13 votes
0 comments
0 shares
Save
6 views
Ninia Stephania
Tbilisi · 1 year ago

მიტოვებული სახლების სევდა


Ninia Stephania
Tbilisi · 1 year ago
Similar Posts
Sokhumi Daily
Tbilisi · 1 month ago
როგორია ოჩამჩირეში გატარებული ზაფხულის დიდი არდადეგები - ქართველი გოგოს ჩანაწერი ოჩამჩირედან
გამარჯობა, მე ნინო ცუცხუბაია ვარ აფხაზეთიდან,კერძოდ კი გალის
როგორია ოჩამჩირეში გატარებული ზაფხულის დიდი არდადეგები - ქართველი გოგოს ჩანაწერი ოჩამჩირედან
გამარჯობა, მე ნინო ცუცხუბაია ვარ აფხაზეთიდან,კერძოდ კი გალის
Sokhumi Daily
Sokhumi · 4 months ago
ნაბიჯი თანადგომისკენ
"ნაბიჯი თანადგომისკენ, თითოეული ჩვენგანის ვალია. სამყაროს ნა
ნაბიჯი თანადგომისკენ
"ნაბიჯი თანადგომისკენ, თითოეული ჩვენგანის ვალია. სამყაროს ნა
Tbilisi Daily
Tbilisi · 1 month ago
ბრინჯაოს სკივრით გადამალული საგანძური ნაპოვნია
აშშ-ში იელოუსტოუნის ეროვნულ პარკში,10 წლის წინ გადამალული $1
ბრინჯაოს სკივრით გადამალული საგანძური ნაპოვნია
აშშ-ში იელოუსტოუნის ეროვნულ პარკში,10 წლის წინ გადამალული $1
Ninia Stephania
Tbilisi · 1 year ago
‘’ფილმი 5 -სიკვდილი ეზოში ორი ძაღლი გვყავს .ჩვენი ძაღლები არიან-ყველასი. დილით კორპუსიდან გამოსულ ყველა ადამიანს მიაცილებენ საკუთარ მანქანამდე ან ავტობუსის გაჩერებამე. ჩვენი ძაღლები არიან . შემოსულ უცხოებს უყეფენ და ალმაცერად აკვირდებიან. წლებია ასე ცხოვრობენ ,ერთად და ცოტა გაჭირვებით იმიტომ,რომ ამ ეზოში ყველა ასე ცხოვრობს. აღარც მახსოვს რამდენი წელია გასული მას მერე, რაც მათი რიტუალი ჩვენი ყოფის განუყოფელ ნაწილად იქცა. მიყვარს,როცა მათ ვუყურებ ,მაშინ ვგრძნობ, რომ ყველაფერი ადამიანების გამოგონილი მახინჯი წესდება არ არის. ჩვენი ძაღლებისთვის არვის უთქვამს, რომ მანქანის კარებამდე ან ავტობუსის გაჩერებამდე მიეცილებინა ,ამას თვოთონ აკეთებენ -სიყვარულით . მაგ დროს ვხვდები, რომ ჩვენც ვაკეთებთ სიყვარულით რაღაცებს ,ოღონდ უფრო იშვიათად. დღეს, როცა ამ ფილმის ნახვის ჯერი მოვიდა ვნახე ,რომ მხოლოდ ერთი ფეხზე მდგარი ძაღლი გვყავდა . მეორე მიწაზე იწვა და არ ინძრეოდა ,ფეხზე დამდგარი მანქანის კარებამდე და ავტობუსის გაჩერებამდე არავის აცილებდა . იდგა მარტო და დუმილით გლოვობდა. და ყველაზე ნამდვილი არის გლოვა, რომელიც გამუნჯებს . დღეს მე მოვისმინე ძაღლის გარდაცვალება.”
Sokhumi Daily
Tbilisi · 2 months ago
როგორია ენგურს მიღმა ცხოვრება - ქართველი გოგოს ჩანაწერები აფხაზეთზე - ნაწილი II
მეორე პრობლემა, ალბათ, მუდმივად ტრანსპორტის პრობლემაა, რომელ
როგორია ენგურს მიღმა ცხოვრება - ქართველი გოგოს ჩანაწერები აფხაზეთზე - ნაწილი II
მეორე პრობლემა, ალბათ, მუდმივად ტრანსპორტის პრობლემაა, რომელ
Ninia Stephania
Tbilisi · 1 year ago
გამარჯობა
Tbilisi Daily
Tbilisi · 4 weeks ago
როგორი იქნება პოსტკორონული მოდა
"თუ სევდა შემომაწვება, მაშინვე ჩემს შვილებს შევხედავ, ჩავეხუ
როგორი იქნება პოსტკორონული მოდა
"თუ სევდა შემომაწვება, მაშინვე ჩემს შვილებს შევხედავ, ჩავეხუ
Mariam Chabrava
Tbilisi · 1 month ago
ფრიდა კალო
"მე მინდოდა დამეხრჩო ჩემი სევდა, მაგრამ ეს ნაძირალა ცურვას სწავლობდა და კვლავ და კვლავ ბრუნდებოდა ჩემთან"#news #opinion #greatartist #photo #artTbilisi
Artists Voyage
Tbilisi · 2 months ago
"დღესვე უნდა გნახო, იცოდე... " - ალექსანდრე ბასილაიას "ზღაპარი სიყვარულისა"
"მეგონა, სადღაც, აქვეა გასული და მალე დაბრუნდება-თქო, მაგრამ ამ მოლოდინში უკვე ამდენი წელიწადი გავიდა. მაინც სულ ველოდები და... ისიც მოდის, მაგრამ - მხოლოდ სიზმარში. ყოველ ღამით მოდის. წუხელაც დამესიზმრა: ზუსტად ისეთი იყო, როგორც მაშინ, ერთად რომ ვიყავით" დაჰპირდა, ცხოვრებაში არასდროს მიგატოვებო, მაგრამ მაინც გატეხა სიტყვა. თურმე, ოქროს ქორწილის აღნიშვნას აპირებდნენ - 50 წელიწადს იცხოვრეს ერთად. მისი გარდაცვალების შემდეგ ძალიან ღრმა დეპრესია დაეწყო. მერე, ნელ-ნელა ცოტათი გამოვიდა მდგომარეობიდან... სევდა ოდნავ მაინც რომ შემსუბუქებოდა, ბავშვობის გახსენება ვთხოვე, მაგრამ ბავშვობაც, თურმე, "მასთან" ერთად იწყებოდა. ასე აღმოვჩნდი მხოლოდ წარსულისა და გასაოცარი, უსასრულო სიყვარულის პირისპირ, სიყვარულს კი ალექსანდრე (ბუთხუზი) ბასილაია და მისი მეუღლე - ლუიზა კობალაძე ჰქვია. "იყო და არა იყო რა, რა იქნებოდა, ნეტავ, რაო? შეყვარებულთა ქუჩაზე უცებ რომ გამოედარაო"... - ტყიბულში ვცხოვრობდით მეც და ბუთხუზიც. ის ჩემი 3 წლით უმცროსი დის თანაკლასელი იყო - მაღალი, წარმოსადეგი, ხუჭუჭთმიანი ბიჭი. სკოლის ანსამბლში უკრავდა და კონცერტებზე სხვებსაც უკეთებდა აკომპანემენტს. ყოველთვის დიდივით იქცეოდა, "ბიჭუშკა" არასდროს ყოფილა. სიყვარული 14 წლისამ ამიხსნა - თავისი ამხანაგი გამომიგზავნა ამის სათქმელად. პასპორტი რომ აიღო, კიდევ გამომიგზავნა ამხანაგი, პასპორტიც გამოატანა და შემომითვალა: ხელი მოვაწეროთ, მერე, მშობლებმა რომ არ ნახონ, პასპორტიდან ფურცელს ამოვხევ, მე კი მეცოდინება, რომ ლუიზა ჩემიაო. თვითონ ზედა უბანში ცხოვრობდა, მის ზემოთ ცხოვრობდა ჩემი მეგობარი ტაია, რომელიც დილაობით ჩამომივლიდა ხოლმე და სკოლაში ერთად მივდიოდით. ბუთხუზმა ეს იცოდა და როგორც კი ჩემი მეგობარი ჩამოსცდებოდა მის სახლს, ესეც ნელ-ნელა უკან მოჰყვებოდა - ასე გვაცილებდა სკოლამდე. რამდენჯერ მეგობრებთან ერთად მჯდარა, მე ჩამივლია და ზედაც არ შემიხედავს. თურმე, ცრემლი წამოუვიდოდა ხოლმე ამ დროს და მისი მეგობრები ბრაზობდნენ: მაგას ვუჩვენებთ სეირსო. იმხანად ბუთხუზის საქციელზე მეცინებოდა, მაგრამ იმდენი ქნა, ვერც კი მივხვდი, როგორ შემომეპარა სიყვარული. მერე და მერე ხშირად მოდიოდა ჩვენთან, შინ. ვისხედით და ბუთხუზი ჩუმად მწერდა სასიყვარულო წერილებს, მეც წერილობით ვპასუხობდი - მოკლედ, ვმესიჯობდით, მამაჩემი კი ვერაფერს ხვდებოდა. სკოლის დამთავრების შემდეგ ყოფილ პუშკინის პედაგოგიურ ინსტიტუტში ჩავირიცხე და თბილისში ბინაც ვიქირავე. ბუთხუზის ოჯახი მანამდე გადმოვიდა საცხოვრებლად თბილისში, თვითონ ჯერ ტექნიკუმში მოეწყო, შემდეგ - კონსერვატორიაში. პირველკურსელი ვიყავი, ჩუმად რომ მოვაწერეთ ხელი - მართალია, ბუთხუზი არასრულწლოვანი იყო, მაგრამ მმაჩის ბიუროში "ჩავაწყვეთ". ის მაინც თავის ოჯახში ცხოვრობდა, თუმცა ყოველდღიურად ერთად ვიყავით. სამი თვის ფეხმძიმე რომ გავხდი, ბუთხუზმა დედამისს წერილი დაუტოვა და საცხოვრებლად ჩემთან გადმოვიდა. პატარა ჩემოდნით მოიტანა ორ-ორი კოვზი, დანა, ჩანგალი და კიდევ რამდენიმე საჭირო ნივთი. ერთ პატარა ოთახში საწოლიც ერთი გვედგა, მაგიდაც და სკამიც. ორ დღეში მთელი სამეგრელო თბილისში ჩამოვიდა და იოლად მოგვძებნეს. დედამისს ძალიან არ უნდოდა ჩემი რძლობა, ფიქრობდა, ბუთხუზს მომავალი აღარ ექნება და დაიღუპებაო. ბიძამისმა აბორტის გაკეთებაც მომთხოვა. მამაჩემიც ჩამოვიდა თბილისში და ბასილაიებმა დაიბარეს. მამაჩემი აბორტის სასტიკი წინააღმდეგი წავიდა და ბუთხუზის ოჯახს გამოუცხადა, ჩემს შვილსაც და შვილიშვილსაც თვითონ მოვუვლიო. ამის შემდეგ ბუთხუზმა მითხრა, დედაჩემი ძალიან ცუდად არის, ფოთში უნდა წავიდე, მაგრამ 10 დღეში ჩამოვალო. ჩემთან ჩემი მშობლები და და დარჩნენ. - დარწმუნებული იყავით, რომ დაბრუნდებოდა? - ძალიან ცუდად ვიყავი. არ ვიცი, რას ვფიქრობდი... მეათე დღეს ფანჯარასთან დავდექი, ჩაფიქრებული და... უცებ ბუთხუზმა შემოაღო ჭიშკარი. შემოსვლისთანავე მუხლებზე დაიჩოქა, - ცხოვრებაში არასდროს მიგატოვებო, - შემომფიცა და... დარჩა. ანრი 6 თვის იყო, ბებიამ პირველად რომ ნახა. მერე შემირიგდა კიდეც. ბუთხუზმა კი სწავლაც შეძლო და მუშაობაც. პირველი სიმღერა - "სიყვარულის ზღაპარი" ჩვენს ერთოთახიან ბინაში დაწერა... ხანდახან აზრი მეკარგება ხოლმე... მერე შეიქმნა "ივერია". ვაწყობდით კონცერტებს, ვმღეროდით, ბუთხუზი სიმღერებს წერდა... ჩემთვისაც ბევრი სიმღერა დაწერა, თუმცა არასდროს მეუბნებოდა, შენ გიძღვნიო, მაგრამ, რომ მომასმენინებდა და მეტყოდა, ჩვენ უნდა ვიმღეროთო, ვიცოდი, ჩემთვის იყო დაწერილი. მასმენინებდა და თან ორივენი ვტიროდით... მახსოვს, მორის ფოცხიშვილმა თავისი საღამოს შემდეგ ბუთხუზს აჩუქა წიგნი, რომლის უკან ეწერა: "მერე ყველაფერი ნელდება. მერე ყველაფერი ძნელდება. ვნება მდუმარებით დუნდება"... როგორც კი ბუთხუზმა ტექსტი წაიკითხა, იმ წამს როიალს მიუჯდა და რაღაც მელოდია დაუკრა, მერე მეც დამიძახა და წამში შექმნა არაჩვეულებრივი მუსიკა, რომელსაც ტექსტი არ ჰქონდა. მეორე დღესვე მიაკითხა ფოცხიშვილს და ასე დაიწერა: "დღესვე უნდა გნახო, იცოდე, უნდა განმიახლო სიცოცხლე..." ამას მოჰყვა საოცარი სიმღერები, მიუზიკლები, გასტროლები, წარმატება და ყველგან ერთად ვიყავით - მე და ბუთხუზი. "უცებ რომ გამოედარა, სულსაც დავთმობდი, სულს..." - ხალხს ძალიან უყვარდა ბუთხუზი, გამორჩეულად უყვარდა და ამას დღესაც ყოველ ფეხის ნაბიჯზე ვგრძნობ. ბოლოს სულ ამ სკამზე იჯდა, სამზარეულოში ან, თუ უგუნებოდ დაბრუნდებოდა შინ, აივანზე ჩამოჯდებოდა ხოლმე. ვერც ვუყურებ იმ ადგილს. უკვე მეშვიდედ აყვავდა ყველაფერი და ის კი აღარ არის... მის გარეშე ძალიან მიჭირს. - ნუთუ, არ შეიძლებოდა მისი გადარჩენა? - შეიძლებოდა...#ხელოვნება #მუსიკა Tbilisi
Artists Voyage
Tbilisi · 2 months ago
ერთი სურათის ისტორია - ედვარდ მუნკის კივილი
გადავწყვიტე ექსპრესიონიზმის ფუძემდებლის, ყველაზე ცნობილი ნორვეგიელი მხატვრის ედვარდ მუნკის სურათის „კივილი“-ს შექმნის ისტორიისა და მისი სიმბოლიზმის შესახებ გიამბოთ. აქვე უნდა აღვნიშნოთ, რომ „კივილი“ - ცნობილი ნორვეგიელის ნამუშევართა სერიას წარმოადგენს. ამ ცნობილი ნაწარმოების ყველაზე ადრეული გრაფიკული ვერსია 1893 წლით თარიღდება. „კივილი“-ს სამი ვერსია მუნკის სამშობლოში ინახება, მეოთხე კი 2012 წელს აუქციონზე რეკორდულ 119,9 მილიონ დოლარად გაიყიდა. ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობადი არტ-გამოსახულება მსოფლიოში. როგორ დაიბადა ამ ტილოს შექმნის იდეა? 1891 წელს მხატვარი მეგობრებთან ერთად იმყოფებოდა ეკებერგის მთის გადმოსახედზე, საიდანაც ოსლოს მშვენიერი ხედი იშლებოდა. საკუთარ დღიურში ის წერდა: „გზაზე მეგობრებთან ერთად მივდიოდი. მზე ჩადიოდა. უცებ ცა სისხლის ფერი გახდა. სევდამ შემიპყრო. ფიორდი და ქალაქი ალში იყო გახვეული. მეგობრებს ჩამოვრჩი. შიშისგან ვკანკალებდი და უცებ ბუნების კივილი გავიგონე“. ამ მომენტის მხატვრული ასახვა თავდაპირველად გახდა 1893 წლის ნახატი სახელწოდებით „სასოწარკვეთილება“. მიუხედავად ამისა, მუნკი აგრძელებდა ექსპერიმენტირებას და დახატა ახალი სურათი იგივე სახელწოდებით. ამ ნამუშევარზე მამაკაცის სახე ბევრად უფრო სევდიანი იყო. ამას კიდევ მოჰყვა გაგრძელება. მხატვარი სულ ახალ-ახალ ესკიზებს ხატავდა. ცოტა ხანში ცენტრალური ფიგურა ანდროგინური გახდა, პერსონაჟს კი, ღრმა მწუხარების გამომეტყველებით, თავი ხელებით უჭირავს. მომდევნო წლებში (1893-1910) მუნკი ამ ნახატის ახალ ვარიანტებს ქმნიდა - ასე გაჩნდა „კივილი“-ს ოთხი ვერსია, რომელიც ადამიანებზე საოცრად ძლიერ ფსიქოლოგიურ ზემოქმედებას ახდენდა. სურათის უკანა პლანზე დაინახავთ ორ ფიგურას, რომლისთვისაც აბსოლუტურად უცხოა ის, რასაც ძირითადი ფიგურა განიცდის. ცაში ნარინჯისფერი ჭარბობს, პეიზაჟი კი ნახევრად გამჭვირვალე სინათლითაა განათებული. ფუნჯის თითოეული მოსმით მუნკი ცდილობს გამოხატოს სევდა და სასოწარკვეთილება, რომელიც საკუთარ აპოგეას წინა პლანზე მდებარე ფიგურაში აღწევს. „კივილი“ იმ ეგზისტენციალური უბედურების სიმბოლოდ იქცა, რომელსაც ადამიანი 19-20 საუკუნეების მიჯნაზე განიცდიდა; მის მარტოობას და გულგატეხილობას. მკვლევრების ნაწილი თვლის, რომ „კივილი“ - ეს არის ბუნების სასოწარკვეთილება, რომელსაც მთავარი ფიგურა განასახიერებს. სხვები შედევრს უნიკალურ მიღწევას აწერენ: ხმის დაპყრობა ვიზუალური რითმის მეშვეობით. აქედან მოდის ერთ-ერთი მთავარი არტ-დებატი ამ ნახატის გარშემო - ყვირის ეს ფიგურა თუ მას ყვირილი ესმის? თქვენ რას ფიქრობთ ამაზე?#ედვარდმუნკი #კივილი #ერთისურათისისტორია #ექსპრეისონიმზი #ხელოვნება #ნახატები #მხატვრობა Tbilisi