილს გაურიგდა. 2017 წლის 10 სექტემბერს სააკაშვილი უკრაინაში მხარდამჭერებთან ერთად პოლონეთის მხრიდან შეიჭრა. მას თან ახლდნენ სხვა ოპოზიციონერი ლიდერები, მათ შორის იულია ტიმოშენკო. სააკაშვილი კიევში გადავიდა და ოპოზიციური საქმიანობა განაგრძო, პარალელურად, სასამართლოს გზით ცდილობდა ჩამორთმეული მოქალაქეობის აღდგენას, ქვეყნის მთავრობამ კი მის წინააღმდეგ საქმე საზღვრის უკანონო გადაკვეთის ბრალდებით აღძრა. სააკაშვილმა აქციები დაიწყო, გაშალა კარვები, ერთ-ერთი დემონსტრაციის დროს კი უკრაინის პრეზიდენტის იმპიჩმენტიც მოითხოვა. მალევე იგი რეადმისიის ფარგლებში უკრაინიდან პოლონეთში გააძევეს. ამგვარად, მიხეილ სააკაშვილი აპატრიდი ანუ მოქალაქეობის არმქონე პირი გახდა. მას მეუღლის სამშობლომ, ნიდერლანდებმა ცხოვრების და მუშაობის უფლების დამადასტურებელი ცნობა მისცა, თუმცაღა მიხეილ სააკაშვილის უკრაინული ვოიაჟი ამით არ დასრულებულა. 2019 წელს უკრაინის ახალმა პრეზიდენტმა, ვოლოდიმირ ზელენსკიმ მას ქვეყნის მოქალაქეობა დაუბრუნა. ,,მადლობა პრეზიდენტ ზელენსკის. დიდება უკრაინას”, – წერს ამის შემდეგ მიხეილ სააკაშვილი სოციალურ ქსელში და კიევში მიემართება, სადაც პოლიტიკურ საქმიანობას განაგრძობს. ცოტა ხნის წინ გავრცელდა ინფორმაცია, რომ, შესაძლოა, სააკაშვილი რეფორმების საკითხებში უკრაინის ვიცე-პრემიერად დაინიშნოს. თავად სააკაშვილმა განაცხადა, რომ მისთვის დიდი პატივია პრეზიდენტ ზელენსკისგან ვიცე-პრემიერის თანამდებობის დაკავების შეთავაზების მიღება. იგი შეხვდა ფრაქცია „ხალხის მსახურის“ დეპუტატებს, თუმცა, როგორც უკრაინული მედია იუწყება, მან ფრაქციის წევრთა უმრავლესობა მხარდაჭერაში ვერ დაარწმუნა. საგულისხმოა, რომ საქართველოს ხელისუფლება ამ ფაქტს მკვეთრად ნეგატიური რეაქციით შეხვდა. პრემიერის, გიორგი გახარიას განცხადებით, თუ სააკაშვილი ვიცე-პრემიერად დაინიშნება, გამორიცხული არაა უკრაინაში საქართველოს ელჩი მინიმუმ კონსულტაციებისთვის გამოიწვიონ. პრემიერის თქმით, სტრატეგიული პარტნიორის მიერ საქართველოში მძიმე დანაშაულებისთვის უკვე გასამართლებული, მისჯილი და ძებნილი ადამიანის ვიცე-პრემიერად დანიშვნა ქვეყნის ხელისუფლებისთვის კატეგორიულად მიუღებელია.#სააკაშვილი #უკრაინა #ზელენსკი #პოროშენკო #tbilisidaily
გიორგი სამხარაძე
Tbilisi, Georgia · 2 weeks ago
კახა ბენდუქიძე
1956-2014 – რაც უფრო სწრაფად წავიკითხავთ „თხა და გიგოს”, მით მალე გავიგებთ, რა არის კარგი და რა – ცუდი… – კარგია, როდესაც ადამიანები ერთმანეთს ხშირად ეუბნებიან – გამარჯობა, ნახვამდის, გმადლობ, რა კარგად გამოიყურები, თუ შეიძლება, მიყვარხარ, მომწონხარ, უკაცრავად, მენატრები. – ბოღმა, აგრესია, ფარისევლობა, უპატივცემულობა და ზიზღი ძალიან ცუდია. – ქუჩაში ფურთხება, თან ასეთი სიხშირით და ენერგიულობით, სირცხვილია. კიდევ უფრო საძაგელი სანახავია, ცხვირის უცხვირსახოცოდ, ჰაერში გატყორცნით მოხოცვა. ასე არავინ იქცევა დედამიწის ზურგზე. – რაც მაგრები ვართ, ქართველები ვართ – ეს ტყუილია. ქართველები მაგრები არ ვართ, ჯერჯერობით. – ბანაობა კარგი და აუცილებელი გახლავთ. – წვერგაპარსული კაცი გაუპარსავზე უფრო კარგი შესახედავია. – მძღოლებო, გაატარეთ ფეხით მოსიარულეები. ფეხით მოსიარულეებო, ნუ იბნევით, როცა მძღოლი გატარებთ და ცოტა სწრაფად გაიარეთ. – ფერადი ტანსაცმელი არ „ტეხავს”, პირიქით. – ცეკვა სირცხვილი არ არის. – მარიხუანის მომხმარებლები ნარკომანები და კრიმინალები არ არიან. – კინოთეატრში და თეატრში ტელეფონი უნდა გამოვრთოთ, ან ჩავუწიოთ. – რუსეთი ოკუპანტია. ოკუპანტი ცუდია. ანუ რუსეთი ცუდია. – მსოფლიოში არსად სვამენ ამდენ ღვინოს და ამდენ ხანს, ეს არაა ნორმალური. – სტალინი ძალიან ცუდი ადამიანი იყო. – ქართველობა და მართლმადიდებლობა სინონიმები არ არის. საქართველოში სხვა რელიგიების მიმდევრებიც ცხოვრობენ და მათი შევიწროება, ლანძღვა და ცემა სასტიკად აკრძალულია. – ანაფორიანი ადამიანი, რომელიც იგინება, იწყევლება და ირტყმევინება, მღვდელი არ არის. ის ბანდიტია. – სექსი ბუნებრივი მოვლენაა. სექსი სასიამოვნოა. – როდესაც ვიღაც კაფეში ან რესტორანში შემოდის, ყველა ნუ უყურებთ, უზრდელობაა. – მიმტანი, ტაქსის მძღოლი, კონტროლიორი, გამყიდველი, მეწაღე, დალაქი… ამ პროფესიის ადამიანები თქვენ გემსახურებიან, ამიტომ ზევიდან ნუ უყურებთ, არაფრით სჯობიხართ. – მიმტანი, ტაქსის მძღოლი, კონტროლიორი, გამყიდველი, მეწაღე, დალაქი… ამ პროფესიის ადამიანებო, წესიერად მოემსახურეთ კლიენტებს, ნუ გეზარებათ ეს და ნუ ჩხუბობთ უჟმური სახეებით. – ქრისტიანების ღმერთს იესო ჰქვია. არა ილია, არა იობი, არა იაკობი, არა შორენა და არა ფრანსისკო. – ქართველი „გეიები” არსებობენ. – სწავლა, სწავლა და სწავლა. – ადამიანები, რომლებიც ლაპარაკობენ ეკლესიაში არსებულ ნაკლოვანებებზე, ეკლესიას არ ებრძვიან. ვინც არ ლაპარაკობს, ის ებრძვის. – ქართველი პოლიტიკოსების უმეტესობა არა ქვეყანაზე, არამედ ფულზე და გავლენაზე ფიქრობს. – ნუ უპიპინებთ პატარა მანქანებს მაშინ, როცა გრანდიოზულ ჯიპებს ამას ვერ უბედავთ. საერთოდ, ნუ აპიპინებთ, უკულტურობაა. – უცხოელებს, რომლებიც აქ ჩამოდიან და ბიზნესს იწყებენ, საქართველოსთვის ცუდი არ უნდათ. – სამსართულიან სუფრებზე გაჭირვებულების სადღეგრძელოს დალევა და მეორე დღეს ნახევარი სუფრის ნაგავში გადაყრა, არაადამიანური საქციელია. – მას შემდეგ, რაც ადამიანი სრულწლოვანი გახდება, ბავშვი აღარაა. – სლავი ქალები ქართველ კაცებზე არ გიჟდებიან. – ნაგვის ქუჩაში დაყრა არ შეიძლება. არც მანქანიდან გადაგდება. არც სადარბაზოებში მოშარდვა. ეს სიღორეა. – რაც უფრო ხშირად გავუღიმებთ ერთმანეთს, მით უკეთესი. – საქართველოს ის ისტორია, რომელიც ჩვენ ვიცით, ზღაპრებითაა სავსე და ძალიან ბევრი ინფორმაცია აკლია. – რელიგიური მოტივებით პატარა ბეკეკასთვის ყელის გამოღადვრა ვანდალიზმია. – არსებობს არა ორი, არამედ ერთი რუსეთი. – თუ NATO-ში შევალთ, ვერავინ ვეღარაფერს გაგვიბედავს. ამიტომ NATO ძალიან კარგია. – ქართველობას არ გვართმევენ. არავის სჭირდება. – მარხვაზე ყოფნა ხორცეულის არჭამას არ ნიშნავს. – მსახიობი, რომელიც კამერის წინ შიშვლდება, ბოზი არ არის. – ქართველი ექსპერტების და ჟურნალისტების სრული უმრავლესობა აბსოლუტურად უინტელექტო და უცოდინარია. – წინადადება – რა სექსუალური ხარ – კომპლიმენტია და არა შეურაცხყოფა. – ნებისმიერი პროფესიის ადამიანი, ვინც საქმეს კარგად აკეთებს, დასაფასებელია. – კაი ბიჭის დაც ადამიანია. – უფასო არაფერი ვარგა. – თავისუფლება არა ლომთა, არამედ ადამიანთა ხვედრია. 2×2=42x2=4 კახა_ბენდუქიძე politics opinion
Sokhumi Daily
Tbilisi, Georgia · 1 month ago
ანტიქართული პროპაგანდა და ბარიკადსმიღმა დარჩენილი ქართველი სტუდენტები
ბავშვობიდან ვიზრდებოდი აკრძალვებით. "არ შეიძლება", "გაჩუმდი". ნეტავ "არ შეიძლება" ბავშვურ საკითზებზე ეთქვათ, მაგალითად, როგორც ჩვეულებრივ ბავშვს უკრძალავ კომპიუტერთან დიდ ხანს ჯდომას. არა, ჩემს შემთხვევაში ჩემი ასაკისთვის შეუფერებელი "არ შეიძლება" მესმოდა. არ ვიცოდი, რიგითმა 6 წლის სკოლის მოსწავლემ, თუ რატომ არ შეიძლებოდა "დედაენის" ყდიდან დაზუთხული საქართველოს ჰიმნი სადმე რომ წამეღიღინა. არ ვიცოდი, თუ რატომ არ ვსწავლობდი სკოლაში იმ ენაზე რომლითაც"ფეხი ავიდგი", პირველი ლექსი ხომ დედამ ამ ენაზე მასწავლა?! მშობლები როდესაც იხსენებდნენ ბავშვობის წლებს, მათი მონაყოლიდან მახსოვდა, რომ 1 კლასში მისვლისას დედაენას სწავლობდნენ, ხოლო მე არ ვიცოდი თუ რატომ დამიდეს მერხზე რუსული "აზბუკა" და რატომ არ შეიძლებოდა მეც დედაენა მესწავლა. მაგ ასაკის ბავშვისთვის ამის გაცნობიერება ცოტა რთული აღმოჩნდა, თუმცა არავისაც არ უცდია მისთვის პასუხის გაცემა. რას გაიგებდა რომ?! ხოლო ის "რატომ", რომელიც სულ აწუხებდა, ისევ უპასუხოდ რჩებოდა. მახსოვს, ამდენი აკრძალვებისგან დაკომპლექსებული და ჩაკეტილი პატარა ბავშვი. მახსოვს, სანამ სიტყვას წარმოვთქვამდი, ყოველ ჯერზე ჩემს თავში "გაჩუმდი" ტრიალებდა. არც უნდა გამკვირვებოდა, მე ხომ მასთან ერთად გავიზარდე. გავიდა ხანი, უკვე ყველაფერი გაცნობიერებული მქონდა. საბოლოოდ გაქრა "რატომ", ხოლო "გაჩუმდი" აგრძელებს ჩემთან ერთად ზრდას. ჩემთვის ნათელი გახდა თუ რატომ უნდა გავჩუმებულიყავი. ნათელი გახდა, თუ სახლში რატომ მიტარებდნენ მოძღვრებას, რომ ქართულად არ მესაუბრა. მათაც ეშინოდათ, წარმომიდგენია, რაოდენ დიდ ტკივილს განიცდიდნენ, როდესაც ქართულად საუბრისგან თავის შეკავებას მთხოვდნენ. მიუხედავად იმისა, რომ არც თუ ისე კარგად ვფლობდი ამ უკანასკნელს, გული მაინც მისკენ მიილტვოდა. სისხლი თავისას შვრება ალბათ. სკოლაში საკმაოდ კარგად ვსწავლობდი, ნელ-ნელა ქართული დავიწყებას მივეცი, არც მიცდია, არც მესმოდა სადმე. ჩემთვის როგორი ახლო და თან როგორი მიუწვდომელი აღმოჩნდა . უკვე მრცხვენოდა კიდევაც ქართულად საუბარი, რადგან " გარუსებულ" მე-ს საშინელი რუსული აქცენტი მქონდა, სკოლაში ხომ საერთოდ არ ვსწავლობდი ქართულს. ყველაზე დიდი დარტყმა, არ ვიცი ოღონდ რიგით მერამდენე, მივიღე გამოცდების დროს. განა ბევრს ვითხოვდით?! - ჩვენ მხოლოდ განათლების მიღება გვინდოდა. ვოცნებობდით, გეგმებს ვაგებდით ჩვენს მომავალზე, გეგმები მხოლოდ აშენებაზე და ურთიერთობაზე იყო ორიენტირებული. ღამეებს ვათენებდით, ვიბრძოდით, რომ ამისთვის მიგვეღწია. პირველი ნაბიჯის გადადგმა-ღა გვრჩებოდა- ეროვნულ გამოცდებზე უნდა გავსულიყავით. რუსეთში წასვლაზე არასდროს არ მიფიქრია, მიუხედავად იმისა, რომ ენის ბარიერი მქონდა ქართულში, მაინც ენგურს იქით ტერიტორიაზე მიბიძგებდა გული. ყველაფერი გეგმის მიხედვით მიდიოდა, მაგრამ მაშინ დაინგრა ჩვენი გეგმები, როდესაც შევიტყვეთ, რომ გამოცდაზე ვერ გავიდოდით, ვინაიდან გამშვები პუნქტი ჩაკეტეს გაურკვეველი ვადით. მახსოვს, ათასობით ადამიანი იდგა გამშვებ პუნქტთან იმის იმედით, რომ გადავიდოდნენ, თუმცა მცდელობა უშედეგო იყი. ზოგი გარკვეული თანხით გადადიოდა, ზოგიც მავთულებს არ შეუშინდა, ზოგმა კიდევ ენგური გადაცურა. სიცოცხლის შენარჩუნებაზე არავინ იყო დაზღვეული, თუმცა წინ გამოცდები და ოცნებები გველოდებოდა. ხო, განათლება ასე ძვირი დაგვიჯდა. ველოდებოდი, თავს ვინუგეშებდი, თუმცა გულის სიღრმეში განადგურებული ვიყავი. ჩემს თავს ვეუბნებოდი:"არა, არ შეიძლება ასე, ასე ვერ მოგვექცევიან, სულ მალე გამოცდაზე იქნები, ნუ ნერვიულობ". სამწუხარო, მოგვექცეს... მახსოვს, 1 ივლისი იყო, სწორედ ის დღე, როდესაც მე გამოცდაზე უნდა გავსულიყავი დილის 8 საათზე. ამ დროს მე გამშვებ პუნქტთან ვიდექი და ველოდებოდი, ვიცდიდი... 8 საათი როგორც კი შესრულდა აი მანდ უკვე მორალურად გამოფიტული ვიყავი. ჩემს წინ გაიარა ყველა ჩემმა ოცნებამ, რის გამოც ბევრი რამ გავაკეთე, გაიარა ყველა წლებმა, რომელშიც ვაგებდი სამომავლო გეგმებს. როდესაც წარმოვიდნენდი, რომ ახლა ბავშვებს უნდა დაეწყოთ გამოცდა გული მეკუმშებოდა და სუნთქვა მიჭირდა. შემზიზღდა ყველაფერი, საკუთარი სახლიც შემძულდა. ცხოვრებაში პირველად წარმოვთქვი ეს ფრაზა:" ღმერთო, ოღონდ აქ არ დავბადებულიყავი." ვფიქრობდი, ხომ შეიძლებოდა მეც, როგორც ყველა ჩვეულებრივი ადამიანი აკეთებს- პირდაპირ გამოცდაზე მივსულიყავი, მე კი ახლა გამოცდაზე გასვლა შეიძლება სიცოცხლის ფასადაც დამიჯდეს. საბოლოოდ, გამოცდა გადაგვიწიეს, სხვა დროს ჩავაბარეთ, თუმცა მორალურად ისეთი დაქვეითებული ვიყავი, არც მახსოვს გამოცდაზე რას ან როგორ ვწერდი. უკვე ყველაფერზე ხელი მქონდა ჩაქნეული. დღეს სტუდენტი ვარ, ვიბრძვი და არავითარ შემთხვევაში არ ვაპირებ დანებებას. ავირჩიე ის პროფესია, რომელიც ერთა-შორის ურთიერთობების მოსაგვარებლად და გამოსასწორებლად ნამდვილად საუკეთესოა. სირთულეები არის, რა თქმა უნდა ქართულთან მიმართებაში, მაგრამ იმის მერე, რაც 18 წლის ასაკში გამოვიარე ეს უბრალოდ დაბრკოლებაა, რომელსაც აუცილებლად გადავლახავ. ბევრჯერ, ძალიან ბევრჯერ მინანია რომ იქ დავიბადე, მაგრამ ეს გაბრაზებულზე, ჰაერში ნასროლი სიტყვები იყო, რომელსაც გულთან და გრძნობებთან არანაირი კავშირი არ აქვს. მე გავაცნობიერე და მივხვდი, რომ ვერ შევძლებ ჩემი აფხაზეთის გარეშე და მივხვდი, რომ ყველა მისი კუთხე-კუნჭული მიყვარს. აფხაზეთი ჩემი სახლია!!!#აფხაზეთი #სტუდენტი #ენა #დედაენა #პოლიტიკა #SokhumiDaily
Tbilisi Daily
Tbilisi, Georgia · 3 weeks ago
კრემლის მორიგი ტყუილი
რუსეთს მეზობლების მიმართ ტერიტორიული პრეტენზიები არ გააჩნია, - განუვცხადა დღეს ჟურნალისტებს პრეს-მდივანმა დიმიტრი პესკოვმა პრეზიდენტ პუტინის იმ განცხადების განმარტებისას, რომელიც “საბჭოთა კავშირის დაშლისას რუსეთის უამრავი მიწის მიტაცებას” ეხებოდა. «არა, მეზობლებთან ტერიტორიული პრეტენზიები არ გვაქვს», - განაცხადა პესკოვმა, მაგრამ მაშ რომელ ქვეყნებს გულისხმობდა პუტინი მიწების მიტაცებაზე საუბრისას – აღარ დაუკონკრეტებია. "საბჭოთა კავშირის შექმნისას მის შემადგენლობაში შესულმა ბევრმა რესპუბლიკამ მიიღო უზარმაზარი რაოდენობით რუსული მიწა და ტრადიციულად, ისტორიულად რუსული ტერიტორიები. საბჭოთა კავშირის დაშლისას ეს რესპუბლიკები უნდა გასულიყვნენ იმით, რითაც მოვიდნენ და თან არ უნდა წაეღოთ უთვალავი რაოდენობის ტრადიციულად რუსული მიწები", – აცხადებს, რუსული მედიის ინფორმაციით, პუტინი დოკუმენტურ ფილმში, რომელიც მალე ტელეარხ "Россия -1"-ზე გავა. პუტინს არ დაუკონკრეტებია, რომელ რესპუბლიკებს და მიწებს გულისხმობდა. მან მხოლოდ ის თქვა, რომ "საბჭოთა კავშირის შექმნისას ხელშეკრულებაში გაწერილი იყო გასვლის უფლება, მაგრამ არ იყო გაწერილი პროცედურები". ამასთან, მან რუსეთის მიერ ანექსირებულ ყირიმზე საუბრისას შემდეგი განაცხადა: "2014 წელს რუსეთთან ყირიმის შეერთება ნახევარკუნძულის მოსახლეობის დემოკრატიული არჩევანი იყო. ყირიმი ყოველთვის ჩვენი იყო, იურიდიული თვალსაზრისითაც კი". საქართველოს ტერიტორიის 20% რუსეთის მიერ არის ოკუპირებული. წყარო
საბრალდებო დასკვნა
Tbilisi, Georgia · 2 weeks ago
რუსეთის იმპერიის მიერ წართმეული დამოუკიდებლობა - გეორგიევსკის ტრაქტატი
თითქმის ორი საუკუნე გავიდა მას შემდეგ, რაც ქართლ-კახეთის სამეფოსა და რუსეთს შორის ერთგვარი მანიფესტი დაიდო, თუმცა ამის შესახებ ვრცელი ინფორმაცია საზოგადოებას არ აქვს. მანიფესტი მოიცავდა 13 მუხლსა და 4 საიდუმლო სეპარატიულ არტიკულს, ამასთანავე მას დართული ჰქონდა ფიცის ტექსტი, რომელიც მეფე ერეკლეს უნდა წარმოეთქვა. დოკუმენტი ძალაში 1784 წელს შევიდა. 1795 წელს აღარ-მაჰმად-ხანმა საქართველო ააოხრა, ამ დროს, საქართველო, დოკუმენტის მიხედვით რუსეთის "დაცვის" ქვეშ იმყოფებოდა, თუმცა იმპერიას საქართველოს დასახმარებლად არაფერი გაუკეთებია, რაც ხელშეკრულების უხეშ დარღვევას წარმოადგენდა. ტრაქტატის მიხედვით, საქართველოს მტერი, ავტომატურად რუსეთის მტრად ცხადდებოდა. ტრაქტატის მე-6 მუხლის პირველ პუნქტში ჩაწერილი იყო: "ერთა მის სამეფოისათა შეჰრაცხს ყოფად მჭირსითა კავშირითა, სრულებით თანახმად იმპერისა თანა თვისასა, მაშასადამე, მტერთაცა მათთა შეჰრაცხს მტრად თვისისა." 1798 წლის 11 იანვატს მეფე ერეკლე გარდაიცვალა. მიუხედავად საკუთარი გამჭრიახობისა, მან არეული ქვეყანა დატოვა. ქაოსი სუფევდა როგორც შიდა და საგარეო პოლიტიკაში, ასევე მეფის ტახტზე. მეფეს აჯანყებული თავადები მტრის მხარეს გადავიდნენ და ლეკებს ხელმძღვანელობდნენ, ავიწროვებდნენ გლეხებსა და წვრილვაჭრებს. შიდა ტახტზე არსებულ სიტუაციას ართულებდა ის ფაქტი, რომ მეფე ერეკლეს შვილები სხვადასხვა დედისგან ჰყავდა. მიუხედავად გართულებული პროცესებისა ტახტზე გიორგი მეფე ავიდა, რომელიც იმდენად დაუძლურებული იყო, რომ ქვეყნის მართვა არ შეეძლო. მან დასაწყისშივე მოახსენა რუსეთის "ხელმძღვანელ" პავლე I-ს გამეფების შესახებ. იმპერატორმა მას მულოცა, თუმცა წერილშივე შეახსენა 1783 წლის ტრაქტატის ამბავი. 1799 წლის დასასრულს, ქართლ-კახეთის სამეფო ჯერ კიდევ ძველი სტატუსით არსებობდა, ხელშეკრულების თანახმად ქვეყანა სრულიად დამოუკიდებელი უნდა ყოფილიყო, თუმცა მისი სუვერენიტეტი ნელ-ნელა ილახებოდა. დაავადებული და ავადმყოფი გიორგი მე-12 გზავნის პეტერბურგში გიორგი ავალიშვილს, ელიზბარ ფალავანდიშვილს და გარსევან ჭავჭავაძეს მოსალაპარაკებლად. ამ პირებმა შეიმუშავეს ნოტა "სათხოვართა პუნქტები", თუმცა ამის მიუხედავად, გიორგი მეფეს ტახტი უნდა შენარჩუნებოდა. ამ სანათხოვრო პუნქტების წარდგენამდე ორი დღით ადრე რუსეთის იმპერატორს გენ კნორგინსმა მიწერა : "საქართველო რუსეთის დაქვემდებარებაში სულ მალე გადმოვა, მას შემდეგ რაც მეფე გიორგი გარდაიცვლება, ამიტომ დაზუსტებით მითხარი, რა რაოდენობის ჯარი უნდა გავგზავნო კავკასიაში", რაზეც შემდეგი პასუხი მიიღო "მეფის გრდაცვალების თანავე მისწერე წერილი, რომ ჩემი ნებართვის გარეშე ტახტზე არავინ აიყვანონ. ამის შემდეგ, კნორგენს გაეგზავნა მანიფესტი, რომელიც მას მეფის გარდაცვალების დღეს უნდა გამოექვეყნებინა, ამ მანიფესტში წერია, რომ საქართველო მთლიანად რუსეთის შემადგენლობაში შედის, თუმცა გამოქვეყნებისა და ვადაში შესვლას გიორგი მეფემ დაასწრო და გარდაიცვალა. ამის შემდეგ, იმპერატორის სურვილით, ტახტზე ადის მეფე დავითი, მან შემდეგი სიტყვები წარმოთქვა: "უმაღლესი ბრძანებით მე ვუახლოვდები საქართველოს ტახტს მემკვიდრეობით, როგორც მისი მმართველი და რადგანაც საჭირო იყო ეს მეცნობებია ჩემი ხალხისთვის, ამით ვაცხადებ, რომ მე მივიღე სამემკვიდრო ტახტის გამგებლობა". როდესაც იმპერატორი ალექსანდრე I ტახტზე ავიდა, საქართველო ფორმალურად შეერთებული იყო რუსეთთან, ამის შემდეგ, მალევე, 8 აგვისტოს განსაკუთრებული თათბირის დასკვნით სხდომაზე მოთათბირეთა უმრავლესობამ დაადასტურა საქართველოს შეერთების მიზანშეწონილობა, რის შემდეგაც, საქართველომ მთლიანად დაკარგა დამოუკიდებლობა და განუდგა გზას, რომელზეც, რომ არა კონკრეტულ ადამიანთა თავგანწირვა, დაიკარგბოდა ენაც, სარწმუნოებაც და ყველა ის ფასეულობა და ღირებულება, რომელსაც საქართველო თავის თავში მოიაზრებს და ისტორიულად იცავს.