8 votes
1 comments
0 shares
Save
142 views
George Toreli
Tbilisi · 4 months ago

✅ პატარა (მცირეწლოვანი) 👧 ბავშვი როგორ განიცდის და ტირის რადგან არ უნდა გათხოვება.. ბავშვობას არ აცდიან და ამას არ ვიცი რა დავარქვა ან რა უწოდო.. საშინელება😠❌🔞🆘

#goodplaces #politics #news #photo #art #opinion #events #funny #sport #crypto #food #gaming #design #business #religion
George Toreli
Tbilisi · 4 months ago
Similar Posts
Good Vibes
Tbilisi, Georgia · 4 months ago
⚪️როდესაც ვიღაც გასწავლის შენი საქმე სწორად როგორ უნდა აკეთო 😂 მოგეწონა პოსტი? მაშინ აუცილებლად ⬆️დააUpVote-ე 📣მეტი პოსტის სანახავად ესტუმრე GoodVibe-ის Feed🌐-ს #Funny #Fun #FunFeed #FeedcFun #GoodVibes
George Toreli
Tbilisi, Georgia · 5 months ago
⭕ რა ენაღვლებათ 😁 👉გამომიწერე ✅ George Toreli • Follow Me #goodplaces #politics #news #photo #art #events #opinion #sport #gaming #funny #crypto #food #design #business #religion
George Toreli
Tbilisi, Georgia · 4 months ago
✅ ძაალიან მაგარი სიმღერა / დავით მაღლაკელიძე - მარია 🎵 David Maglakelidze - Maria 👤 კომპოზიტორი - ზურაბ მანაგაძე 🎥 ვიდეოგრაფი და რეჟისორი - გიორგი თორელი / George Toreli #goodplaces #politics #news #photo #art #events #opinion #sport #funny #food #crypto #design #gaming #business #religion
George Toreli
Tbilisi, Georgia · 3 months ago
საგანგებო მდგომარების გამოცხადების დროს მე: #goodplaces #news #politics #events #art #photo #opinion #funny #crypto #sport #design #food #business #gaming #religion
თამარ ურდულაშვილი
Tbilisi, Georgia · 8 months ago
👩🏼‍🦰
George Toreli
Tbilisi, Georgia · 3 months ago
✅ ეს რა ხდება 🙄 ⁉️ სამგორის მეტროსთან "საგანგებო მდგომარეობის გამოცხადებისას აქ ვაჭრობა მიდის • იქნებ პოლიციამ იმოქმედოს.. #goodplaces #politics #news #opinion #events #art #photo #sport #funny #crypto #business #design #religion #gaming #food
George Toreli
Tbilisi, Georgia · 2 months ago
✅ სოციალურ ქსელში გავრცელდა ამბავი, რომელმაც საზოგადოება მოიცვა. "მარიამი დაბადებულა!" - ასეთ დროს აქ რას აკეთებთ, - მისალმების შემდეგ ჰკითხა პოლიციელმა ნიკას. - ალბათ 3000 ლარით დამაჯარიმებთ, ხო? - გაეღიმა ნიკას. - შესაძლოა, - პოლიციელმა თავი წარუდგინა და პირადობის მოწმობა მოსთხოვა, - ხომ იცით, რომ კომენდანტის საათია? - კი, ვიცი, - ნიკამ პირადობის მოწმობა გადასცა წესრიგის დამცველს. - გასაგებია, - პოლიციელმა პირადობის მოწმობას თვალი გადაავლო. - იცით, მე მამა გავხდი ამაღამ, - უთხრა სიხარულით სავსე ნიკამ, - პირველი შვილი შემეძინა და სოფელ მამკოდიდან ფეხით მოვდივარ. - იქაური ხართ? - არა, მაგრამ იქ საქონელი მყავს. - ფეხით რატომ მოდიხართ? - ტრანსპორტი არაა, მე კი მანქანა არ მყავს. ვიფიქრე, „ნახალოვკაში“ პირველ სამშობიარომდე ტაქსით მივალ-მეთქი. არც ტაქსია, არც არავინაა, რომ ხელი დავუქნიო და მანქანის გაჩერება ვთხოვო. - პირველი შვილია? - კი. - ბიჭია? - გოგოა. - გათენებას რატომ არ დაელოდეთ? - ვერ შევძელი. მეუღლის გვერდით უნდა ვიყო. ვერ გავჩერდი. საქონელი მეზობელს ჩავაბარე და წამოვედი. - არ მატყუებთ? - არა, გეფიცებით. პოლიციელი ჩაფიქრდა. - რა ხდება მანდ? - გასძახა პოლიციელს მეწყვილემ. - ეს კაცი ნახალოვკაში მიდის, პირველ სამშობიაროში, - მიუგო პოლიციელმა. - რა სჭირს, ორსულადაა, - იხუმრა მეწყვილემ. - პირველი შვილი შეეძინა, გოგონა. - დავეხმარები, თუ დედაჩემის სახელს დაარქმევს, - საპატრულო პოლიციის მანქანიდან გადმოვიდა მეწყვილე და ნიკასკენ გაემართა. - დედაშენის სახელი რატომ უნდა დავარქვა? - ჰკითხა ნიკამ. - დღეს დედაჩემის დაბადების დღეა, მაგრამ, სამწუხაროდ, რამდენიმე წლის წინ გარდაიცვალა. ჩემს შვილებს მისი სახელი ვერ დავარქვი, რადგან ბიჭების მამა ვარ, ჩემი ძმაც ბიჭების მამაა. არადა დედას კარგი სახელი ერქვა. მოგეწონება. - მაინც რა ერქვა? - დაინტერესდა ნიკა. - მარიამი, - მიუგო მეწყვილემ. - მართლა? - გაუხარდა ნიკას. - კი, მართლა, - თავი დაუქნია მეწყვილემ, - მაგრამ ასე რამ გაგახარა? - იცით, ცხონებული დედაჩემის სახელის დარქმევა მინდოდა ჩემი გოგონასთვის... - მაშინ 300-ლარიანი ჯარიმა არ აგცდება, - თვალი ჩაუკრა მეწყვილემ ნიკას. - საქმე ისაა, რომ ამცდება, - გაეცინა ნიკას. - ვითომ რატომაო? - ჩაეძია მეწყვილე. - იმიტომ, რომ დალოცვილია ღმერთი და სასწაულია განგება მისი. დედაჩემსაც მარიამი ერქვა და დღეს დედაჩემის დაბადების დღეცაა. პოლიციელებს სახეზე გაოცება დაეტყოთ. - მართლა? - ჰკითხა პოლიციელმა და მეწყვილეს ღიმილით გადახედა. - რა თქმა უნდა, - შესძახა ნიკამ. - წავედით სამშობიაროში, - აღმოხდა მეწყვილეს, - არ ვიცი, მართალს მეუბნები თუ მაბოლებ, მაგრამ გული მიგრძნობს, რომ ალალი კაცი ხარ. - მერე ჯარიმა? - ჰკითხა მეწყვილეს პოლიციელმა. - რა დროს ჯარიმაა, ძმაო?! ვერ გაიგე, მარიამი დაბადებულა!... პოლიციელებმა ნიკა საპატრულო პოლიციის მანქანაში ჩაისვეს და სირენების გნიასით დაიძრნენ „ნახალოვკისკენ“. #goodplaces #politics #news #opinion #events #art #photo #sport #funny #crypto #business #design #food #religion #gaming
მარიკო გეწაძე
Holon, Israel · 3 months ago
საოცარი შეგრძნებებია, როცა თოვლში მიდიხარ, მიდიხარ და ნაკვალევს ტოვებ, შენს არსებობას ახსენებ ყველას, ვინც ამავე გზით გამოივლის და გრძნობ, რომ სამყაროს სჭირდები, თორემ არც ნაკვალევი დარჩებოდა შენი… ასე ფიქრობ მხოლოდ წუთები, რადგანაც ხედავ თოვლი ფარავს შენს ნაკვალევს და ის ქრება, თითქოს არც ყოფილა, თითქოს არც კი გაგივლია აქ და უკან მობრუნებულს იგივე გზაზე სხვისი ნაკვალევი გხვდება და თუ გინდა ისევ სამყაროს ნაწილად იქცე და იგრძნო რომ ვიღაცას სჭირდები თავიდან უნდა გაიარო იგივე გზა და ნაკვალევიც თავიდან დატოვო. ადამიანებთან ურთიერთობაშიც ხომ ასე ხდება… არსებობ ვიღაცის გვერდით, არსებობ მასში და შეგიძლია შენი არსებობით შეცვალო ის, მანამ მასში არის რაღაც ნაწილი შენი, შენი ნაკვალევი, მერე კი ქრები, ქრები მისი გულიდან, ქრები როგორც პატარა ფიფქები ქრებიან შენს წამწამებზე, ხელისგულებზე და გიკვირს და გტკივა, რომ ასე მარტივად დაგივიწყა, თითქოს არც იყავი, გიკვირს რომ არაფერი ახსენებს შენს თავს, არც მუსიკა ერთად რომ უსმენდით, არც ქუჩები ერთად რომ სეირნობდით, არც გვირილები ასე რომ გიყვარს და არც უსაზღვროდ დიდი ცა… არაფერი დარჩა შენგან, არადა, რა უხვად გაეცი მისთვის შენი არსებობის ყველა წუთი და წამი, ნაწილები შენი სულისა და ახლა ხვდები, რომ უკან აღარაფერს დაგიბრუნებენ, ხვდები რომ სიცარიელედღა დარჩი და მაინც არ ნანობ… მხოლოდ ტკივილი, კიდევ კარგი ეს მაინც დაგრჩა. მიდიხარ თოვლში და ფიქრობ, რომ სამყარომ შეწყვიტა არსებობა, დროც კი გაჩერდა, მხოლოდ საკუთარი გულის ცემა გესმის და მხოლოდ შენს ფიქრებს ხედავ ნატვრად გადაქცეულს, ნეტა მომწეროს, ტელეფონი კი დუმს… მაინც ჯიუტად ელი და რატომღაც გჯერა, რომ ის აუცილებლად მოვა შენამდე, მოვა და დაგიკოცნის ხალებს ლოყაზე სამ წერტილად გაბნეულს და ელი. გგონია გავიდა თვეები, წლები, საუკუნეები, გგონია გაიარე უკვე დიდი გზა მასთან შესახვედრად, მაგრამ გრძნობ რომ ყველა გზა უკან გაბრუნებს, გაბრუნებს საკუთარ თავთან, საკუთარ ტკივილთან და ცრემლებიც კი აღარ გყოფნის, აღარც ძალა რომ წახვიდე… დაიღალე… აკვირდები საკუთარ ნაკვალევს თოვლზე და ხედავ რომ ვიღაც სხვაც მოდის იგივე გზაზე, მოდის, მაგრამ არა შენს ნაკვალევზე, უბრალოდ შენს გვერდით და ხვდები, რომ არავის შეუძლია შენი არსებობა გადაფაროს, წაშალოს ის რაც ხარ, რაც შენგან რჩება, იმიტომ რომ შენ შენ ხარ, სხვა კი სხვაა და არასოდეს დაემთხვევით ერთმანეთს როგორც ეს ფიფქები, ათასები და ათიათასები, მილიონები და უფრო მეტიც, თითქოს ერთნაირები და მაინც ყველა სხვადასხვა, თითოეული თავისთავად ღირებული, სხვებისგან დამოუკიდებლად, არა როგორც თოვლი, არამედ ერთი პატარა ფიფქი, რომელიც გაქრება წამში, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ ის არ იყო, არ არსებობდა. ამას ხვდები და გრძობ საკუთარ სულს, საკუთარ სხეულს, გარკვეულ დროში და გარკვეულ სივრცეში, მარადისობის ერთ მცირე წამში, აწმყოში, წარსულში და მომავალში, გრძნობ საკუთარი არსებობის საჭიროებას და რწმუნდები აღარ ხარ მარტო, აღარც დაღლას გრძნობ, რადგან იცი უნდა იარო, რომ არ დაიკარგო, იარო წინ, ან უკან, მაგრამ უნდა იარო და შეხვდები იმას ვინც შენსკენ მოდის, დგეხარ თოვლში, ფიფქებით დამძიმებული წამწამებით და სასაცილოდ აფახულებ თვალებს, როგორც თოჯინა შენი ბავშვობის მეგობარი და გახსენდება ოქროს თევზები, დროებით რომ მიივიწყე სადღაც ცნობიერების ურთულეს გზაზე და ახლა ისევ გჯერა მათი არსებობის, ისევ გჯერა რომ სადღაც ისინი შენს ზღაპარს წერენ და უნდა წახვიდე იქ, შენს ზღაპარში და შენს სამყაროში და ისევ იწყებ ძიებას… იცი ისევ ბევრჯელ მობრუნდები უკან, ბევრჯელ იგემებ ტკივილს და იმედგაცრუებას, ბევრჯელ დაეცემი დაქანცული და მაინც გრძნობ , რომ უნდა წახვიდე… რადგან შენი ზღაპარი ამად ღირს… იქ უნდა მოხვდე… მომენატრე და შენთვის გავთოვდი, შორი გზებიდან მოვედი შენთან და შევისვენე შენს წამწამებზე… გთხოვ მაპატიოს ეს სისუტე ვინც შენ გეკუთვნის, ვისაც შენად თვლი, მე ხომ ფიფქი ვარ მალე გავქრები, მხოლოდ წამი მაქვს შენთან ყოფნისთვის და ეს წამია მარადისობა და უფრო მეტიც…… #news #funny #design #business #sport #religion #gaming #photo #art #opinion #goodplaces #politics #events #crypto #food
George Toreli
Tbilisi, Georgia · 5 months ago
⭕ ნახეთ რა მაგრად ცეკვავენ • ქართული ცეკვა საოცრება 👉გამომიწერე • Follow me ✅ George Toreli #goodplaces #politics #news #photo #art #events #opinion #sport #funny #crypto #food #gaming #design #business #religion
ხატია ლობჟანიძე
Tbilisi, Georgia · 3 months ago
ნიკოლოზ ბარათაშვილი - "მტკივნეულად ნაცნობი"
ნიკოლოზ ბარათაშვილი სულით ობოლი და ამავე დროს, როგორც იხსენებენ: მოქეიფე, სკანდალისტი, აზარტული ბიჭი, მღეროდა კარგად და რაც ყველაზე საოცარია, ბავშვობიდან კოჭლი თავდავიწყებით ცეკვავდა, ალბათ ასე ცდილობდა გადაელახა „ბედის სამზღვარი.“ იგი ახლობელ ნათესავთა ოჯახებს სტუმრობდა ერთადერთი სურვილით, მოესმინათ მისი ლექსები. არ უსმენდნენ... საკუთარი ბიძაც პოეტი გრიგოლ ორბელიანი დისწულში ვერ ხედავდა პოეტს და ლექსებს შეუფასებლად და უპასუხოდ ტოვებდა. ერთგვარი ხერხი იხმარა შემდეგ, ალბათ გამოუვალობის გამოსავალი, საზოგადოებისთვის უცნობებია მერანი ილიკო ორბელიანს მივუძღვენიო, მისი მონოლოგიაო და ამ გზით, ილია ორბელიანის ხათრით მოუსმინეს - „საყვარელო ძია გრიგოლ, ილია ტყვედ არის შამილთან, არ ვიცი ეს ლექსი როგორ მოგეწონება, აქ კი ბევრი ცრემლი, ტყუილი და მართალი დაინთხა ამის წაკითხვაზე, რასაკვირველია, იმიტომ რომ ამას ამბობს ილია ტყვეობაში და არა მე.“ ტატო ბარათაშვილი არისტოკრატიული საზოგადოების სალონურ ნორმებს ვერ იცავდა. ხმაურობდა, ლაპარაკობდა ბევრს, ითხოვდა, რომ მისთვის მოესმინათ. ნათესავებთან და ახლობლებთან მისულს ზოგჯერ კარსაც არ უღებდნენ. - „საყვარელო დაო მაიკო, ეს ღამეც წავიდა ვითარცა სიზმარი. კიდევ მომნახა ჩემმა ჩვეულებრივმა მოწყინებამ. ვისაც საგანი აქვს ჯერ იმის სიამოვნება რა არის ამ საძაგელ ქვეყანაში, რომ ჩემი რამე იყოს. შენ იცი დიდიხანია ობოლი ვარ, არ დაიჯერებ მაიკო, სიცოცხლე მომძულებია ამდენი მარტოობით. შენ წარმოიდგინე მაიკო სიმწარე იმ კაცის მდგომარეობისა, რომელსაც მამაცა ყავს, დედაც, დებიც და მრავალნი მონათესავენი და მაინც ვერავის მიჰკარვებია, მაინც კიდევ ობოლია ამ სავსე და ვრცელ სოფელში.“ ჩვენს მეხისერებას სამუდამოდ შემორჩა ბარათაშვილის, ლადო გუდიაშვილისეული პორტრეტი. ტატო ბარათაშვილის გარეგნული იერის ანალოგიური მხოლოდ ბაბთაა და სხვა არაფერი და დღემდე არ ვიცით სინამდვილეში, როგორ გამოიყურებოდა პოეტი. მისი პიროვნული რაობის ვერ გაგებას კიდევ ერთი უცნაური მომენტი ახლავს, თანამედროვენი სრულიად სხვადასხვაგვარად, ერთმანეთის საპირისპიროდ აღიქვამდნენ ნიკოლოზ ბარათაშვილის სახეს, თმის ფერს, თვალების ოვალს, სიმაღლეს. თითქოს რაღაც გაურკვევლობის კედელი იყო აღმართული პოეტსა და მის თანამედროვე გარემოს შორის. ... და მაინც რატომ ვერ დაინახა იგი ვერავინ, რატომ მოხდა, რომ ბარათაშვილების საგვარეულო ალბომს მხოლოდ და მხოლოდ ნიკოლოზ ბარათაშვილის პორტრეტი აკლია. უხილავი ძვირფასი სახე უკვე რაღაც სხვაგვარი სიმყუდროით, იდუმალებით აღსავსე არსებობს ჩვენში, ბარათაშვილის უცნაურმა ბედმა მისდამი არაჩვეულებრივი თანაგრძნობით აავსო მკითხველი და ჩვენს წარმოსახვასა და გემოვნებას მიანდო მისი გარეგნული ხატი. იქნებ განგებამ მართლაც იმიტომ დაგვიტოვა უსახოდ, იმიტომ გააქრო მისი ყველა პორტრეტი, რომ „მტკინვეულად ნაცნობი“ გაეხადა ყველა ჩვენგანისთვი. კონკრეტიზაცია გვაშორებს პოეზიის საგანს. ალბათ არ არის აუცილებელი ზუსატად ვიცოდეთ, როგორ გამოიყურებოდა ნიკოლოზ ბარათაშვილი, რადგან შემოქმედების საიდუმლოს ხიბლი არა მისი ახსნა არამედ, აუხსნელთან მიახლოებაა. #goodplaces #politics #news #opinion #events #art #photo #sport #funny #crypto #business #design #food #religion #gaming