Luc Huyse over de Reuzegom-zaak: ‘Vanuit bepaalde hoeken wordt gepleit voor mededogen voor de beklaagden’

Self-victimization heet het in het criminologisch onderzoek: daders die zich verbouwen tot slachtoffers van andermans geweld. In het Vlaanderen van na 1945 is deze extreme vorm van zelfmedelijden met succes bekroond. Tienduizenden aanhangers van de Duitse bezetter zijn er in geslaagd zich de geschiedenis in te wringen als de prooien van een ongenadige repressie door het Belgische gerecht. Deze omkering van de rollen is mogelijk gemaakt door de inzet van talloze vormen van misleiding. Dagboeken, memoires, schotschriften hebben de naoorlogse berechting van de collaboratie herdoopt tot een wraakoefening zonder maat of einde. Minimalisering, met dank aan tientallen bevriende advocaten, van wat de collaborateurs hebben aangericht, ondersteunde een langlopende doofpotoperatie. Voortdurende beschadiging van de rechters, de ‘echte’ daders, was een tweede route. Er is daar rond een geheel eigen wereld ontstaan, van zelfhulpgroepen over uitgeverijen tot een eigen politieke partij, waarin die framing verankerd is. Het resultaat was vergeving zonder maat of einde. https://www.demorgen.be/nieuws/luc-huyse-over-de-reuzegom-zaak-vanuit-bepaalde-hoeken-wordt-gepleit-voor-mededogen-voor-de-beklaagden~b46e608ad/