ეს სიუჟეტი ნიკო კვარცხელიას დაბადების დღისთვის შეიქმნა, მაგრამ ის მხოლოდ ერთ თარიღს არ ეკუთვნის. ის მეხსიერებას, სიყვარულსა და იმედს ეკუთვნის, რომელიც დროს არ ექვემდებარება.
ამ სიტყვების ავტორია საქართველოს დამსახურებული პედაგოგი, დედა, რომლის გულშიც შვილის მონატრება და რწმენა ერთად ცხოვრობს-ვარო კვარცხელია, გია ხარჩილავას დედა.
მისი სიტყვები თითქოს ლოცვას ჰგავს:
„არასოდეს ჩაიწვება თქვენი სანთლები-იმ მარადიულობაში, უფლის ნათელში ილივლივებთ, შვილებო.“
ეს არის სიტყვები, რომელიც ტკივილსაც იტევს და იმედსაც.
სიტყვები, რომლებიც გვახსენებს, რომ ადამიანის სიცოცხლე მხოლოდ წლებად არ იზომება. ის სიყვარულით, სიკეთითა და იმ კვალით იზომება, რომელსაც სხვების გულებში ტოვებს.
დღეს, როცა ნიკო კვარცხელიას ვიხსენებთ, ვხვდებით, რომ ხსოვნა არ ქრება. სანთელი, რომელიც სიყვარულით ინთება, არ იწვის-ის ანათებს.
და სწორედ ამ ნათელში აგრძელებენ სიცოცხლეს ისინი, ვინც ჩვენთვის ძვირფასები არიან.