"ეს დღე იყო ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე მძიმე, ტყუილად მიცხოვრია! "

ნო­დარ ბო­ხუ­ას სა­ხე­ლო­ბის კარ­დი­ო­ვას­კუ­ლუ­რი ცენ­ტრის ოფი­ცი­ა­ლურ "ფე­ის­ბუქგ­ვერ­დზე" გა­მოქ­ვეყ­ნდა, კონ­სტან­ტი­ნე ყი­ფი­ა­ნის გან­ცხა­დე­ბა, რო­მე­ლიც და­კა­ვე­ბუ­ლი ექი­მის ვახ­ტანგ ყი­ფი­ა­ნის მა­მაა. და­კა­ვე­ბულს სამ­სა­ხუ­რებ­რივ გულ­გრი­ლო­ბა­ში, სამ­სა­ხუ­რებ­რი­ვი მდგო­მა­რე­ო­ბის გა­მო­ყე­ნე­ბით თაღ­ლი­თო­ბა­სა და უკა­ნო­ნო სა­ე­ქი­მო საქ­მი­ა­ნო­ბა­ში სდე­ბენ ბრალს. ბა­ტონ კოს­ტან­ტი­ნე ყი­ფი­ა­ნის გან­ცხა­დე­ბას უც­ვლე­ლად გთა­ვა­ზობთ: "ვი­ნა­ი­დან უამ­რა­ვი ჩემი კო­ლე­გა, მე­გო­ბა­რი, პა­ცი­ენ­ტი და უც­ნო­ბი ადა­მი­ა­ნი მი­კავ­შირ­დე­ბა, მე­კი­თხე­ბა პირ­ველ რიგ­ში თუ რო­გორ ვგრძნობ თავს და მერე გა­მოთ­ქვამს სურ­ვილს თა­ნად­გო­მის, გა­დავ­წყვი­ტე გა­მო­ვეხ­მა­უ­რო ყვე­ლა იმ ადა­მი­ანს, ვინც გულ­თან ახ­ლოს მი­ი­ტა­ნა ჩემი და ჩემი ოჯა­ხის პრობ­ლე­მე­ბი. მინ­და დიდი თა­ნაგ­რძნო­ბა გა­მო­ვუ­ხა­ტო პა­ცი­ენ­ტის მშობ­ლებს, რა თქმა უნდა, მათი ტრა­გე­დია ვერ შე­ედ­რე­ბა ჩემი შვი­ლის სირ­თუ­ლე­ებს. მინ­და ვთქვა, რომ პირ­ვე­ლი დღი­დან, რო­დე­საც მოხ­და ეს შემ­თხვე­ვა მე ვი­ყა­ვი საქ­მის კურ­სში ეტა­პობ­რი­ვად, მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ოპე­რა­ცი­უ­ლი ჩა­რე­ვა არ იყო და­წყე­ბუ­ლი. 45 წე­ლია ვმუ­შა­ობ ქი­რურ­გი­ის ერთ-ერთი რთუ­ლი მი­მარ­თუ­ლე­ბით, რო­მელ­საც ჰქვია სის­ხლძარ­ღვთა ქი­რურ­გია. მი­უ­ხე­და­ვად იმი­სა, რომ ყო­ველ­თვის გა­მარ­ჯვე­ბუ­ლი არ ვყო­ფილ­ვარ. მერ­წმუ­ნეთ, ყო­ველ­თვის ვა­ა­ნა­ლი­ზებ­დი იქ­ნებ სხვა­ნა­ი­რად გა­მე­კე­თე­ბი­ნა ჩა­რე­ვა, იქ­ნებ მე და­ვუშ­ვი შეც­დო­მა. ეს მარ­ტო ჩემი არა, და­მი­ჯე­რეთ, ყვე­ლა ქი­რურ­გის ხვედ­რია. აბ­სო­ლუ­ტუ­რად გულ­წრფე­ლად გე­უბ­ნე­ბით, რომ ასე­თი სუ­ლის­კვე­თე­ბით ვზრდი­დი ჩემს მო­წა­ფე­ებს და რა თქმა უნდა უფრო მომ­თხოვ­ნი ვი­ყა­ვი ჩემი შვი­ლი­სად­მი. ჩემ­თვის წარ­მო­უდ­გე­ნე­ლი ტრა­გე­დია იყო მოს­მე­ნა პრო­კუ­რო­რის და მა­ს­მე­დი­ის მხრი­დან გა­კე­თე­ბუ­ლი გან­ცხა­დე­ბი­სა, რომ თით­ქოს "ვახ­ტანგ ყი­ფი­ა­ნი თაღ­ლი­თია" და არა ის, რომ ვახ­ტან­გი და­ა­პა­ტიმ­რეს. ეს დღე იყო ჩემს ცხოვ­რე­ბა­ში ყვე­ლა­ზე მძი­მე, ტყუ­ი­ლად მი­ცხოვ­რია! მე­ო­რე დღეს როცა სა­მე­დი­ცი­ნო სა­ზო­გა­დო­ე­ბა და მე შევხდით მი­ნისტრს, ვი­სა­უბ­რეთ არა მარ­ტო ვახ­ტანგზე, არა­მედ იმ ხარ­ვე­ზებ­ზე რაც არის და­კავ­ში­რე­ბუ­ლი ლი­ცენ­ზი­რე­ბას­თან და დავ­სა­ხეთ კონ­კრე­ტუ­ლი გეგ­მე­ბი, რო­გორ გა­მო­ვას­წო­როთ ხარ­ვე­ზე­ბი, რომ აღარ გან­მე­ორ­დეს შემ­დეგ­ში ასე­თი შე­უ­სა­ბა­მო­ბა. გან­ხილ­ვის შემ­დეგ ქალ­ბა­ტონ­მა ეკა­ტე­რი­ნემ და­ა­დას­ტუ­რა რომ ვახ­ტან­გი გა­უ­გებ­რო­ბის მსხვერ­პლია, ჩემ­ზე ბედ­ნი­ე­რი იმ წუ­თებ­ში ალ­ბათ არა­ვინ არ იყო. მე ნაკ­ლე­ბად მა­დარ­დებ­და რომ ის იყო და­კა­ვე­ბუ­ლი, რად­გან დარ­წმუ­ნე­ბუ­ლი ვი­ყა­ვი რომ ვახ­ტანგს უახ­ლო­ეს ხან­ში გა­მო­უშ­ვებ­დნენ ცი­ხი­დან და საქ­მე გა­და­ვი­დო­და ნორ­მა­ლურ სა­მარ­თლებ­რივ ჩარ­ჩო­ში.