3 votes
0 comments
0 shares
Save
წარწერა ურეკის ერთ-ერთ შენობაზე :)
119 views
Elena Mosulishvili
Tbilisi · 3 months ago

და რას ელოდები?

#goodplaces
Elena Mosulishvili
Tbilisi · 3 months ago
Similar Posts
Elena Mosulishvili
Tbilisi · 3 months ago
#art #goodplaces
გიორგი ლობჟანიძე
Tbilisi · 3 months ago
სამყარო ჩვენს გარეშე, უფრო ბედნიერია
ეს არის შედარება თუ რა იყო რამოდენიმე დღის წინდ ა როგორია ქალაქი დღეს. ქალაქი იწმინდება ბუღისგან და სიბინძურისგან, ჰაერი იცლება ტყვიისგან და მავნე ნივთიერებებისგან. კორონა ვირუსმა ადამიანები მიგვახვედრა, რას ვუშვებით დედაბუნებას. იმედია ეს მაგალითი იქნება მთელი კაცობრიობისთვის #goodplaces #politics #news #opinion #events #art #photo #sport #funny #coronavirus #corona # tbilisi Tbilisi #crypto #business #design #food #religion #gaming
Mariam Chikaidze
Tbilisi · 3 months ago
პაემანი
გუშინ სახლის კართან ტიტები დამხვდა,ფოტოზე არაა ჩემი ტიტები,ეს სხვისია,სხვისი ემოციებია,სხვისი ტულიპებია. ჩემი წითელი არის,ყვითელშერეული,რაღაცნაირი ნაზავია არა?! რაღაც-ნაირი,რომ შევხედე სიტყვა მოიისფრო გამახსენდა,რომ გავიხედე მოყვითალო და ახლაც ვუყურებ,სიტყვა ღვთაებრივი მახსენდება. პაემნებზე ტიტებით მოსულ ადამიანს დავინახავდი სიამოვნებით,რაღაცნაირი ტიტებით,თან ამნაირით და თან იმნაირით,ტულიპები პაემანზე,მე და ტულიპები ანუ ჩვენ ✨ #აპოგეა 🌺უღრმესი მადლობა 2k-თვის,არ ვიცი ამისთვის მადლობას იხდიან თუ არა,მაგრამ მადლიერი ვარ,რას ვიზამთ✨ 🌺არ დაგავიწყდეთ,რომ გამომიწეროთ ინსტაგრამზე: @monamargar1ta #goodplaces #news #art #photo #design #opinion
Nino Kakulia
Poti · 2 months ago
თუ „დასაწყისის“ ( Inception) დასასრული ვერ გაიგე, ეს სტატია შენთვისა (ნოლანის ფილმია მაინც)
მაიკლ კეინმა განაცხადა , რომ კრისტოფერ ნოლანის „დასაწყისში“ , ყველა სცენა , რომელიც თავად მონაწილეობს რეალურია. შესაბამისად გამოდის რომ , ფილმის დასასრულიც რეალობაა და არა სიზმარი. გარდა ამისა, პოპულარული განმარტების მიხედვით , ყველა სცენა სადაც დიკაბრიოს პერსონაჟი ქობი ბეჭედს ატარებს , სიზმარია. ხოლო სადაც უბეჭდოთაა ცხადია. მაგრამ , ყოველთვისაა მაგრამ. ფილმი ძალიან კომპლექსური და ჩახლარტუთულია და მის გაშლას დაკვირვება სჭირდება. დავიწყოთ ბზრიალათი. გავიხსენოთ ტოტემების მუშაობის პრინციპები. 1) ტოტემით მხოლოდ იმის დადგენაა შესაძლებელი, თუკი სხვის სიზმარში იმყოფები. შესაბამისად, ბზრიალა რომც დაცემულიყო ,ქობს (დიკაბრიო) კვალავაც შეეძლო მის სიზმარში ყოფნა. 2) იმისათვის რომ იმუშავოს,არავინ უნდა იცოდეს მისი მუშაობის პრინციპი. მიუხედავად ამისა, თავად ქობი(დიკაბრიო) ამ წესს არღვევს, როდესაც არიადნეს ( ელენ ფეიჯი) ეუბნება მის მახასიათებელს.3) წესით ერალურ სამყაროში, ტოტემი უჩვეულოდ უნდა იქცეოდეს.ქონდეს უჩვეულო ბალანსი, წონა, გამოსახულება. სხვების ტოტემებს დავაკვირდეთ. არტურს ( ჯოზეფ გორდონი) აქვს კამათელი , რომელიც დამძიმებულია. შესაბამისად, რეალურ სამყაროსი გაგორებისას მხოლოდ ერთ შედეგს გვიჩვენებს.ხოლო სიზმარსი ჩვეულებრივი კამათლის ფუნქცია აქვს. არიადნეს ტოტემი ჭადრაკის ფიგურაა, რომლის წონაც და წონასწორობის ცენტრი შეცვლილია. თუმცა სხვის სიზმარსი ჩვეულებრივი წონა ექნება. ეიმსის ( ჩენინგ ტატუმი) ტოტემი, კაზინოს ფიშკაა,რომელსაც არასწორად აწერია მომბასა, სიზამრში წარწერა უნდა სწორდებოდეს. აშკარაა,რომ ქობის ტოტემი ასე ვერ იმუშავებს.ბზრიალა რეალურ სამყაროსი უსასრულოდ უნდა ტრიალებდეს.ხოლო სიზმარში ეცემოდეს.ანუ ფილმის დასასრულს ტოტემი წაიქცევა ტუ არა ამას არანაირი მნსივნელობა არ აქვს. ეს მაყურებლის მოსატყუებლათ შემოტანილი ელემენტია, რომლსაც ცვენი ყურადღება უფრო მნიშვნელოვანი რაღაციდან გადააქვს.ქობის (დიკაბრიო) და ბავშვების შეხვედრიდან.ფილმის ლოგიკით სხვის სიზმარსი, სნი ქვეცნობიერის ელემენტი აღწევს,ქობის შემთხვევაში ეს არის მატარებელი.როცა ფიშერის სიზმრის პირველ დონემდე ჩავნიდნენ ქალაქში გაჩნდა მატარებელი, რომელმაც ქობი და მოლი ( მარლონ კოწიარდი) თავიდან ლიბოში მოკლა.მატარებლის ნომერი იყო 3502, სწორედ ამ ნომრის სასტუმროში იყვენ ქობი და მოლი, როცა მოლმა ( მარლონ კოწიარდი) თავი მოკლა.ანუ თუ მივყვებიტ იმ იდეას, რომ ლინბოში თვითმკვლელობის მერე ქობი და მოლი , რეალობაში დაბრუნდნენ ,ასეთი ქრონოლოგია გვექნება ჯერ ჩნდება მატარებელი 3502 ,შემდეგ აბრუნებს წყვილს რეალობაში ,შემდეგ ისისნი მიდიან თაფლობის თვისთვის მოგზაურობაში და სასტუმროში ხვდებიან იმ ნომერში, რომელიც უეცრად ემთხვევა,მატარებლის ნომერს. რაღაც აშკარად არ ლაგდება.თუმცა , თუ დავუშვებტ , რომ თვითმკველობა გარვიძება იყო, მასინ აღარაა უცნაური როცა ქობის ქვეცნობიერი სიზმრის სხვა დონეზე ამეორებდეს იმავე რიცხვს. ამასთანავე , როცა არიადნე და ფიშერი იხოცებიან , რინბოში ,ისისნი მაშინვე რეალობასი არ გადადიან. არამედ არმოჩნდებიან, მორიგ დონეზე, რის შემდეგად ნაბიჯ-ნაბიჯ ადიან სიზმრების ფენებზე.თუ ლინბოდან ამოსვლის წესები სტაბილურია,ლიანდაგზე თვიტმკვლელობის შემდეგ , მოლიც და ქობის არ აღმოჩენილან რეალობაში და მოლის ეჭვებიც გამართლებულია.ისინი იღვიძებენ თავიანტი ბინის იატაკზე და მაშინვე ვიჯერებთ,რომ რეალობაში არიან.მიუხედავად ქობის სიტყვებისა, რომ ცოლთან ერთად ლიმბოს მაშინ მიაღწია, როცა ატარებდა ექსპერიმენტებს სიზმრებზე,სიზმრების შიგნით.ანუ რეალობამდე კიდევ შორია. გავიხსენოთ ასევე,როგორ იწყება და სრულდება კინოფილმი, ქობის და საიტოს საუბრით სიზმრების სამყაროში.ორივე შემთხვევასი ქობი სტუმრობს, საიტოს მის სახლში ,რომელიც აშენებულია კლდეზე. და აი აქ დავუბრუნდეტ ბზრიალას,სცენას.მაგრამ ყურადღება მივაქციოთ,ტუ რას ამბიობენ ბავშვები როცა, ქობს ეხუტებიან. აბა რას ვაშენებდით ? რას აშენებდით? სახლს კლდეზე.წამოდი მამა ახლავე გაცვენებთ. დადამ ისისნი აშენებდნენ სახლს კლდეზე და სწორედ ამიტომ ჩნდება ეჭვი,რომ ლინბოდან გამოსვლის შემდეგ, საიტო და ქობი აღმოჩდნენ არა რეალობაში, არამედ ერთი დონით ზევით სიზმარში. სადაც საიტოს ქვეცნობიერის ელემენტი,გაცხადდა ბავშვების მიერ აშენებულ ქვიშის სახლის სახით.შეიძლება მოლი მართალი იყო და ქობი სიზმარშია ჩარჩენილი.ხოლო მთელი მისი ჯგუფი ქვეცნობიერის ნაყოფია.ეს ახსნიდა იმ ფაქტს, რომ მობას ქუჩა წააგავს ლაბირინთს.კედლები თითქოს უეცრად ვიწროვდება.საიტო არსაიდან,ზუსტ მომენტში ჩნდება მის დასახმარებლად.ხოლო მოლი თვითმკველობამდე სხვა სასტუმროს აივანზე ზის.თუ ეს რეალობაა , მასინ მას უნდა მიმოეყარა ყველაფერი ოთახში,გადასულიყო გვერდითა შენობაში,ექირავებინა ახალი ნომერი ,დამჯდარიყო აივანზე და დალოდებოდა ქობის გამოჩენას.რაც სიმართლე რომ გითხრათ,სულელურად ჟღერს. და საბოლოოდ,ედიტ პიაფის სიმღერა ( ) შენელებულად ჟღერს , მაშინ როცა პერსონაჟები იმყოფებიან ძილში არის ზუსტად, 2:28 წამი. და იცით რა არის თავად ფილმის სიგრძე ? 2 საათი და 28 წუთი.ასე რომ დასკვნები ბოლოს მაინც ჩვენ უნდა გამოვიტანოთ#დასაწყისი #inception #movies #movie #hollywood #news #opinion #photo #art #goodplaces
Nino Kakulia
Poti · 2 months ago
ჯონ ლენონი
შენ რომ იცოდე, რამდენი მიფიქრია, თუ რას დაწერდი ბოლო 30 წლის მანძილზე. ჯონ.. ის ხუთი ტყვია რომ არა.. ჩეპმენი რომ არა, მჯერა, დღემდე ცოცხალი იქნებოდი. გეცოცხლა, ჯონ.. გეცოცხლა. როცა შენი გარდაცვალების ვიდეოებს ვუყურებ. იმას, თუ როგორ ტირის ქუჩაში გამოსული მილიარდობით ხალხი, მინდა, მეც გავაკეთო ისეთი რამ, შენი მოპოვებული სიყვარულის, თუნდაც, მეოთხედი რომ დავიმსახურო. მაგრამ მე ხომ გენიოსი არ ვარ?! ჯონ.. შენ სტილი ხარ: მრგვალი სათვალეები შენამდე ძალიან დიდი ხნით ადრე იყო, მაგრამ დღეს მათ ლენონებს ვეძახით. ჯონ.. შენ ეპოქა ხარ: ძალიან, ძალიან ლამაზი ეპოქა, რომელსაც ვერასოდეს ვერავინ გაიმეორებს. ჯონ.. შენ იდეა ხარ: მშვიდობის, თავისუფლების, სიყვარულის, გამბედაობის იდეა. შეშლილი იდეალისტების კერპი ხარ, ჯონ! ჯონ.. შენ ის ხარ, ვინც ადამიანებს ბრძოლის ჟინი გაუღვივა, ის, ვინც მათთან ერთად ითხოვდა მშვიდობას, ის, ვინც არა მსოფლიოს კერპი, არამედ, რიგითი მოქალაქე იყო, რომელიც "რუპორით" ხელში მათთან ერთად დადიოდა, ის, ვისთვისაც ნებისმიერ ადამიანს ნებისმიერი თხოვნით შეეძლო მიემართა და დარწმუნებული იყო, რომ ამომწურავ პასუხს მიიღებდა. ჯონ, მიყვარხარ, მიუხედავად იმისა, რომ პოლ მაკარტნის "Hou do you sleep" დაუწერე. სიმღერა, რომელსაც არასოდეს გაპატიებ: შენ ეს უღირსი ნაბიჯი არ გეკადრებოდა. ჯონ... მიყვარხარ, რადგან შენ მე ახალი სამყარო მაჩუქე. სამყარო, რომელსაც ჯონ ლენონი ჰქვია. ჯონ... მიყვარხარ, რადგან შენ ერთი ხარ და მრავლისმომცველი. ჯონ... მიყვარხარ, რადგან შენ და იოკო (იქნებ პირიქითაც) 70-იანებში ტაბუს ანგრევდით. ჯონ... როცა შემიყვარდება გპირდები, რომ შენს სიმღერებს სხვანაირად მოვისმენ. იმათ, ახლაც რომ რაღაცები მემართება ხოლმე შიგნით.. ჯონ.. მიყვარხარ. მიყვარხარ. შენ რომ მართლა იცოდე, რამდენს ვფიქრობ, რას დაწერდი ბოლო 30 წლის მანძილზე.. მაგრამ მეც ხომ მოვკვდები, ჯონ?! ოდესმე ხომ მოვკვდები?! ჰოდა აუცილებლად მოვალ შენს კონცერტზე. იქ მოვალ. მოვალ და ყველა იმ სიმღერას მოვისმენ, რაც ამ 30 წლის მანძილზე უნდა შეგექმნა. ჯონ, მიყვარხარ, მიყვარხარ და გმადლობ. გმადლობ, რომ არსებობდი. რომ ისეთი იყავი, როგორიც იყავი. რომ მუსიკა მაჩუქე. მუსკა - რომელიც ჩემთვის ყველაფერია... ©მელოსკოპი #goodplaces #opinion #photo Tbilisi
Maia Khomeriki
Lastra a Signa · 5 months ago
ძალიან დილა მშვიდობის!!! ბოლო დროს საკუთარ თავს ვატყობ, რომ ძალიან გავფეხბურთდი და თვალიც მეპარება ხოლმე ანდრიას ბურთისკენ... აბა, სხვა რა გზა მაქვს, როდესაც ვიგონებ ჩვენს საოცარ ფეხბურთელებს, იმდენ ლამაზ თვისებას ვპოულობ მათში, რომ მეც მინდა ცხოვრებაში ერთი ლამაზი თერტმეტმეტრიანი შევაგდო ან გავიტანო))) სწორედ დღეს კი, 1915 წლის 3 თებერვალს, ჩოხატაურის სოფელ ონჭიკეთში დაიბადა „ფეხბურთის კარუზო“, როგორც მას ეძახდნენ, საქართველოში ყველაზე ძლიერ ფეხბურთელად აღიარებული, ბორის პაიჭაძე... ბორისმა, ფეხბურთის თამაში დაიწყო 15 წლის ასაკში, როდესაც სწავლობდა ფოთის საზღვაო ტექნიკუმში... იმ დროს, ფოთის ნევსადგურში ჩერდებოდნენ გემები ინგლისიდან და მეზღვაურები, შესვენების დროს, თამაშობდნენ ფეხბურთს ფოთის ახალგაზრდებთან... ინგლისელები მიდიოდნენ, ფოთელი ბიჭები კი ფეხბურთს მაინც თამაშობდნენ, ნაჭრებისგან შეკოწიწებული ბურთებით...ბორისიც გაიტაცა ამ ახალმა თამშმა... კარგად გამოსდიოდა და ცოტა ხანში ფოთის გუნდის თავდამსხმელი გახდა... ამ დროისთვის მან დაამთავრა ტექნიკუმი, II კლასის მექანიკოსის დიპლომით და სამსახური დაიწყო გემზე „ტენდა“, შემდეგ კი, ტანკერ „მეტალისტზე“. ერთხელაც, ინგლისში მივლინების წინ, ბორისს მოუვიდა დეპეშა ფოთიდან, რომელიც იუწყებოდა, რომ მამა მძიმედ დაავადდა... ბორისიც ინგლისის ნაცვლად, გაემგზავრა ფოთში და დახვდა სრულიად ჯანმრთელი მამა. აღმოჩნდა, რომ დეპეშა გაუგზავნა მისი საფეხბურთო გუნდის წევრმა, რადგანაც იგეგმებოდა ფოთის ნაკრების შეხვედრა ბათუმის ნაკრებთან და ბორისის გარეშე, მისი გუნდი ვერ მოიგებდა... ფოთელებმა გაიმარჯვეს, ანგარიშით - 2:1... ორივე გოლი შეაგდო ბორის პაიჭაძემ... და მაშინ საბოლოოდ გადაწყვიტა, რომ ფეხბურთელი გამოვიდოდა... დიდი ხნის განმავლობაში არავინ არ იცოდა, ვინ იყო ამ დეპეშის ავტორი. ის გამოტყდა მოგვიანებით. თურმე ეს დეპეშა ბორიასთვის მის თანაგუნდელ კაკო (კალისტრატე ) იმნაძეს გაუგზავნია... სპორტში წარმატებებისთვის, ფოთის ნაკრები, ბორისის თამადობით, ჩარიცხეს ამიერკავკასიის ინდუსტრიულ ინსტიტუტში... 1935 წელს უკვე „გასტუდენტებული“ ფოთელი ფეხბურთელები ჩავიდნენ მოსკოვში და გახდნენ საბჭოთა კავშირის უმაღლესი სასწავლებლების საფეხბურთო ჩემპიონატში გამარჯვებულები. სხვათაშორის, მოუგეს იმ დროისთვის ყველაზე ძლიერ - მოსკოვის სახელმწიფო უნივერსიტეტის გუნდს. თურმე, ყოველი თაამშის დროს, მათ გასახდელში შემოდიოდა სერგო ორჯონიკიძე და გამარჯვების შემდეგ, ფოთელებს ველოსიპედები აჩუქა... ბატონი ბორისი იხსენებდა იმდროინდელ სასაცილო ეპიზოდს... ერთხელ ფოთის გუნდს მოუხდა თურქეთის დროშის ეგიდით თამაში, თანაც უკრაინის ნაკრების წინააღმდეგ... თურმე, იმ დროს თურქეთის ნამდვილი ნაკრები იმყოფებოდა საბჭოთა კავშირში და მოლაპარაკების მიხედვით, მოსკოვის თამაშის შემდეგ, უნდა ჩასულიყო ოდესაში, მაგრამ ვერ მოასწრო. ფოთელი ფეხბურთელები კი იქვე, სევასტოპოლში იყვნენ და მათ თხოევეს ეთამაშათ „თურქი ფეხბურთელების“ როლი... ისინი დათანმხდნენ, მაგრამ რას წარმოიდგენდნენ, რომ ოდესის სტადიონის ტრიბუნებზე იქნებოდნენ ფოთელი მეზღვაურები, რომლებიც მათ კარგად იცნობდნენ. თამაშის დაწყებიდან რამდენიმე წუთში, ტრიბუნებიდან გაისმა გაკვირვებული ფოთელების ხმები - „ეფრემ, ვის დაუტოვე ფოთში ცოლ-შვილი, თუ ისინიც გაათურქე“? „ლადო, ჩემი ვალი გაქვს - 20 რუბლი, ლირებში დამიბრუნებ,თურუბლებში?“ ოდესის გამჭრიახე მაყურებელი უცებ მიხვდა, რაში იყო საქმე... ჯერ გაბრაზდნენ, მერე სიცილი აუტყდათ და როცა „ფოთელმა თურქებმა“ წააგეა - 2:3, - აპატიეს. ფეხბურთში საბჭოთა კავშირის პირველი ჩემპიონატის ზღურბლზე, ბორის პაიჭაძე მიიღეს თბილისის „დინამოში“. 1936 წლიდან დაიწყო მისი ტრიუმფალური სვლა ფეხბურთის მწვანე მოედნებზე... თავისი კარიერის 15 წლის განმავლობაში, ბორის პაიჭაძემ ჩაატარა 181 თამში, გაიტანა 105 ბურთი... ის ცხოვრობდა ფეხბურთით... თანაც წყნარად და ნიჭიერად, ყოველგვარი პოზიორობის გარეშე, ასრულებდა თავის საყვარელ როლს... აღსანიშნავია, რომ მის ქებაში იყვნენ არა მხოლოდ მისი მწვრთნელები და ურიცხვი თაყვანისმცემლები, არამედ მოწინააღმდეგეებიც... საფეხბურთო ჟურნალისტიკის მეტრი, ლევ ფილატოვი იხსენებდა - „ ბორისს ენდობოდნენ, რადგანაც ის მართლა სანდო ოყო. ყველაფერი, რასაც ის მოედანზე აკეთებდა, იყო გააზრებული და მიზანდასახული. მისი „დრებლინგი“ ემსახურებოდა მხოლოდ შეტევას და არა პირად სიამოვნებას და ამით ის წინ უსწრებდა თავის დროს. მის სახელთან არის დაკავშირებული ახალი ამპლუა - „მოხეტიალე ფორვარდი“;. ანუ ის, ვინც თავისუფლად გადაადგილდებოდა მთელ მოედანზე... ბორის პაიჭაძე იყო მოხდენილი, სწრაფი და დაჯილდოვებული ძლიერი და ზუსტი დარტყმით. მაგრამ მთავარი იყო მისი კიდევ ერთი შესანიშნავი თვისება - ის არა მხოლოდ ბრწყინვალე ფეხბურთელი იყო - ის იყო ნამდვილი ჯენტლმენი, პატიოსანი, კორექტული, კეთილშობილი, თანაც იმდენად, რომ სირცხვილი იყო მის წინააღმდეგ გეთამაშა უხეშად ან უპატივისცემოდ... იშვიათად, მაგრამ როცა ასეთი რაღაც მაინც ხდებოდა, ბორისი არასდროს არ აძლევდა თავს უფლებას, უხეშობაზე უხეშობით ეპასუხა“. სწორედ ასეთმა უხეშობამ დაასრულა ბორის პაიჭაძის საფეხბურთო კარიერა. მოწინააღმდეგემ მას მიაყენა ფეხის ტრავმა და 35 წლის ასაკში ბორისმა დატოვა დიდი ფეხბურთი... მაგრამ ფეხბურთი ადამიანს არასდროს არ ტოვებს, როგორც სიყვარულის ვირუსი... ბატონი ბორისი ხელმძღვანელობდა საქართველოს სპორტკომიტეტს... შემდეგ კი თბილისის „დინამოს“ სტადიონის დირექტორი იყო, რომელსაც დღეს მისი ქანდაკება ამშვენებს და მისი სახელი... სხვათაშორის, როდესაც თბილისის „დინამოს“ მწვრთნელობა შესთავაზეს, თავიდან დათანხმდა, მაგრამ #goodplaces
Maia Khomeriki
Lastra a Signa · 2 months ago
ხელოსანი მოვიდა, რა ვიცოდი ვინ მოვიდოდა, გამოვიძახე და მოვიდა. პატარა ყვითელი მოხუცი კაცი, ძალიან პატარა და სველი. ვერ ვიტან ხელოსნებს, ცალკე მოჯალათო კასტაა, მაგრამ ეს ხელოსანია? ჩიტი თუ გნომი... მივიდა, დაათვალიერა ონკანი, არაფერია ისეთი, ამას შენც კი გააკეთებდი, სულ იოლიაო, მოდი, უყურე და სხვა დროს თვითონ გააკეთებო. ვდგავარ. ვუყურებ. ონკანს არა, პატარა, დამჭკნარ გამჭვირვალე ხელებს... ძველი მწვანე ჯემპრის გაქექილი სახელოებიდან იყურებიან ხელები, როგორც ჩამქრალი თვალები... მაქვს ჯემპრი, მოერგება კი არა, დიდიც ექნება, ახალი, მაგრამ ისეთია ეს ხელები, ისე იყურებიან, ვერ აკადრებ, რომ აჩუქო. გააკეთა. ,,ხო უყურე რა იოლია, სხვა დროს თავითონ გააკეთებ და ფული არ დაგეხარჯება"... მინდა, რომ ჩაიზე დარჩეს, გათბეს, კატომაც გაიღვიძა, მოვიდა და ფეხებზე მიეფერა, გაედო. უი, ფისოო და გაიღიმა, როგორ გაიღიმა, ბავშვივით მიეფერა ვერ დავრჩები, მირჩევნია წავიდე, ჩემი ქალი მელოდება, ლოგინადაა ჩავარდნილი, მთელი დღეა ვმუშაობ, ცოდვაა მარტოო. მინდა ვკითხო, რამდენი წლისაა და მერიდება გაიგო, ფიქრი გაიგონა? გაისად 90 წლისები ვხდებით ორივენიო – ის ჩავარდა, ჩვენი ბიჭის მერე... – და აღარ აგრძელებს, ან რა საჭიროა. პატარა ჩანთა აქვს, იარაღები უწყვია, ყავისფერი, გაქექილი და... მთელი დღეა მუშაობს !!! და ახლა სახლში მიდის და ვინ იცის, იქ რა ხდება რა აქვთ როგორ არიან და ეს, პატარა ყვითელი ჩიტი, გნომი, უნდა წავიდეს ბნელ სველ ღამეში...... კიდევ გაიღიმა, როცა ფული მივეცი და კიდევ ბავშვს გავს. კარგად იყავი, ფისოო და კატომ უპასუხა:,,მიაუ'' ისე მომინდა ჩავხუტებოდი და მეკოცნა, ასეთი პატარასთვის, დალეულისთვის, ერთ წელიწადში 90 წლისასთვის, მთელი დღე რომ მუშაობს ამ დაწყევლილ, დაუნდობელ და დაქცეულ სამყაროში და მერე თავის თითქმის 90 წლის ქალთან მიდის. ვერ იცოცხლა იმ მათმა ბიჭმა და რა ექნა შეატოვა ესენი ღამეს, წვიმას, სიცოცხლეს, ქარს.... მაგრამ აბა რას იფიქრებს... გიჟიაო იფიქრებს... ან ეწყინება, შემიცოდაო. ან რა აქვს შესაცოდი, ისე კოხტად უკავია თავისი ჩანთა, ისე კოხტად მიდის პატარა, ერთი ბეწო და ძლიერი კარისკენ. ვუღებ კარს და ჯიბეში ჩაიყო ხელი, რაღაცას ეძებს. ამოიღო წითელ ქაღალდში კანფეტი, ეს ჩაის მიატანე, ერთი დამრჩა, მიყვარს ტკბილიო..... და წავიდა. და მე რა ვქნა ახლა? და ან ამ სიცოცხლემ რა ქნას? რამ მოაწყო ასე, თვითონაც რომ არ იცის?" ინგა მილორავა მხატვარი ხათუნა ფერაძე #goodplaces
Maia Khomeriki
Lastra a Signa · 4 months ago
იგავი ორ ტყუპზე ორი ტყუპი ჩაისახა დედის საშოში. დაინახეს ერთმანეთი და გაუხარდათ: "რა კარგია, რომ ჩავისახეთ! რა მშვენიერია სიცოცხლე!" ერთად ეცნობოდნენ ტყუპები სამყაროს. როდესაც ჭიპლარი აღმოაჩინეს, მათ იღაღადეს: _ რაოდენ დიდია დედაჩვენის სიყვარული, რა მშვენიერია, რომ ის თავის სიცოცხლეს გვიზიარებს! გადიოდა დრო და ტყუპებმა შეამჩნიეს, რომ თანდათან იცვლებიან. _ რას უნდა ნიშნავდეს ეს? - იკითხა ერთმა ტყუპმა. _ ეს ნიშნავს, რომ ჩვენი ცხოვრება ამ სამყაროში დასასრულს უახლოვდება, - გამოთქვა აზრი მეორემ. _ მე არ მინდა ამ ცხოვრებიდან გასვლა, მე მსურს აქ დავრჩე სამუდამოდ. _ თქვა პირველმა. _ არჩევანი არა გვაქვს, _ უპასუხა მეორემ, _ მაგრამ იქნებ კიდევ არსებობს დაბადების შემდეგ სიცოცხლე! _ როგორ შეიძლევბა სიცოცხლე დაბადების შემდეგ?! როდესაც ჩვენ ჭიპლარს გავგლეჯთ _ სიცოცხლეც შეწყდება! გარდა ამისა, ჯერ არავინ დაბრუნებულა უკან მუცელში, და არავის უთქვამს, რომ არსებობს სიცოცხლე დაბადების შემდეგ! ეს დასასრულია! ერთ-ერთი ტყუპისცალი სასოწარკვეთილებაში ჩავადა: _ თუ ჩასახვის დასასრული დაბადებაა, აქვს კი საერთოდ აზრი მუცელში ცხოვრებას? ცხოვრება უაზრობაა! იქნებ, საერთოდ, არანაირი დედა არ არსებობს. _ მაგრამ ხომ უნდა არსებობდეს დედა! _ აღშფოთდა მეორე. _ თუ ის არ არსებობს, მაშ, საიდან მოვხვდით აქ? რა გვაძლევს ჩვენ სიცოცხლეს? _ გინახავს როდესმე ეს დედა? _ ჰკითხა პირველმა. _ იქნებ ის მხოლოდ ჩვენს წარმოსახვაში არსებობს. იქნებ, ჩვენ თავად შევქმენით მისი ხატება, რათა უკეთ გვეგრძნო თავი! მუცელში სიცოცხლის უკანასკნელმა დღეებმა განცდებში გაიარა. და აი, დადგა დაბადების დრო. ტყუპები გადავიდნენ სხვა სამყაროში, თვალი აეხილათ და სიხარულისგან ატირდნენ, რადგან იმან, რაც მათ იხილეს, ყოველგვარ მოლოდინს გადააჭარბა... #goodplaces
Maia Khomeriki
Lastra a Signa · 4 months ago
კვირა დღე იყო, ოჯახი სტუმრებს ელოდა. მამის თანამშრომლები უნდა მო­სუ­ლიყ­ვნენ. უცებ ზარი გა­ის­მა. მე გა­ვა­ღებ კარ­სო, - უთქვამს. (7 წლის იყო მა­შინ.) შემ­დეგ, რამდენიმე წუთით, დედას და მამას, კარ­თან მდგომი ადა­მი­ა­ნე­ბის ხმე­ბი ეს­მო­და. შემოსასვლელში მდგარი სტუმრები საუბრობდნენ ერთმანეთში, კარის გასაღებად გასული ბავშვის ხმაც ისმოდა, ესალ­მე­ბო­და - ხან ერთს, ხან მე­ო­რეს. ხმები არ წყდებოდა, მაგრამ როგორც ჩანდა, შემოსვლას არავინ აპირებდა. იძულებული გახდნენ, მისაღებში გაეხედათ და რას ხედავენ: ბავშვი 5-6 ადამიანის ნაცვლად საუბრობს, მათი ხმებით, შეუცდომელი იმიტაციით. ისე გა­უ­სა­ხი­ე­რე­ბია, მშობ­ლე­ბს ბოლო წამამდე სჯეროდათ, რომ კართან მართლა სტუმრები იდგნენ. მისი უსაზღვრო ნიჭი და იუმორი დააფასა ხალხმა, გულით შეიყვარა. ამიტომაც იყო გამუდმებული რიგები მის სპექტაკლებზე. მიდიოდნენ საყურებლად მეორედ, მეხუთედ, მეასედ, და ყოველ ჯერზე ისე იცინოდნენ, როგორც პირველად. იცინოდნენ ისტერიამდე, ხალხი გულწასული გაჰყავდათ პარტერიდან, სკამიდან ძირს ვარდებოდნენ, იცინოდნენ სუნთქვის შეკვრამდე, იცინოდნენ ცრემლებამდე. სხვას არავის შეეძლო იმ ეპოქის, იმ აბსურდული გარემოს ისე გაშარჟება, რომ შარიც ვერ მოედოთ, ყველამ იცოდა რასაც დასცინოდა, რატომაც დასცინოდა, მაგრამ ვერ ეწინააღმდეგებოდნენ, მის წინაშე ყველა უძლური იყო, რადგან შეეძლო დაუძლეველი ძალა - სიცილი ემართა. სიცილის მბრძანებელი და სულის მკურნალი თენგიზ ჩანტლაძე - ისტორია ფერებით - Colorized History #goodplaces